Veurdaj joechte in de mond stopt, muj slim uutkieken waj der in propt

Stopt jullie ok wel ies wat in oen mond waorvan aj later dèenkt: Dat ha’k beter niet kunnen doen? Omdat de smaak aans is dan aj verwachten? Of omdat ‘t ding, net as een 12 maond durende zwangerschap, veuls en veuls te wied aover de daotum is? Of een combinatie van alletwei? Nou, ik zal oe vertellen. Mij aoverkomp zuks best wel vake. Mar wa’k vleden weke vrijdagmorgen beleefd hebbe. Och allendonders.

Ik ware net klaor mit taanden poetsen en zatte wat in de laden van oonze badkamerkaste te snuien. Op zuuk naor mondwater. Zo nom en dan gebruuk ik dat veur een nóg frissere naosmaak. Ie weet ja mar nooit waor ’t goed veur is. Weej weh? Iniens völ mien oge op een nei uutziend flessie dat een beetie op Odol leek. Allent zat op dizzend de doppe der bovenop, in plaats van opzied. Belangstellend greep ik hum uut de la en bestudeerde hum wat beter. Dreide hum wat umme en umme en schudde der wat mit. Mar ik lasse de kleine letterties niet. Jammergenogt!

Ooooh jaaa …  dacht ik vaneersten, mit mien blik vast’ epind op de Duutse tekst. Dat mondwater was nog van oonze jongste zeune. Die had dat spul een hiele tied eleden ekocht in Meppen, toen wij daor samen op koopiesjacht waren. Aover de grèenze klunk ‘Mundwasser’ haoste ’t zölfde as bij oons en ‘Extra Frisch’ kun’k ok nog wel begriepen. Ik dreide de doppe van ’t flessie of, höld hum op de kop en schunk der een luttie van ’t blauwe vocht in. SJSJSJSSJSJ. Dat was raar. Wat siste dat spul ja. Was dat altied wel zo? Was mij nog nooit eerder opevöllen. Toch gungen der mij gien alarmbellen rinkeln. Zölfs gien klein, miezerig piepgeluudtie heurde ik. Och, zo jammer hè.

Vol vertrouwen höld ik mien kop een beetie achteraover en deud mien mond wiedewagen lös. Klaor veur een frisse start van de morgen. Relaxed leut ik ’t goedtie aover mien tonge lopen. Speulde ‘t een paar keer enthousiast hin en weer. Tussen mien taanden … SJSJSJSSJSJ … langes mien gehemelte en onder mien tonge deur. Mien beide wangen bleus ik op as wa’k een hamster mit zien wangzakken vol winterwortels. Vaneersten vuulde’k ’t gesis vanuut ‘t niks mien neuze bereiken, waor de extreem frisse geur mien neushaoren ontsmetten. Borrelnd en prikkend vleug de scharpte naor boven, mien kop in en … daor was mien alarmbelle. Te late.

‘AAAAAAAAAHHHHHHHHH’, beulde ik, jammernd van piene en pure peniek! Mit gaank speide ik ‘t blauwe gevaor de wasbak in. De binnenkaanten van mien wangen vleugen der zowat achter an. As ze niet zo an menare eplakt zaten dan. ‘AAAAAUUUUWWWWEEE!!!

Ohw, wat deud dat spul mij zéér jong! Ik schrökke mij hie-le-maolt kepot. Tientallen angstflodders rilden mij aover de rogge. Knepen en krasten mij verniendig in mien vel. Bevend streek ik mit mien wiesvinger aover mien beide lippen en aover mien tonge. Waren die nou verdoofd? Ik knepe der een paar keer hard in, mar ’t vuulde een beetie ofwezig. Tegeliekertied prikkelde en stikkelde ’t daorbinnen as een onwieze asof ik daornet een beste hap van een bossie cactussen eneumen har.

’Wat hej! Wat is ter! Wat hej noe weer edaone!!’

De Baos was inmiddels de trappe op ebolderd en staarde verschrikt van mij naor de blauwe sissende strepe dat ’t ofvoerputtie van de wasbak in gleed, en weer vanneis naor mij.

