Geslikker in de nacht bringt een lange dag

Dat waren weer barre mooie weken, de leste weken. Vien’j nie? Alwéér gungen wij van zwumbroeken en zomersproeten naor wollen haansen en winterhaanden, binnen iene dag. En dat was barre jammer, want ik har net zo’n zin an ’t veurjaor ekregen. Mar ja. Hij had oons weer ies bliede emaakt mit een kortdurend terrassiesgevuul. Die zunne. Soms dèenk ik dat hij dat expres döt. Dan stel ik mij veur dat e, as e ’s aovends ondergiet, nog even een paar jolige woorden wisselt mit de teveurschien komende maone. En dat e dan straolend lacht as e zeg dat hij dat volluk daor beneden weer gloepens mooi te pakken hef. Mit heur zunnesteek. En heur hang naor mooi weer. Wat nou terrassie! Wat nou blode bienen. Hij zul oons van ’t jaor juustem lekker lange laoten wachten. Net as wij op oonze baank, die wij een paar maond eleden uutezöcht hadden en die pas in mei ofelevert zul worden. Mar da was nie …

‘Wij mut hum zo dommiet nog wel even inspuiten heur!’ meldde ik de Baos zunnig. Ik wees naor de grote wienrooie vlekke die sinds een paar ure stund te pronken in de tippe van oonze kamer. As een vorstelijk zitmeubel. Mit zien zachtfluwelen stof en volle kussens zul ie niks misstaon in ien van de vertrekken uut de Bridgerton films. Och, die is ja zo mooi. Vien ik. Ieje dan? Al die prachtige jurken en dan die romantiek. Poeh! Daor zwijmel ik toch zo graag bij vurt. ’t Lek wel een sprookie. Ja, eigenlijks krie’k dat gevuul ok een beetie bij oons leven. Uhhh. Nee, bij oonze baank. Mar ja, daor duurde ik haoste niet op te gaon zitten jong. Bange dat mien eigen sprookie iniens verstoord zul worden deur een natte kus van een vieze gladde padde of zo. Nog bangerder wa’k da’k hum slim smerig maken zul veurdaw hum bescharmd hadden. Mit een daorveur bestemd bescharmlaogie. Want ja: ik kende mijzölf zo zachies an mar al te goed. Mien beschadigde mond was net weer een beetie genezen. Der zat weer wat kleur op mien gebleekte tonge en mien lippen stunden niet meer in zo’n onneuzele Duckface staand. ’t Leek mij veur oonze baanke beterder da’k der niet te dichte bij in de buurte kwame en dan veural niet mit giftige gassen.

‘Ja doefie, dat doe’k metiene!’ De Baos sprung in de bienen, leup naor oons achterhuus en kwaamp terogge mit een settie spuitbussen.

‘Dat is donderse troep jong’, meldde ik ongevraogd. ‘Ik zagge van argens staon dat ’t niet te best was veur in water levende organismen. Die gaot der zölfs van dood. Dat liekt mij gien gezond spul toe! Wat ieje!’

Zonder op zien antwoord te wachten, zoefde ik achter hum langes. Op zuuk naor iets wat mij ineersten deur de kop weide. Ewapend mit veier mondkappies, een lasbrille en een set oranje warkhaansen keerde’k terogge. Mij donkt. Ik musse de Baos wel goed bescharmen as e bescharmen gung. Want noe kwaamp ’t op schaopen scheren an!

Lachend deud hij ien van de blauwe mondkappies veur en zette de grote brille op zien neuze. Vervolgens trök e de wortelkleurige rubbers aover zien beide haanden. Noe ik zo wat bèter naor hum keek, vun ik ‘m vaneersten wel wat op een zingende chirurg lieken. Dokter Bernhard of zo.

‘Zeg mij allent de waarheid maor … is hij noe nie meer in gevaor …’, neuriede ik veur mij uut intied ik naor boven leup. Op weg naor oonze slaopkamer.

‘Dokter …  ik vluchtte vurt.’

Snel sleut ik de deuren!

‘Neem ie oonze Maxx ok mit naor boven? ’t Begunt hier al best te stinken’, beulde mien baankspuiter iniens van onder an de trappe. ‘Die hond is dan wel gien vis, mar mij donkt. Die kan vannacht ok wel dood blieven.’

