Een hiele bulte jonge jongen praot tegenwoordig gien dialect meer. Dus jammergenogt ok gien Drèents. Valt jullie dat ok op? Een tiedtie terogge besteedde RTV Drenthe aandacht an dit onderwarp. Ze vreugen zich of, of elk mèense (zölfs op latere leeftied) nog Drèents leren kun. Of, zoas wij hier zegt: of ze nog weh plat praoten leren kunt. Nou, volgens mij wel heur. Dat is ja niet zo moeilijk! Gewoon goed luustern en naopraoten. Dets it en nie aans. De Baos had ter zo zien twiefels aover en dachte dat aanderstaligen al muite genogt hadden mit oons Nederlaands, laot staon mit ’t Drèents. Robbert Oosting had trouwes wel een gloepens makkelijke oplössing bedacht, vun ik! Ie mut gewoon aoveral een ‘T’ veur zetten! Dat klinkt best wel Drentsig, volgens hum.
De Baos vund ’t wel een goed idee toen’k lèestdaags ankondigde da’k ter een verhaaltie aover schrieven gung, in mien schriefkamertie. Mar der was ok voetbal op tillevisie, dus misschien kwaamp ’t hum ok wel gewoon goed uut. Die onverwachte stilte en rust.
‘Ie doet oen beste mar doefie’, zee hij. ‘Ik zette oons zo metiene wel een koppie koffie!’
Achter mien bureau wa’k drok ant schrieven en schrappen. Knippen en plakken. Nao een tiedtie kwaan’k de kamer in stoeven mit ’t volgende verhaal. De Baos luusterde andachtig, veurzover hij andachtig luustern kun, mit zien blik ericht op ’t grune scharm. Daor komp e. Hol oe vaste veur de T-stroom!
‘Mien tante Tinie van Toekie uut Tollaanseveld mag barre graag tokkeln op torgel, tliefste nao tèten. Ja tis wat! Wast mar wat.
Mien ome Tinus stöf dan thuus uut en giet an twark in de tuune, achter thuus. ’tliefste is e an tharken. Of ant tummern. Tis hum umme tèven. As e mar niks heurt van dat getokkel op torgel van mien tante Tinie. Tis écht wel wat jong!
Zölfs thondtie is niet zo gecharmeerd vant getokkel op torgel van mien tante Tinie van Toekie. Zodra zij richting torgel löp, kuz tolde hondtie thazepad. Hij broest in een tik an toor onder taanrecht. Tarme biest.
‘t Getokkel op torgel van mien tante Tinie van Toekie is in Tollaanseveld te heuren van Trechtuut tot an Topgaonde en van Teultie tot an Tallee. Mar ok an Togeveine ist getokkel van torgel van mien tante Tinie te heuren. Tregent en thagelt daor alle aovends, van Tolde Diepie tot an Thogeveinse bossie. Nao tèten. Soms begunt ’t ok nog tonweren. Allemaolt deur ’t getokkel van mien tante Tinie op torgel.
Mar niet umme tien of taandere heur! Mien tante Tinie speult best wel goed op torgel. Zölf zeg ze altied: Tis zo! Ie mut tiezer smeden as thiete is en as ties te dunne is muj der niet op staon. Dat geldt ok veur tallozie trouwes. Ajt mij vraogt slat dat wel een beetie as een tange op tvarken heur!
Mar goed! Mien tante Tinie van Toekie uut Tollaanseveld en torgel: zij tokkelt en tingelt der mit zien tweient mooi op lös! En thondtie en ome Tinus? De iene blef d’hieltied tiedens torgelspel, zo gespannen as een trekveere trillen onder taanrecht en de aandere is an twark achter thuus. Iederiene tevreden!’
De Baos trök zien wenkbrauwen op toen’k klaor was en zee: ‘Nou mooi heur, mien maj. Woj ok koffie? Of wo’j lieverder T????’
Nou, moi hè!
Yvonne Bijl – Hooijer
