De Baos en zien chickies

Nao mien muizame etentie van vleden weke deur mien te krappe corset wus ik ’t zeker. Ik stopte der mit. Nee, niet mit lekker eten heur. Mar dat keurslief, dat zat mij toch een portie strak mien jonge! Nao dizze beklemmende ervaring besleut ik da’k nog lieverder rond, gezond en mit een dikke schommelkonte deur ’t leven gung dan een magere klagende mopperkonte weden wol. Een dag later warkte ik mit ’t onding of. In ’t kader van vergeving en löslaoting he’k hum ritueel verbraand. Zo! Dan wus die der ok weer van. Wat dacht e nou dan. Da’k daor nog ies in zul trappen? ‘No Way!’ zegt de Engelsen dan. Ik zegge lieverder: ‘Ho eem!’ Wat ieje.

‘Toe mar mien doefie’, zee de Baos al porrend in mien rogge. ‘Zeuk ie mar een mooi taofeltie uut.’ Tegeliekertied drokte hij mij een endtie veur zich uut ’t grösveld op zodat alle anwezigen goed zicht hadden op mien corsetloze figuur. Waor a’k mij toch wel een klein beetie veur schaamde, mus ik hiel eerlijk bekennen. Want ik vuulde mij barre anestaard. Net as vleden weke an ’t Ogeveine. Ik zag oe allemaolt wel kieken heur, naor mien dikke pèense. Muj nie weer doen. Beloof ie mij dat? Dan doe’k ’t ok niet meer bij oe. Ofesprèuken.

Mit mien haanden quasi nonchalant (lees: bescharmend) in menaar estrengeld veur mien lös elaoten lief keek ik belangstellend in de rondte. Dit restaurant had een mooie diepe tuune dat umetoverd was tot een groot gruun terras. An weerskaanten van ’t veld stunden talloze hortensia’s uutbundig te bluien. Blauwen, raozen en paorsen. Tot mien grote verbaozing scharrelndn der tussendoor een stuk of wat moddervette broene kiepen en een hennige hane. Dat ha’k ja nog nooit eziene op een terras. ’t Leek wel laandelijk mus ik toegeven. Mar ik haopte van harte dat ze een beetie uut mien buurte bleven. Die dingen gedraagt zich vake zo onbestendig en onverwachts. Daor hol ik ja hielemaolt niet van.

Mit zien zunnebrille as richtinganwiezer wees mien metgezel een vrij taofeltie an, dat net as de stoelen van zwart smeediezer was. Ok dat vun’k der best wel laandelijk uutzien en binnen een mum van tied haw der ientie inepikt. In de schaduw van een paar hoge bomen.

Al vlot kwaamp der een fladderig maagie van de bediening naor oons toe vliegen. Heur blonde startie wupte daorbij vrolijk hin en weer. Volgens mij was ‘t kiend net van de legere schoele of. Ze had de raand van de pispot nog … nou ja. Laot mar.

Mit een hoog stemmegie vreug ze oons ow wat te drinken wolden. ‘Nou! Daor hew wel zin an’, zeden wij in koor. ‘En wij wilt ok wel graag een happie eten’, meldde ik der achteran. Nao ’t opnemen van oonze bestelling vleug ze weer vurt. Naor binnen.

Vanuut mien ooghoeken zag ik ien van de kiepen naor oons toe hupsen. Mit heur kiepekontie umhoge pikte zij onderweg zo her en der wat in ’t grös. Heur kiepevleugelties uutespreid aover heur mollige lief. Die schaamde zich niks veur heur volle figuur. Daor kunden wij ja een veurbeeld an nemen, dacht ik bij mijzölf. Op mien hoede volgde ik heur bewegings. Toen ze pal naost mij stund, beurde ze heur kleine koppie op en höld hum een klein beetie schiefe asof ze mij wat vraogen wol. Heur kleine kraloogies leken dwars deur mij hin te kieken. ’t Duurde mar even. Daor kwaamp de rest van de veestapel ok an waggeln. Naost de stoel van de Baos bleven der tweie staon. Fladderdn en flodderdn wat. Pikten en purkten wat. Brrr. Ik krege der kiepevel van.

