Meneer en Mevrouw Xu  van  Chinees Indisch Huan Ying  (Toekinees ) in Hollandscheveld gaan met pensioen

Chinees Indisch restaurant Huan Ying, beter bekend als de Toekinees in Hollandscheveld is al sinds 1990 een begrip in het dorp, maar zeker ook ver daar buiten. Maar Meneer en Mevrouw Xu  denken eind deze maand toch van hun welverdiende pensioen te gaan genieten en het restaurant over te dragen aan hun zoon.

De meeste Hollandschevelders weten dat het Chinees restaurant best lang bestaat. Hoeveel jaar precies is bij de meesten wat minder duidelijk.  In 1989 was Familie Xu op zoek naar een mooie locatie voor hun eigen restaurant. In 1990 kochten zij de winkel, wat toen nog een Stoffenboetiek was aan Het Hoekje. Hier is na een grondige verbouwing het huidige restaurant verrezen.

De eerste naam van het restaurant was Huan Ying, en dat betekent in het chinees ‘welkom’. Die naam is ontstaan toen de familie naar Hollandscheveld kwam. De aanleiding hiervoor was dat de de buren allemaal het gezin verwelkomden met: welkom, welkom, welkom in Hollandscheveld. De familie voelde zich zo welkom dat besloten is om het restaurant ook deze naam te geven, uiteraard in het Chinees. En daarmee waren ze vrij uniek, want via de kvk, kwamen ze er jaren later achter, dat er maar een paar chinees restaurants die Huan Ying heten in Nederland, terwijl de meeste Lange Muur, Kota Radja of Ni Hao heten.

 In de loop van de jaren is er natuurlijk veel gebeurd, en de familie verteld hier trots over:

Mijn ouders kunnen zich nog heel goed herinneren, dat toen ze eind jaren 80 in Hollandscheveld kwamen en dat er veel mensen op bezoek kwamen, puur om te komen kijken hoe echte chinezen er uit zagen, want dat hadden ze nog nooit een gezien. M’n vader vertelde dat vroeger in de grote stad (Amsterdam en Rotterdam bijv.) men niet meer zo gek opkeken als ze Chinese zagen, maar in een dorp als Hollandscheveld wel. In het begin sprak het gezin nog niet zo goed Nederlands, en begrepen zelf amper de taal. M’n vader vond die ontmoeting met dorpelingen toen ook hilarisch, want voor hem waren mensen uit het dorp ook weer heel anders dan mensen uit de grote stad.

Vroeger hielpen wij als kinderen al vrij jong mee in de zaak, ik weet nog goed dat ik in groep 8 zat en dat ik mee mocht helpen met dekseltjes op de plastic bakjes te doen in de keuken. En tijdens drukke feestdagen moesten we dan ook helpen. We mochten natuurlijk geen gevaarlijke dingen doen, als bij het gasfornuis staan, maar m’n ouders gaven aan dat ik altijd in opstandig ging doen. Zo van… Mama, ik heb honger, en zonder eten in m’n buik, kan ik niet eens de plastic dekseltjes optillen, om op de bakjes te doen. m’n moeder zei dan: kind, het is zo druk, je vader heeft geen tijd om eten voor je te maken. Dus wat m’n moeder dan stiekem deed, was een bestelling doen, wat dan voor mij was als maaltijd. Zo maakte m’n vader eten, dat wij dan mochten eten.

Tegenover ons woont familie Bruins, de huisarts van de oude praktijk vroeger. Die kon onze zaak natuurlijk altijd zien. En naast ons familie Pol (op het hoekje 34). Vroeger was de chinees altijd open van 11.30 – 22.00u, 7 dagen per week. En op regenachtige dagen, dan kwamen de buren vaak langs, laat op de avond, om m’n ouders te vertellen: mevrouw Xu… het is al na 21.00u, het regent hard… ga toch sluiten, jullie werken al zo hard, er komt echt geen klant meer eten halen rond dit tijdstip. En mijn ouders vonden dat altijd heel erg fijn. Alleen zijn ze nog van die mensen die zeggen: deze openingstijden staan op de menukaart en dan houden zij zich er stipt aan. Om die reden hebben wij als kinderen op gegeven moment die openingstijden aangepast. Waardoor mijn ouders het gevoel hadden, dat ze dan ook later open konden gaan op doordeweekse dagen, en eerder dicht in de avond, wanneer er toch vrijwel geen klant meer kwam.

