Twintig jaar geleden opende het Willem de Boer Huis haar deuren. Een plek waar
mensen terecht kunnen in misschien wel de meest kwetsbare periode van hun
leven. In twintig jaar tijd is er veel veranderd. Hospicezorg heeft meer bekendheid
en waardering gekregen. Ook de palliatieve zorg heeft zich sterk ontwikkeld. Maar
wat al die jaren hetzelfde bleef, is de kern van het Willem de Boer Huis: mensen
omringen met zorg, aandacht en respect. Het hospice is een bijzondere plek. Niet
alleen vanwege de zorg die hier wordt gegeven, maar vooral vanwege de mensen
die het huis dragen.
Het jubileum staat dan ook terecht in het teken van de vrijwilligers. Zij zijn hier elke
dag aanwezig. Zeven dagen in de week. Al twintig jaar lang. Met warmte, aandacht,
geduld en humor. Zij zijn er met gesprekken aan het bed. Met een kop ko e op het
juiste moment en met een hand die even een andere hand vasthoudt. Met stilte
wanneer woorden tekortschieten of een blik die soms meer zegt dan een heel gesprek.
Zij zijn er voor gasten in hun laatste levensfase, maar ook voor hun naasten.
Voor partners, kinderen, familieleden en vrienden die moeten loslaten, terwijl ze
nog zo graag willen vasthouden.
Een hospice wordt vaak verbonden met afscheid en verdriet. En natuurlijk zijn die
hier aanwezig. Maar wie beter kijkt, ziet ook iets anders. Hier wordt geleefd. Intens
geleefd. In herinneringen die worden opgehaald. Grappen die nog worden gemaakt
en muziek die klinkt. In een lievelingsgerecht dat nog één keer wordt geproefd. In
familie die samenkomt en in liefde die soms juist sterker voelbaar wordt wanneer de
tijd kostbaar wordt.
Voor mij is het een mooie gedachte rond Pinksteren; hoe fi jn het is dat mensen
elkaar blijven dragen. Met aandacht, dichtbij, met een luisterend oor of in stille aanwezigheid.
Juist wanneer het leven kwetsbaar wordt, blijkt hoe groot de kracht van
menselijkheid kan zijn. Bedankt vrijwilligers van het Willem de Boer Huis!
