Hoe indrukwekkend was het om te zien hoe licht, kunst en ontmoeting samenkwamen
tijdens het Stadslicht festival afgelopen periode. De organisatie heeft er weer
iets magisch van gemaakt. Duizenden kleine en grote lichtpuntjes, die samen iets
groots vormden. Het liet me opnieuw beseffen hoe licht niet alleen iets is dat we
zien, maar ook iets dat we delen.

December heeft altijd een bijzondere sfeer. Aan de ene kant ‘moet er nog van alles’
voordat het kerstmis is en het einde van het jaar in zicht komt. Aan de andere kant
is het een tijd van verwachting, van stilte en van hoop. Nog een week en dat is het
kerstmis. De kerstboom staat en er is bedacht hoe we de kerstdagen gaan vieren.
En dan is daar het verhaal van een kind dat in eenvoud ter wereld kwam en dat is
uitgegroeid tot een bron van inspiratie voor miljoenen mensen. Niet door macht of
pracht, maar door nabijheid, liefde en eenvoud.

Misschien raakt dat mij juist omdat ik zelf niet kerkelijk ben opgegroeid. Pas later,
toen de grote vragen van het leven zich bij mij aandienen, vond ik mijn weg naar
een kerk. Daar hoorde ik het eeuwenoude verhaal opnieuw en merkte ik hoe
actueel het eigenlijk is. Het dwingt niet. Het verplicht niets. Het reikt iets aan: rust
en bezinning.

Wat mij vooral raakt, is hoe klein het allemaal begon. Het kerstverhaal herinnert ons
eraan dat groei vaak start vanuit iets bijna onzichtbaars. En misschien ligt daarin
wel de belangrijkste boodschap van deze tijd: dat wij, juist in donkere maanden, iets
kunnen betekenen voor een ander. We hoeven geen grootse gebaren te maken.
Het gaat ook niet om geld. Soms is een eenvoudig moment van aandacht al genoeg.
Een bezoekje, een glimlach, een luisterend oor. Voor sommigen kan dat het
verschil maken tussen donkerte en licht. Wat van harte komt, hoe klein ook, is van
onschatbare waarde.

Laten we in deze kersttijd proberen zelf een licht te zijn; voor onze familie, onze
buren, de mensen om ons heen. Kleine lichtpuntjes die samen iets groots vormen.
Ik wens u mooie kerstdagen toe.