Een ander verhaal gaat over , dat wij natuurlijk naar de basis school gingen in Hollandscheveld. Mijn familie is christelijk, dus we zouden standaard naar een christelijke basis school gaan. De kooimanschool (aan het Zandwijkje) was dat vroeger altijd. M’n zusje (Sharron) was nog geen 2 jaar oud toen we naar H-veld verhuisden, en toen ze op 4 jarige leeftijd naar school mocht, moest zij natuurlijk, na schooltijd opgehaald worden. M’n broer was de oudste, en die was daarmee ook de oppas van mij en m’n zusje. Alleen, m’n moeder vertelde over een dag, dat m’n zusje , na schooltijd niet naar huis wilde lopen, en niet mee wilde lopen met m’n broer en mij. En dat ze op schoolplein stond te huilen. Mijn moeder gaf aan, zij waren altijd aan het werk, dus die hadden geen tijd om de kinderen van school op te halen, en de afstand lopen, was natuurlijk niet bijzonder ver, maar goed.. als een kind op die jonge leeftijd huilt, en de oudere broer kon z’n zusje niet mee krijgen, tja wat doe je dan. Gelukkig was familie Metselaar (Geert en Roelien) daar aanwezig op het schoolplein, die kwamen dan m’n moeder halen, uit de chinees, zo van.. mevrouw Xu, uw dochter huilt ,en wil niet mee met uw zoon, en ook niet mee met ons… dus u moet toch echt uw dochter zelf komen ophalen. Ik blijf wel in uw zaak staan, zodat u gauw uw dochter kunt ophalen. Dat herinnert mijn moeder zich nog heel goed, en zij waardeert het familiaire in het dorp enorm!

In de afgelopen 36 jaar, hebben m’n ouders heel veel hulp gekregen van verschillende families uit het dorp. Zoals hulp in het restaurant en hulp in de keuken. Waar het echtpaar het vaak over heeft is het bouwbedrijf dat hun geholpen hebben om de zaak te verbouwen en het installatie bedrijf om alles te installeren. Voor het echtpaar was dit allemaal nieuw, Meneer en mevrouw Xu komen uit een land en plaats waar men in de keukens stookten ze met stro, riet, rijsthulzen, hout en takken… en hier in Nederland hadden ze gasfornuizen. Dat was voor m’n ouders echt wel een opening van een nieuwe wereld. Maar ook iets simpels wat in die jaren hier al ingeburgerd was: een wc waar je op ging zitten en met water doorspoelde. Wat hier ook opviel: overal zag je mensen fietsten in Nederland, m’n vader keek z’n ogen altijd uit. Maar ook lange mensen vielen op. Mevrouw XU vertelt altijd dat zij m’n vader respecteerde en ‘lang’ vond… totdat ze naar Nederland kwam, en ineens bleek de 155cm van Meneer Xu helemaal niet zo lang te zijn.

Dankbaar

Meneer en Mevrouw Xu willen heel graag iedereen bedanken die bij hen kwamen al die jaren van jongs af aan. Ze hebben veel mensen zien komen en gaan in de loop van de jaren. De keuze om met pensioen te gaan is nog steeds moeilijk. Maar ze beginnen echt de ouderdom te voelen. Meneer en Mevrouw Xu zijn heel dankbaar naar alle mensen en willen hen via deze weg echt bedanken voor alles! Voor het realiseren van hun droom en hun leven hier in Hollandscheveld.