Aj van achter uut oen hals kunt praoten, hoej ’t umme mij niet te laoten

Wat hebbe wij weer een paar ruzige weken achter de rogge, de Baos & Ikke. Wij mussen oonze agenda’s bij toeren naoste menare leggen aw menare zien wolden. Veur ’t geval da’k niet meer wusse hoe of hij der uutzag ha’k veur de zekerheid een paar foto’s van hum deur ’t hiele huus verspreid. En in de tuun derbij. En in die van oonze buren. An weerskaanten en tegenaover oons.

Ofgeleupen zundag hadden wij trouwes zo mar iniens wat in oonze agenda’s staon waor wij allebeidend allerbarstens graag naor toe wolden. En ik dèenke de miesten van jullie ok. Omdat ’t alweer zooooo barre lange eleden was. En wij ’t zooooo emist hadden. ‘t Was dan ok weer ongekend en gezellig drok an ’t Ogeveine mit de Cascaderun. Oeh mieterdag nog an toe zeg. Mar toch. Ie geleuft ’t niet, mar wij gungen van Start naor Finish in een paar minuten, waordeur ik dèenke dat wij daormit de snelsten waren van ’t hiele parcours. En dat zonder te zwieten en oonze haoren in een fotsie. Jammergenogt stunden wij niet iens in ’t Olde Wief mit dizze prestatie van formaat. Dom nie??

‘Doefie! Zuw hier gaon staon? Dit hier is mooi dichte bij de eindstrepe!’

De Baos wees naor een wat rustiger uutziend plekkie recht tegenaover de Livera. Van daoruut kunden wij de hardlopers mooi binnen zien komen en aans had hij wel een aander mooi uutzicht, zo dochtte mij toe. Leer mij de Baos kennen.

‘Goed idee man!’ antwoordde ik. Ik wurmde mijzölf tussen de mèensen deur die op ’t broggie stunden, richting dranghekken. Daor installeerde ik mij naost een paar onbekende vrumden die ik niet kende. Klaor veur de start! Klaor umme mij te laoten heuren. Ik ware ok niet veur niks dat hiele ende an komen sjokken. Wat ieje!

Een lange slierte bonte tino’s slingerde veur mien ogen langes umme de leste meters te verslaon. Der waren der bij die leken op veren te lopen. Aandern meer op pek. Mar goed. Ze waren altied nog beter as mij. Ik vunge al lange gien haze meer. Nog nooit ekund ok. Ik har onderhaand al muite mit mien veters te strikken. Mar goed. Anmoedigen kun’k wel as de beste! Mit mien stemme was niks mis mit. Vun’k zölf.

‘JAAAAAA MARJAN! Goed zo!’ bèulde ik tegen ‘t maagie dat langes kwaamp en ’t een beetie moeilijk had in mien ogen. En: ‘IE BINT DER BIJNA OPA VAN INY’ tegen een aandere. De vrouwe naost mij dreide een beetie van mij of. Die had dèenk gloepense last van de zunne. Snapte ik weh. ‘JOEHOOOOEEEE KYRAAAAA ZET ‘M OP!’

Enthousiast klapte ik in mien haanden die daordeur een beetie rood verkleurden. Net as mien nekke. Mar daor ha’k toen nog gien arg in. Net as da’k der gien arg in har dat de Baos een endtie opescheuven was.

‘JOOOOWWWWW JOWIEEEE!!! JOEEEWWW …!’

De vrouwe naost mij dreide zich vanneis naor mij toe. ‘Zo hé! Wat kent u hier veel mensen zeg!’ Verbeeldde ik mij ’t noe of klunk ze een beetie grammietig. Veur een kwart seconde sleuk ik mien gejuich in, lachte een keer naor heur en antwoordde nuchter da’k gewoon goed lezen kun.

‘Goed lezen?’ zee ze verbaosd, intied ze een donkere lokke achter heur linkeroor streek. ‘Okay … Ja …!’ De rest van heur tekst heurde ik niet meer. De muziek nam ’t geluud aover. De prissentator zweepte de renners op umme nog even gas op de lolly te geven. Net as ikke, vanzölf. Ik schrouwde, beulde, fleut en klapte asof ik de beste supporter aller tieden weden wol.

Toen de lange slierte dunner en dunner wördde, völ ’t mij vaneersten op da’k de Baos al een poosie niet meer eheurd en eziene har. Neisgierig dreide ik mij umme en keek van links naor rechts de dranghekken of, mar zag hum van nargens.

‘Ja MOI even!’ heurde ik iniens vanuut ‘t niks. ‘Hier bin’k heur!’

Een paar meter achter mij zag ik hum zitten. Op de cementkleurige cementblokken van de Cascade. Zien rechter onderbien lössies aover zien linkerknie eslaone. Zien zunnebrille poetsend mit een gekreukeld witstoffen zakdoekie.

‘Waren ie mu mien jonge?’ vreug ik schrommig mit a’k zien kaanten op leupe. ‘Ikke wel heur. En dorst he’k ok. Zuw wat gaon drinken? Mij donkt: dat he’k wel verdiend nao mien knappe prestatie!’

Hij keek mij een keer voel an, zette zien bienen naost menaar en steuk ’t doekie in zien buze. Daornao inspecteerde e ’t zicht van zien glazen en zette zien brille boven op zien kop. Die glassies waren zo weer smerig, leek mij zo toe. Mit al dat kleverige gel spul in zien haor.

‘Kom mar op doen lillijke schrouwaap …! En ren mar een endtie veur mij uut zu’k zo zeggen. Ik schame mij kepot veur oe man jong! Wát een kebaal hadden ie ja. Mus dat noe weer dan?’

Mit ’t zicht op een koele verfrissing steuk ik grijnzend mien narm deur ziendes en wreef tegeliekertied mit mien haand aover mien braandende nekke.

‘Heeeej bedankt voor de aanmoediging hoor!’ heurde ik vaneersten een stemme mien kaanten op blaozen. ‘Dat was ik net even nodig!’

Ik glimlachte bried, stèuk mien doem op en keek triomfantelijk naor de Baos. ‘Ziej nou wel dat ‘t waardeerd wordt?’

As in Slow Motion pök hij mit beide haanden zien brille van zien kop en keek mit gestrekte narms deur de glazen. Vervolgens griste e zien doekie uut zien buze en begunde vanneis te poetsen. Toen e uutèendelijk tevreden genogt was, zette hij zien duustere vensters op zien neuze en keek een portie stoer veur hum uut. Daornao dreide hij zich umme. Zo stille as een slaopende hardloper.

Zwiegend kuierden wij naor ’t ende of naor ’t begun van de Hoofdstraote. Lekker rustig weh zo. Totdat …

Hé!! Daor haj zien breur en mien schoonzussie! JOEHOEOEEEEE!!

’t Wördde de hoogste tied umme de hals te smeren.

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

 

yvonnebijl.nl

 

 

Deel dit bericht!

Geef een antwoord