Mit de taandenborstel tussen mien taanden eklemd, bolderd’k vanneis onderuut, de trappe of. Pök de hond uut zien maandtie en zette hum op de aoverloop op de grond. Ok zien dekentie en waterbakkie haalde ik op. Toen’k alles installeerd har, meuk ik mij klaor veur de nacht.

‘Kom mar Maxx’, zee ik tegen een duustere vlekke in ’t donker. ‘Ie magt bij grooooooote uutzondering bij Baosie en Vrouwgie op de slaopkamer slaopen. Mar wel op oen kleedtie blieven heur!’ Hij gaf gien sjoechem. Dizze hond luusterde nog ies barre goed! Die had an een half woord genogt. Deud altied persies wa’k hum vreug. Trots dreide ik mij op mien rechterzied.

Een klein half uurtie later had Dokter Bernhard zien operatie succesvol uutevoerd, gooide zien chirurgische attributen in de skure en plofte op zien kaanten van oons bedde.

‘Hè, hè … !’

Een diepe zucht trök deur de slaopkamer. Een zucht die een snelle slaop ankondigde. De slaop van de Baos zölf. Én van Maxx.

Iniens kraste een zacht mar deurdringend gepiep an mien geheurdeuren. Wat in de lieve vrede was dat nou!? ’t Gepiep gunk aover in janken en meuk scheurties in mien veur-slaop. Haalde mij terogge naor ’t hier en noe. Krabbelde an mien blode narm.

‘Maxx! Niet doen!’ foeterde ik. Oons brave hondtie stund enthousiast tegen oons bedde an te krabbeln en te marteln. Die leek ’t gezelliger toe bij oons in bedde dan dernaost dèenk. Ach, dat snapte ik ok wel eigenlijks.

‘Kom mar dan’, fluusterde’k. ‘Veur dizze keer. Morgen gao’k toch oons bedde verschonen.’ Ik beurde hum op en zette hum an ’t voetenende, waor hij relaxed op mien onderbienen liggen gung. Hmm dat was niet de bedoeling.

‘An de kaanten!’ mosterde ik mit ik hum opzied drukte. ‘Zo kan’k niet slaopen!’

‘Watte?’ murmelde de Baos in zien slaop.

Zwiegend dreide ik mij umme. De Baos én Maxx verscheuven van plekke en kreupen allebeidend al snurkend dichte tegen mij an. En een kebaal dat ze meuken. ’t Leek wel of ze een carbidschiet wedstried hölden. En ik wusse eerlijk gezegd niet wie de winnaar worden zul. ’t Klamme zwiet breuk mij uut jong. Daor gunk mien nachtrust.

Zachies drokte ik de kebaalmakers an de kaanten en dreide mij op mien rogge. Maxx vund mien boek wel een interessant plekkie en nustelde zich derboven op. Roppig in de botten keerde ik mij op mien aansumme. Hij dreide mit. En van links naor rechts. Eindelijk! Daor bleef hij rustig tegen mij an tukkern. Van dizze gezelligheid markte ik pas halverwege de nacht niks meer. Toen völ ik in slaop. Mar veur hoe lange dat was? Gien idee.

‘Huhhhhhh?’

Eschrökken wreef ik mij an mien kop. Iets haorigs en nats zat an mien neuze te slikkern en te zevern, mit hij een brakke locht naor mij toe bleus. De Baos?

In ’t schemerduuster van de vrogge morgen zag ik hum. Oons hondekiend. Mit zien tonge vrolijk hin en weer wappernd sprung Maxx enthousiast aover mij hin. Wupte en hupte as een wilde gek. Klaor veur de dag die veur de mieste mèensen nog niet iens begund was. En die van mij al hielemaolt niet. Intussen wördde de Baos niks van dit alles gewaar. Die was nog een hiel ende vurt mit zien carbidschieten. Ik vreug mij of of hij misschien droomde van een carrière as chirurg en der mit Bonnie St. Clair vandeur gung? Of was hij ien van de heufdrolspeulers in Bridgerton die wakker ekust wördde deur een vieze gladde padde.

Stillegies leut ik mij achteraover vallen. Mit veule tragiek kwelde een zachtzingende Bonnie mien gedachten:

‘Mar gisteraovend was e op, hij hef mij zölfs ekust. Der is ok niks biezunders noe, mar tis bèter dat e rust …’

Hondsdol wörd ik dervan. Warkelijk waor! De morgen leek en bleek nog hiel wied vurt!

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

 

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een antwoord