‘Dat montdwatterrr’, karmde ik. ‘Waor a’kk netdt mienn mondt mitt zszbeulde! Dat dötd zszeerr!’

‘Hoezo döt dat zeer en wat praot ie raar mèense!’

Neisgierig pök e ’t flessie van mij aover en dreide ’t etiket naor zich toe.

‘Mundwasser Konzentrat Extra Frisch!’, zee e intied hij mij mit een deurdringende blik ankeek. ‘Doefie! Hebbie wel enige Spritzer in ein halbvolles Glas Wasser egooid?

Ik schudde ontkennend, dreide de kraane lös en begunde te tanken asof de braandstof vandage veur niks was. Leut ’t kolde vocht mien mond in lopen, klokte ’t hin en weer en boende aover mien braandende lippen. ’t Hölpte allemaolt gien iene sodemieter. Mien mond was vernield. Extreem Frisch, doch vernield.

Zenuwachtig staarde ik naor mien spierwitte kop in de spiegel. Mien mond wiedewagen lös. Oeh, gojje. Dat zag ter niet goed uut. Mien harte bonkte as een onwieze toen’k zagge dat mien tonge hielemaolt wit uuteslaone was. ’t Leek wel of ie een weke in de chloor elegen har. En was ie nou ok dikkerder as aans? Ik beug een beetie veuraover richting mien spiegelbeeld. Flapte mien bovenlippe een stukkie naor boven en steuk mien smartlappie uut. Zweide hum van links naor rechts. Van boven naor ondern. Gelokkig! Dat warkte nog. Pffff.

‘Hoe gek bi’j nou dan!’ troostte de Baos mij, mit hij mij zachies aover mien rogge wreef. ‘Gien wonder dat ’t oe zo zeer döt. Weej wat hier in zit mien maj? 60,5% alcohol, Zink Chloride en Sodium. Hier kuj op zien minst een orka mit plat leggen. Ie hadden ’t ja ok mutten verdunnen!!’

Mien mage wupte 50 centimeter naor boven zodat e klem bleef zitten in mien keel. Wat ha’k edaone. Wat mus ik noe doen. Dommiet gung dat gevuul nooit meer vurt. Bleef’k veur altied zitten mit een manke tonge. En mit mien lippen in een spagaat. Hoe mus ik noe praoten dan? En eten? Gung dat nog wel?

’t dddötttt zszsoooo szszeeeer …’, proelde ik.

‘Eet mar even wat ieje’, reud de Baos mij an. ‘Misschien dat dat hölpt!’

Dat was een goed idee weh. In de keuken smeerde ik een cracker en belegde hum mit een dikke plakke keese. Zette mien taanden der in en begunde hiel veurzichtig te kauwen. Benauwd veur wat mij te wachten stund.

‘Versgiemme … !’ vluukte ik. ‘Ik brruufe nikz. Su’kk mmien smaakbebillen noe ok nog kebot hebben?’

Mit mien trillende beurse lippen veuruut as in een verleidelijke Duckface nam ik nog een happie en nog ientie en nog ientie. Mar ’t resultaat bleef ’t zölfde: Vrouw Biel had gien gevuul én gien smaak meer in de mond. NEIN! Doen LieBe Tied noch an Zu.

Mèensen. Um een kort verhaal lang te maken: dizze nare toestaand bleef de rest van de dag zo an duren. Ik pruufde niks en vuulde niks. Mar, de Extreem Frische smaak hung wel extreem fris umme mij toe. Tot minstens achter mien beide knieholtes. Dat dan weer weh.

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

 

yvonnebijl.nl

 

O, ja. En aj dit best wel een zielig verhaal vunden? ’s Aovends breuk mij dreikwart van mien in beeld staonde koeze of en leup ik ’t godganse weekend ok nog mit een gapend gat in mien getargde mond. Veur de rest gunk alles goed. Dat dan weer weh!

Deel dit bericht!

Geef een antwoord