Primetime

Primetime is een indringende film die je vanaf het begin vastpakt en je bij de aftiteling doet afvragen, waar heb ik nu naar gekeken? En vooral, wat vind ik daar nu van? Hoever mag je gaan in het publiekelijk op nationale tv aan de schandpaal nagelen van mannen, bewust op zoek naar seksueel contact met minderjarige jongeren. En wat wanneer kijkcijfers gaan bepalen in hoever je hiermee gaat? Heiligt het doel de middelen? Of juist alles voor de kijkcijfers?

Primetime is losjes gebaseerd op het NBC programma ‘To Catch a Predator’, begin jaren 00. Presentator Chris Hansen wordt gespeeld door Robert Pattinson (o.a. Twilight en Harry Potter). Heel goed neergezet, omdat je als kijker geen enkele sympathie kan opbrengen voor deze op kijkcijfers beluste man.

Wat opvalt is dat het voelt alsof de film is geschoten met een goedkoop overbelicht TEMU cameraatje, ongetwijfeld bedoelt om een bepaalde sfeer op te roepen, maar persoonlijk had dit van mij niet gehoeven.

Wat bijblijft is de scene wanneer een pedofiel, want daar heb je het wel over, van zich afbijt wanneer hij door Chris Hansen wordt ontmaskerd: ‘Je hebt het recht niet !’

Alles voor de kijkcijfers…..

De film is gebaseerd op waargebeurde feiten en het verhaal is bij veel mensen al bekend. Ik had gehoopt dat er wat dieper op het verhaal en het concept van How to Catch a Predator zou worden ingegaan. Dat kwam wel aanbod maar de nadruk lag vooral op Chis Hansen en hoe hij steeds meer doordraaide door zijn eigen succes. Zijn personage wist mij minder te boeien. Ik vond het verhaal rommelig opgebouwd en het voelde voor mij niet helemaal af. Het zou een thriller moeten zijn, maar in mijn ogen is dat absoluut niet het geval. Ook kwam Robert Pattinson (Chris) op mij nogal onsympathiek over, al vraag ik mij af in hoeverre dat aan de vertolking of aan de manier waarop zijn personage is geschreven ligt. Ik had er eerlijk gezegd meer van verwacht. De ouderwetse, wat korrelige beelden vond ik dan wel weer mooi.