Ik heb nooit echt een indrukwekkende carrière als gamer gehad. Mijn vingers waren niet snel genoeg voor een joystick en zodra er meer dan drie knoppen tegelijk ingedrukt moesten worden, was mijn carrière eigenlijk al voorbij. Cheatcodes heb ik nooit begrepen. Dit weekend mocht ik de Gamebeurs Drenthe in het Activum in Hoogeveen openen. Samen met Mario, ja die van Mario Kart. Ik bleek op deze beurs tot een hele kleine minderheid te behoren. Voor duizenden anderen was de beurs een soort bedevaartsoord.
Het oudste van het oudste stond naast het nieuwste van het nieuwste. Atari, Commodore, Game Boy, Sega en Super Nintendo stonden gebroederlijk naast moderne consoles, accessoires en de nieuwste games. Alsof de complete geschiedenis van het gamen in het Activum was neergezet. Sommige bezoekers kwamen heel gericht. Op zoek naar die ene ontbrekende cartridge. Dat ene spel dat hun verzameling compleet zou maken. Er warenmensen die precies wisten wat ze wilden en waarschijnlijk ook precies wat ze ervoor wilden betalen. En dan waren er de mensen die vooral op zoek leken naar iets wat niet in een doosje zat: hun jeugd. Dat vond ik misschien nogwel het mooiste aan de beurs. Je zag volwassenen rondlopen die bij het zien van een oude spelcomputer onmiddellijk terug waren in hun tienerkamer.
Technologie verandert in een krankzinnig tempo. Wat vroeger een complete kast, een televisie en een spelcomputer in de woonkamer vereiste, past tegenwoordig gewoon in je broekzak. We hebben kunstmatige intelligentie, nanotechnologie en
computers die dingen kunnen waar we twintig jaar geleden nog sciencefiction van maakten. De techniek verandert razendsnel. Wijzelf eigenlijk helemaal niet. We blijven verzamelen. We blijven spelen. We blijven nieuwsgierig. We blijven
enthousiast worden van dingen die we vroeger ook geweldig vonden. En: we blijven elkaar opzoeken, gewoon op een ouderwetse beurs. Daarom mogen we trots zijn dat zo’n evenement voor het Activum in Hoogeveen kiest. Even was
Hoogeveen het offline middelpunt van de game-industrie.
