Hej ok goeie veurnemens emaakt? Nooit meer naor de kapper of oen huus minder vake oprumen? De Baos en ikke niet heur. Wij doet niet an die flauwekul. Ik zegge altied mar zo: Mien ienige goeie veurnemen is da’k gien goeie veurnemens make.
Mar toch, vleden weekend bedacht ik mij ineersten daw wat sportiever mussen worden. Wij hadden weer ies ewaakt bij gezonde meinsen en reden ’s nachts umme twei ure op oonze fietsen terogge naor huus. Mar wij deden der wel een keer zo lange aover. Nou. ’t Was mij metiene dudelijk. Dat mus wel een totaal gebrek an conditie weden. D’aandere dag confronteerde ik de Baos mit mien constatering.
‘Doefie. Ie mut van mij niet verlangen da’k sportiever gaore worden’ grijnsde hij toen a’k hum mit in trimmen vreug. ‘Mij donkt. Ik binne sportief genogt. Ik sporte bijna elke aovend ja. Maandag bijna. Dinsdag bijna. Woensdag bijna …’
‘Ja heur!’ mosterde ik terogge mit a’k mien wandelschoenen antrök. ‘Ik had zo edacht: Ie gaot mar ies mooi mit mij mit naor ’t Spaarbankbos. Gaore wij de trimbane doen. Is goed veur oe. Een beetie pokkelplaogen. Mij donkt. Ie hebt oen vel strak umme d’hoed sinds dat gevreet mit de feestdagen.’
Vanonder zien dikke wenkbrauwen flonkerndn zien ogen hum in de kop. Oeh! Ha’k hum nou hellig emeuken mit mien commentaar? Ik kraome der soms as een kiepe zonder kop domme praot uut. Binne wat dat betreft net Wilfred Genee in Vandaag Inside.
Broezend greep hij zien nooit gebruukte sportschoenen, trök zien jasse van de kapstok en pök een paar flessies water uut de koelkaste.
‘Kom mar op ieje’ beulde hij. ‘Kieken hoe ’t zit mit oen eigen boekspek. Want veur oen conditie geef ik nog gien dubbeltie.’
Bij ’t Spaarbankbos anekomen, zette ik de sjors der flink in. Pfff. Wat dacht hij wel niet mit zien dubbeltie. Ik gaffe nog gien stuver veur zíen conditie.
‘Vrouw Biel. Goed opletten heur’ reup hij. ‘Rood is veur gevorderden en gruun veur begunners. Mar wij bint gien amateurs toch. Vandage is rood! Wat ieje!’
‘Hé jochie. Let zölf ies goed op’ zee ik intied ik naor ’t bord wees dat ’t begun van de trimbane ankondigde. ‘Rood is veur begunners en gruun veur getrainden stiet der. Ok niet logisch. Mar ik vien ’t best daw veur ’t hoogst haalbare gaot. Dat kunne wij wel. En aans ikke allent.’
Mit a’k ‘t zee raomde hij mij an de kaante veur de eerste opdracht. Aover vief hekkies springen. Hij veurop en ikke der as een snelle schaduw achteran. As jonge reebokkies sprungen wij der aover hin. Dat had een stuk minder ekund. Enthousiast renden wij naor de tweide oefening. Der stund een holten bankie mit een dikke rikkepaol in de lengte derveur. Hier kunden wij der achter komen of wij nog boekspieren hadden en waor ze zaten.
‘Zo. Nou zal ik oe ies laoten zien hoe as ’t mut’ skroete ik. ‘Ik duure te wedden dat ie nog gien drei keer hin en weerumme koomt.’
As een holten Klaos gung’k zitten op ’t harde baankie. Zette mien voeten achter de ofesleten bongel en legde mien beide haanden achter mien kop. Toen mit mien bovenkaante naor veuren. En weer naor achteren. Dat gung drie keer, veier keer, vief keer en zo deur. Mien rogge knarpte en kraakte as een olde krulewagen. Mar daor gaf ik gien acht op. Ik musse mij nou niet laoten kennen natuurlijk. Dat snap ie wel.
Uutedaagd gun’k hij naost mij zitten. Zette ok zien haanden in zien nekke en begunde mit mij mit te tellen as Badr Hari tiedens zien blessure in de wedstried tegen Rico Verhoeven. Die boekspieroefening had veur oons niks um hakken. Wij haalden de tien keer mit gemak.
Trots op zoveule ongekende conditie sprungen wij weer in de bienen. Klöpten ’t sloffe zaand van oonze broeken of en zetten koers naor de volgende hindernissen. Wij slalomden, balanceerden aover de evenwichtsbalke, zweiden mit oonze narms en bienen, klauterden en wupten as een stellegie malle vlooien in een dikke hondevacht in de winter.
Op de zaandvlakte in ’t midden van de bos hölden wij een korte pauze. Drunken oonze flessies water leeg en aten een banane. Wij mussen wel goed umme onszölf dèenken nao zo’n uutzonderlijke krachtsinspanning. Dat sprek vanzölf.
‘Hé Vrouw Biel. Wat dèenk ie. Zuj nog wel kunnen koppeltie duken?’ Mien startsporter wees mit zien lege flessie naor ’t speultoestel in de verte. Wat was dat nou veur onneuzele vraoge, dacht ik bij mijzölf. Daor wa’k op de legere schoele al gloepens goed in. Daor was ja niks bij …
Ik worstelde mien rechterbien aover de kolde stange. Legde mien haanden an weerskaanten van mien lief en zette mij of mit mien aandere bien. Daor gun’k. Gespannen verwachte ik da’k mit gaank rond zul gaon. Net as vrogger. Wie wet hoeveule keer. Mar wat der ok gebeurde. Hiel vake rond gun’k niet. Starker nog. Ik gunge welgeteld een halve keer. Op mien kop bleef’k hangen, mit mien lösse haor bungelnd in ’t rulle zaand. Toen de inhold van mien buzen mij langes mien oren kletterden, lachte de Baos zich de buze uut.
‘Ooh ooh mien Vonne van Gelder toch. Mu’k oe evenpies hölpen’ vreug hij, zich de lachtraonen uut de ogen wrievend. ‘Of misschien kan’k oe beter laoten hangen. Ie waren toch zo smu?’
Schommelnd op mien kop knarpte mien rogge nog harder dan daornet. Van ondersteboven eziene, bekeek ik mien sportieve wereld vanuut een hiel aander perspectief.
‘Stttttt’ siste ik veraldereerd. ‘Laot mij hier mar hangen heur. Mien boekspek komp mij nou wel goed van pas. Nou kan’k ies mooi de hiele dag op de kop staon en dubbelties drieten.’
Nou moi hè!
Yvonne Bijl-Hooijer
yvonnebijl.nl
