Tis eerste karstdag. Um en de bij vief ure. Tied umme wat happies veur de dag te halen. Draankies staot der al op taofel. Een flessie Amstel veur oonze middelste zeune. Zoas altied viendt de Baos dat kienderbier en zoas altied kan hij ’t niet nao laoten daor wat van te zeggen. Zeune op zien beurte viendt zien va een reserve Twent mit zien Grolsch. De rest van oons gezelschap drinkt water. De iene omdat ze zwanger is. Twei aandern vanwege gezondheidsreden. Omdat ze gistern al zat ehad hebt. Oonze oldste döt nog evenpies kalmpies an. Want die giet morgen op wereldreis. Naor Noorwegen. Mar toch!
‘Doefie, wi’j nog evenpies een paar bierties mitnemen aj toch langes de koelkaste loopt?’ vrag de Baos intied ik een paar schaalties uut de kaste hale. ‘Ja tuurlijk jong’ reageer ik dreuge. ‘Ik heb ja vief haanden. Gien probleem heur.’
In de keuken stao’k naor buten te staren en dèenke an de karstdagen argens begun jaoren tachtig. Toen a’k ’t uutgaon ontdekte. Naor ‘De Drei Gezusters’ in Grunn. Ok ontdekte ik toen dat bier niet echt vies was. Mien leste ontdekking was da’k der niet zoveule van op kun. Ik ware aordig teut. Wat zeg ik. Ik was stomdronkend. En veural stom! Toen aw ’s aovends an taofel zaten tiedens oons karstdiner, much ik van mien oldste zuster niet praoten. Ik kwame niet zo bijderhaand uut mien woorden, volgens heur. Zachies lach ik in mijzölf umme zoveule onneuzeligheid. Ik zal die aovend nooit meer vergeten. ’t Was de eerste en tegeliekertied ok de leste keer da’k espeid hebbe deur de draank.
‘Wat staor ie daor te gniffeln?’ heur ik iniens een zwaore stemme achter mij. ‘Hej grappige happies emaakt?’ De Baos pakt mij umme d’hoed en kek aover mien scholder naor wat der veur lekkers op de snieplaanke lig. ‘Niet teveule klaormaken heur. Aans komp der zo dommiet niks van ’t eten terechte’, voegt hij der an toe, mit een knikkie naor oonze blokhutte. Oonze kiender weet nog van niks, mar wij hebt oons tuunhuusie gistern veur de gelegenheid umetoverd tot een serieuze après-ski-hutte. Oonze gaskachel der in esleept, wat nog een hiele toer was. Toen nog een karstboompie, keersies en een karsterig kleedtie op de taofel. En daor bovenop twei gourmetstellen.
‘Wat drink ie trouwens’ vrag mien bierman neisgierig. ‘Za’k veur oe ok een pilsie pakken? Of he’j meer zin an een wientie.’
Ik twiefele nog. Ik binne die iene keer nog lange niet vergeten da’k hondsberoerd ware deur rooie Canei. Wij waren mit de Karst bij vrienden an ’t klaverjassen ewest en ze smeuken mij goed. ’t Duurde dan ok niet lange of ik har twei flessen achter de knopen. Binnendeure ha’k nog nargens last van. Mar buten … Och doen Liebe! De kolde vleug mij tegen de kop. Waordeur ik zo zwiemelig wördde asof ik in een dreimeulen zatte op turbo snelheid. Liggen mus ik. En wel metiene. Dat kun natuurlijk niet. ‘t Zul een beetie vrumd weden a’k daorzoot op de grond gunge liggen. Ik musse eerst nog naor huus hen fietsen. Hoe a’k daor ekomen binne? Gien idee. Mar ienmaolt op bedde gunk ’t gedrei gewoon deur. Ho Ho Hooooo. Dat was mij ’t karstfeest wel.
‘Wat wordt ’t nou mien maagie’ polst mien keerl ongeduldig. Hij hef veier flessies bier tussen zien narms eklemd en drukt de deure van de koelkaste dichte mit zien linker heupe. ‘Ie hebt lèestdaags bij de slieterije toch ok nog een flesse Baileys ekocht, za’k oe der daor aans iene van inschinken?’
Nou twiefel ik nog veule meer. Ik herinnere mij iniens die keer da’k bij een vriendin ware op eerste karstdag. Zij had de Baileys ontdekt. Dat mus ik ok mar ies prebern. Want dat was toch zooooo lekker. Snel gung ik aoverstag. Ik name der een stuk of wat, totda’k der wel aordig zat van wördde. Vriendin raodde mij een glas frisdraank an. Ter ofwisseling … Oeh! Dat ha’k nooit mutten doen.
Toen a’k ’s nachts wakker wördde, wa’k zo misselijk as een kraaie. Ik pök een ummer, gung op de WC zitten en völ flauw. Mit ummer en al dukelde ik veuraover. Mit mien mond op de raand van de ummer. Toen a’k bij kwame, blödde ik as een rund. Ha’k toch een paar taanden deur mien bovenlippe en een dikke snee onder mien neuze. In ’t ziekenhuus hebt ze dat later nog preberen te herstellen. Binne der niet mooier op eworden.
‘Baos. Doe gien muite’, antwoord ik zo kordaot as een olde wieze soldaot. ‘Ik pakke wel een glassie ranja. Volgens mij mu’k morgen oonze globetrotter uutzweien as hij op vekaansie giet! En dan he’k gien zin an speien, dreien of van de WC af zweien!’
Yvonne Bijl-Hooijer
Uut mien boek: De Baos & Ikke
yvonnebijl.nl