‘Dat bint nog ies mooie chickies’, vund de Baos. Hij bukte zich umme een grössprietie te plukken en höld die veur de veurkaante van ien de hennegies. Wij kunden ’t niet ofkieken. Vurt was de traktatie. ‘t Biest kun wel nooit wat te eten kriegen. Waor a’k niks van geleufde op dit volle terras.

‘Ik zou die kippen niet voeren hoor!’ adviseerde ’t jonge dreet van de bediening intied ze oonze draankies neerzette en mij de menukaorte aoverhandigde. ‘Ze zijn hondsbrutaal.’

Toen ze zich op heur kleine pooties ummedreide, knipoogde de Baos balorig mien kaanten op en bukte zich vervolgens umme een nei sprietie te plukken. Net as daornet was die rap verdwenen in de snavel van zien neie kiepevriend.

‘Mooie dieren bint dat toch’, verkondigde e bewondernd. ‘Ze bint ok zo lekker relaxed. Daor kunne wij mit zien allent een veurbeeld an nemen!’

Ik knikte instemmend. Nóg een pluspunt. Ze maakt zich én niet drok umme heur figuur en bint ók nog ies relaxed in de umgang. Misschien mus ik mij ok ies wat relaxter gedragen mit die gassies an taofel.

‘Heeft u een keuze kunnen maken?’

Ik schrök op uut mien gemijmer, wörp nog een keer een leste blik op de kaorte en gaf mien bestelling deur. Ok de Baos nuumde op waor hij zien keuze op had laoten vallen. Toen wij een kleine twintig minuten later oons broodmaandtie veur oonze neuzen hadden staon, völ ik der op of as oonze kiepemaoties op de grössprieten.

‘Za’k oe der ientie op smeren?’ vreug ik toeschietelijk. ‘Wat woj der op hebben? Krudenbotter. Aioli. Of tapenade.’

Mit ’t kleine stompe messie in de anslag wachtte ik geduldig zien antwoord of.

‘Doe mar tapenade’, antwoordde hij. ‘Dat viendt mien vrolijke vriend hier vaste ok wel lekker.’

Toen’k hum ‘t sneegie brood gaf, scheurde hij der een stukkie of en beug zich richting kiepekop. ’t Was mar even. Vurt was de stoete. Ok de volgende stukkies verdwenen net zo snel as de talloze beloftes van ’t kabinet.

De Baos kreeg der schik an. Mij donkt. Hij zat inmiddels meer onder de taofel dan der boven. Binnen een mum van tied was namelijk ok de rest van ’t kiepekoor an komen dribbeln. Ze stunden warachtig te schooien as een koppeltie jonge honden. Ze kwispeldn nog net niet.

De hennige hane longerde ’t mieste van allemaolt en prebeerde ok een graantie mit te pikken. Zien kinlellen zweiden alle kaanten op deur ’t drokke hin en weer dreien van zien kop. Intied bleef hij mar kraaien en tukkern. En hin en weer lopen. Wat een dwingelaand is dat ding, dacht ik bij mijzölf.

Ik had ’t nog mar net edacht of daor gebeurde ‘t. De hane strekte zien nekke, fladderde heftig mit zien korte zwart-oranje vleugels en zette zich mit een wilde sprong of. Waordeur hij mit een harde bonk midden op ‘t bord laandde van zien broodboer. De half ofgescheurde broodties rommelndn alle kaanten op en ok ’t witte porseleinen bord kwaamp mit een klap lös van de taofel.

Ik höld mien beide haanden tegen mien mond edrukt en wus niet of ik nou mus lachen of rèren. ’t Was ok zo’n barre mal gezichte. Dat grote biest tussen oons in. In een bord. Al pikkende an de broodresten asof ’t de normaalste zaak van de wereld was.

De Baos bleef zo te zien aordig rustig. Hij wreef zich ies aover zien neuze, zette toen mit iene snelle armzwei zien stoel naor achtern en kwaamp resoluut in de bienen. Plechtig zee hij: ‘Zo mien vriend. Dat vien’k nou barre mooi! Een dikke, vette hane in mien bord. Allent he’k oe wel lieverder gaar ebraoden, mit neie eerpels en een beste klodder satésaus der naost.’

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

 

Deel dit bericht!

Geef een antwoord