𝐄𝐢𝐧𝐝𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐩𝐞𝐧𝐬𝐢𝐨𝐞𝐧

𝑑𝘰𝑜𝘳 𝘈𝑑𝘳𝑖 𝐷𝘰𝑙𝘥𝑒𝘳𝑠𝘶𝑚

Dinsdag zou een van de laatste zomerse dagen zijn volgens het KNMI. We vertrouwden erop. Hup, fietsen achterop de jeep en gaan! Richting het Veluwemeer.

Wat een weelde!

Wij waren niet de enigen. Het rijpe deel der bevolking nam de aanbevelingen serieus: ‘Bewegen doe je samen’.

Bij de eerste 4 of 5 auto’s met fietsen die we inhaalden toeterde ik en zwaaide vrolijk.

Ze leken het niet te begrijpen.

Mijn vrouw ook niet.

“Wat rijd je hard”.

 Tja, eenmaal in de kudde ben ik niet te remmen.

Even terug naar vroeger…

Het rijpere deel van onze buurt leefde in alle rust. Je zag ze niet vaak buiten. Zomers hing onze overbuurman wel eens voor het huis in de vensterbank.

Klompen, manchesterbroek, bretels, pet. Een boer in ruste.

Hij had dan de kippen al gevoerd, de eitjes eronder vandaan gehaald en een kropje sla uit de tuin gesneden. Het gemengd bedrijf weer op orde.

Tja, wat nu verder…

Een heel ander voorbeeld is meneer Wams. Als ik naar het lyceum liep kwam ik een paar keer per dag langs zijn huis. Hij woonde naast zijn installatiebureau, op de hoek naast de school.

Meneer Wams zat ’s morgens al vroeg voor het raam in de erker. Hij zat er de hele dag. Strategisch. Rechts voorin. Zo kon hij de hele kruising overzien.

Hij droeg altijd een wit overhemd. Grijs haar. Snor. En hij rookte. Pijp, geloof ik.

Ik snapte er niks van. Mijn moeder werkte zich in haar groentewinkel een slag in de rondte en die meneer Wams deed niets. Helemaal niets. Ja, zitten en koffie drinken.

Ik dacht: “Wat een rijke kerel is dat!”

Pensioen! Zo zag geluk er dus uit.

Ik weet natuurlijk niet wat jullie levensdoel was – of nog steeds is – maar ik had er toen wel een beeld van: niks doen, voor het raam zitten en een wit overhemd.

Daar kwam door voortschrijdend inzicht nog een eigen woning bij én een grote auto.

Dagdromen.

Ik ga mijn carrière en mijn geschiedenis in ons familiebedrijf nu niet breed uitmeten. Dat familiebedrijf komt nog wel een keer aan de beurt. Maar als ik terugkijk naar de uren die ik heb gemaakt…

Oh, oh. 

Nee, ik was niet de enige, jullie ook, dat onderschat ik echt niet, 

maar  g r o e n t e b o e r.

Soms echt van lotje…

Maar in de verte lonkte mijn geluk:

Pensioen!

Inmiddels ben ik 72.

Het is gelukt…

Het eigen huis, een erker, de grote auto, we hebben het allemaal. Als mijn vrouw de auto instapt moet ze zelfs met een hupje instappen. Eenmaal binnen zet ze de stoel op de hoogste stand om niet op het dochtertje van de chauffeur te lijken.

Maar, dat niets doen en achter het raam zitten….

Mijn vrouw gaat er goed mee om. Ze doet haar eigen ding.

Tussendoor drukt ze de snor, denk ik…

Gelijk heeft ze.

Op zoek naar zingeving heb ik vorige week, toen zij ging tennissen, de kasten met serviesgoed en pannen in de keuken opnieuw ingedeeld.

Eindelijk de boel op orde!

Het leidde bij haar niet tot de door mij beoogde dankbaarheid.

Het is wel duidelijk dat mijn geluk niet achter dat raam ligt. Ook al zijn de geraniums ingeruild voor witte orchideeën, het blijft voelen als een scheiding der machten:

ik en de buitenwereld.

Dus toch maar weer naar buiten.

Leeftijdgenoten hoef ik niet perse op te zoeken. We hebben nogal eens dezelfde kwaal: :

Bemoeizucht uit verveling.

Overal een mening over: politiek, belasting, boeren, stikstof…

En waar heb ik nu echt verstand van?

Daarom gingen we dus fietsen rond het Veluwemeer. ’s Avonds waren we te gast bij Boerderij De Waardendijk in Elburg, bij de familie Magré. Stond op Facebook.

Boerin Mathilde gaf ons een inkijkje in haar bedrijf en haar toekomst.

Ik zou haar eens even een paar kritische vragen stellen…

Het liep anders.

Ze sprak met kennis en liefde over haar 75 koeien, de natuur, stikstof en ammoniak. Niets werd ontkend of weggewuifd. Ze wil veranderen waar het kan, maar haar bedrijf moet wel een toekomst houden.

Niet voor volgend jaar. Voor de komende dertig jaar…

Ik luisterde.

Het begrip voor haar boerenbedrijf groeide mee.

Een vorm van voortschrijdend inzicht.

Het werd later dan verwacht.

Op de terugweg nog even een broodje kroket.

Bij de FEBO.

Ja, met echt rundvlees!

Wat een weelde!