Als ik door de Kerkstraat loop wandel ik dwars door mijn jeugd.
Ik denk aan Koert Hartman, de kapper. Daar hingen we soms de hele woensdagmiddag rond omdat hij van die onnozele grappen maakte. Knippen kostte 85 cent. Eén model: opscheren en een scheve pony. Luite en ik waren zijn trouwste klanten. Maar lachen…!
Of Johnny Wever met snackbar City. De beroemdste patatbakker van Hoogeveen.
Eigengemaakte nasiballen en kroketten.
Guldentje per stuk….
En natuurlijk het Menso Alting College, waar we degelijk en op gereformeerde wijze door onze puberteit werden geloodst.
Nog met de knoet…
Verderop lag Het Baken, het clubhuis van de Hervormde Kerk. Daar begon ik op de fotoclub, leerde biljarten en tafeltennissen en uiteindelijk de écht belangrijke dingen: toepen en zwikken. Kaarten om geld. Al snel ontdekte ik dat ik geen bluffer ben.
Ook mijn eerste jointjes stak ik op bij het Baken. Onschuldig hoor. Gewoon hasj.
Het stelde weinig voor. Waarschijnlijk gedroogde kamelenmest.
Als we er alleen al naar keken, werden we high.
Ik moest er vrijdag aan denken toen op de Hoofdstraat vlak achter mij een fat bike met piepende banden stopte. “Sorry, meneer”, zei een klein ventje dat net boven het stuur uitkwam. Vervolgens gaf hij weer gas, achter zijn vriendjes aan die al aan de overkant reden. Cascaderun voor fat bikes.
Even later trilden m’n nekharen toen een jonge E-bike gast rakelings achter me langs scheerde. Echt schrikken.
Of ik geïrriteerd was? Ja, natuurlijk.
Tsja, Koert knipt niet meer en de knoet bestaat niet meer. Ander tijdperk…
Maar de jeugd? Die zoekt gewoon vertier. De energie moet eruit.
Zaterdagavond zochten wij de jeugd op. We kregen op het laatste moment een uitnodiging voor het Stadsfestival. Op onze leeftijd?
We twijfelden. Maar ja… voor die prijs…
We waren ‘s middags de stad in geweest. M’n vrouw droeg haar witte jeans en ik een rode chino met een gekleurd overhemd. Ons Hoofdstraatse uitgaanstenue.
Tussen al die zwarte en grijze T-shirts vielen we behoorlijk op.
Wat een feest. Genieten van (vooral) die jonge jongens en meiden. De energie spat eraf!
Onze leeftijdsgroep was niet dik, maar wel sterk vertegenwoordigd. Peter met eega en vrienden vierde z’n verjaardag (bleek me later) en ik zag nog twee partygirls van 60+…
Oh ja, en Pieter, of ik nog een p-ppillzzzie wou. Hik…
Maar die jeugd… Fantastisch!
Ik had nog niet in de gaten dat ik inmiddels zelf bij de historische attracties hoorde.
Bij de patattent lieten twee meisjes me voorgaan: “Gaat u eerst maar even…” en later bij Chef’ Special riepen een paar jongens: “Hey opa”, ze zwaaiden vriendelijk en verderop, op de bult, bij de bar riepen een paar jongens enthousiast: “Hey Henk!”.
“Jointje”, dacht ik.
Ze sloegen hun armen om me heen.
Een van hen zette in:
“Ik voel me rijk als een koning…”
gevolgd door:
“Hé Suzie de bui is over.”
Wat een gezelligheid.
Ze staken er nog eentje op.
“Moet je ook, Henk?”
Ze waren zo rijk als koningen.
Echt joh! Zingen met Henk Wijngaard zelf. Ze wisten het zeker. In de wolken…!
Ik wilde hun droom niet verstoren De mijne al helemaal niet.
We zongen samen:
“Met de vlam in de pijp…”
Moe maar voldaan keerden we huiswaarts.
Het was al bijna elf uur…
