Vrouwenkeuzestress (deel II)

Natuurlijk keken de Baos & Ikke ofgeleupen zundagaovend ok weer naor Boer Zoekt Vrouw. De Baos hef trouwes nog nooit iene uutzending bewust bekeken, mar ik ware der haoste wel zeker van dat hij der ’s maandagsmorns op ’t wark toch een hielebulte aover wus te vertellen. Want dat mus ja haoste weh. Al was ’t allent mar omdat ik ’t programma d’hiele tied van de neudige commentaar veurzag. En de volle weke dernao ok nog.

‘Allemachtig! Is die onzin der ok weer op?’ mosterde de Baos mit een stemme waor de argernis van of dreup. ‘Is ter noe niks aans op as die baggerbende?’

Net as de veurgaande tien weken zat ik der weer hielemaolt klaor veur. Een vol glas ‘Goede Nachtrustthee’ veur mij, waor ik écht niet beter van slaopen gung, mar waor ik wel elke aovend op haopte. Een schorreltie maaldreugerties binnen haandbereik. Veur de Baos ha’k zuutholtthee in eschunken. Dat kun gien kwaod tiedens mien favoriete programma vun ik. Wat ieje! Een zute keerl is nooit verkeerd ja.

‘Ah jong …! Maak oe niet zo drok man’,  antwoordde ik. ‘Tis de leste keer. Der word terogge blikt op de leste paar maond. Bi’j niet beneid hoe of ’t mit oonze Evert ofeleupen is?’

‘NEE!’

Hij naamp een slokkie van zien thee, griste de neiste Voetbal International van taofel en begunde der roppig in te bladern. Ach, dat vun’k eerlijk gezegd niet zo hiel arg heur dat ie dat deud. Nou was e mooi een poosie zute. Die thee warkte al. Zo leek mij toe.

Ik zagge een straolverliefde Evert dolgelokkig kieken naor zien Maudmaagie, asof zij een golden koe was die net viefentwintig karngezonde kalfies op de wereld ezet har, mit allemaolt harties. Aoveral! Mar veural op heur Overall!

Maud op heur beurte, keek naor hum asof ze ’t liefste de rest van heur leven mit hum in een te kleine hangmatte liggen wol umme te staren naor zien grote haanden. Of te knutseln mit zien haanden. Of wat ze der ok mar mit doen wol. Wij wussen inmiddels al wel dat ze ok barre graag mit hum op de Trak-Tor an ‘t connecten was. In een woordenloze dimensie. Zwevend tussen Hollandse hemels en ‘t aardse Runerwold.

‘Muj heuren!’ zee ik grijnzend. ‘Maud jag al zien laand plat. Die redt mar wat rondties op die grote Trak-Tor van Evert zonder dat ze wet waor of ze al ewest is. Die zit vaste te dromen aover een kus op de mond. Gewoon omdat dat noe mag.’

De Baos keek niet op of umme.

Ik musse acht geven. Want iniens heurde ik Yvon Jaspers een paar ingewikkelde relatievraogen stellen an Evert, waorop hij zowaor wel vief zinnen achter menare antwoordde. En die zinnen waren raak jonge. Ja, ja. Hij vatte de koe bij zien horens heur! En Maud intied mar stief tegen hum an leunen en lachen. Ohw! Zooooo zute …!

‘Och kiek nou toch ies’, zwijmelde ik bij ’t zien van zoveule romantiek. ‘Die twei bint ja hielemaolt In Love. Hij hef heur mit heur beide bienen op de grond ekregen en zij hum op een roze wolkie. Ik kriege der zölf ok haoste vlinders van in mien boek! Ieje dan Baosielief? Hebbie nog wel ies vlinders in oen boek?’

Aover zien tiedschrift hin keek hij mij fronsend an en zette zien lege glas op taofel.

‘Nou?? Vlinders?? Dat wo’k noe niet direct zeggen’, antwoordde hij mit hij een haandtievol maaldreugerties van ‘t  schorreltie pakte en ze iene veur iene in zien mond propte. ‘Nee, vlinders he’k niet in mien boek. ‘k Heb wel een allerbarstens lege boek!’

De thee warkte nog niet. Jammergenogt.

 

Nou moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

 

yvonnebijl.nl

 

Deel dit bericht!

Geef een antwoord