Wie tegen de wiend in speit, mag haopen dat ’t niet te hard weit

Bint jullie de leste dagen ok zowat vurt eweid en vurt edreven? Zagen ie ok veugels die zich vaste hölden an takken? Of mollen mit zwumvliezen an? Ja jong. Dat had zomar ekund heur. Wij kregen vleden weke ja iniens te maken mit een soort van dreilingstorm en regenbuien gelieks de regeringsperiode van Queen Elizabeth. Der kwaamp gien ende an. ’t Begunde mit storm Dudley op woensdag, Eunice op vrijdag en een paar dagen later vleug Franklin oons umme de oren. Nou, ie kunden wel stellen dat die stormen de wiend der goed onder hadden.

Toen wij tiedens ien van die angekondige onstuimigheden onder de wol kreupen, zag ik veur de zoveulste keer die weke op tegen de ankommende onrustige nacht. Wat zul der noe weer gebeuren. Wele wet stund oonze tuune dommiet kats onder water of arger nog. Hadden wij dommiet gien tuune meer. Mar was e ofevoerd ’t riool in. Mit ik schieterig mien nachtponne aover de kop trök, fluusterde ik: ‘Nou Baos, ik haope dat de boel oons vannacht heel blef bij huus! Zo’n storm he’k nog nooit mitemaakt!’

Ik had ‘t uutzetraam in oonze slaopkamer inmiddels dichte edaone en de gerdienen een beetie aover menaar hin etrökken. Een goeie wiend die hier nog naor binnen weien kun. Ja, want ie weet toch wat ze zegt of niet: Wie hier as wiend naor binnen huppelt, wordt der gelieks deur de Baos weer uut eknuppeld. Of iets van die strekking. Mar hij lag ’t dichtste bij de roeten, dus echt ongeleufwaordig ist nie. Wat ieje.

‘Ah doefie’, zee mien Jan Pelleboer mit hij in bedde stapte. ‘Ie mut gewoon gaon slaopen. Die storm weit vanzölf wel weer aover heur!’

Zwiegend volgde ik zien veurbeeld, dreide mij op mien zied en luusterde andachtig naor de geluden butendeure. ’t Gejoel van de harde zuudwestenwiend raosde langes de roeten asof die wiedewagen lös stunden. Ok de regen kletste der mit geweld tegen an. Een kebaal mien jonge. Aldernaost. Daorbij vergeleken klunk een duzendklapper as een slof rottie.

SCHGGSCH BENGGG!! Wat heurde ik noe? Eschrökken sprung ik rechtop in bedde. Völ daor noe wat umme? De Baos bleef roerloos liggen toen ik ’t locht an knipte en gelieks daornao weer uut deud. In een microseconde bedacht ik mij dat as ter wat evöllen was, dat dat der morgenvrog dan ok nog wel lag. En dat dacht de Baos vast en zeker ok. Die lag inmiddels bewusteloos te ronken. As deud e een wedstried wie ’t meeste kebaal maken kun. Hij, Dudley, Eunice, Franklin of de zwiepende slagregens zonder name.

Rusteloos leut ik mij achteraover vallen in mien zachte kussens, dreide mij vanneis op mien zied en trök mien dekbedde wat hoger op. Mit mien linkeroor zwaor bedekt deur de dikke vracht heurde ik nou vaste veule minder. Haopte ik. Niet dus.

Jammergenogt veraanderde der niks. ’t Gegoes en gegier trök an mien oren en tummerde op de kleinste botties die a’k hebbe. En ieje ok trouwes. In gedachten zag ik de hamer, stijgbeugel en aambeeld een carnavalsoptocht doen in mien kop. Hin en weer. Op en neer. En nog een keer. OLEEEEE … ALAAAAAF!

De val- ruk- en trekwienden graaiden langes de bakstienen, likten de cement der tussen uut en graafden zich wieder naor boven richting oons slaopkamerraam. De regen höld ’t nat zoas belangriek is bij metseln. Mar daor waren wij nou niet mit bezig, dus hij much van mij wel opfluiten. En ’t liefste metiene graag.

Zuchtend prebeerde ik mij te concentrern op wat aans. Op mooie dingen. Waorumme is ’t neis altied zo negatief? Wie zal de kapper van Kim Jong-un weden? A’k mien hiele leven nog nooit vekaansie ehad har. Hoeveule dagen ha’k dan nog?

De stormwiend bolderde noe nog veule meer deur mien kop.

Ineersten schrök ik op van een hard geschoef en geschuur naost mij. Wat was de Baos toch an ’t doen? Ongerust dèu’k ’t locht weer an en zag hum zitten mit zien rogge tegen de achterkaanten van oons bedde. Zien ogen wiedewagen lös. Net as zien mond. Zien narms stief naost zien lief en zien voesten ebald op oons blauwe dekbedde. Dat zag ter gruwelijk uut heur. Dat begriep ie wel dèenk.

‘Wat is ter! Wat hej?’ schrouwde ik.

Hij keek mij an mit een slaoperige blik in zien ogen. Deud zien mond nog wieder lös en … wat der toen gebeurde. Ie geleuft ’t haoste niet man. Tientallen letters broesten hum uut de mond, knalden naor boven tegen ‘t plafond en tegen de muren. Ik zagge de E’s, de U’s, de N’s en alle aandere stormachtige letternamen deur menare hin frosseln. ’t Leek wel een woordenstorm. Ze wupten en hupten as Prins Carnaval tegen ‘t leste van zien tweide bierkrattie. Zonder ok mar iets van geluud te maken. Dat was nog wel ’t miest vrumde van dit verhaal. Haoste dan.

Ik raakte hielemaolt in paniek. De Baos was ziek. Dat kun niet aans. De woorden knetterndn hum ja uut de mond en ’t gung mar deur en deur en deur. Der kwaamp gien ende an. Dit mus stoppen. Metiene.

‘Doet oen mond dichte’, beulde ik. ‘Snel!! Hol ze tegen!’

De Baos keek mij nog steeds an mit een blik as was hij de Gaper vanuut de Efteling. Beweug nie. Zee niks.

Wild zweide ik in de rondte, vung een paar letters en stopte ze terogge in de Baos zien mond. Snel zette ik mien beide haanden der tegen an. Zo! Die kunden niet meer ontsnappen.

‘Hé … wat doej!!’ heurde ik vaneersten. ‘Laot mij ies lös!’

Versuft keek ik umme mij hin. Waor wa’k. Wat deu’k.

Half onder mij zag ik dat de Baos doodsangsten uut stund. Ik leunde zwaor aover hum hin mit mien narms an weerskaanten van zien kop. Mien haor slierterig veur de ogen. Net as dat maagie uut The Exorcist. Allent dreide ik mien kop niet zo snel in de rondte. Mar op dat moment ha’k dat zo kunnen doen.

‘Huhhhhhh?’ stamelde ik. ‘Hè??? Oen letters … ze gungen op de loop. Ik wol ze pakken. Eunice …!’

Mosternd en foeternd kwaamp e aoverende en pök mij stevig bij mien scholders.

‘Vergimme!! Ieje mit oen Eunice … ik schrikke mij te pletter mèense. Ie hadden mij wel kunnen vermoorden!!’

‘Vermoorden? Ik wol oe redden!’ stotterde ik.

Compleet in de biester leut ik mij vanneis achteraover vallen toen’k mij besefte hoe zo’n onneuzele praot a’k harre. Wat nou: Woordenstorm. Wat nou: Letterweglopers.

’t Gejoel en gebolder butendeure naamp in hevigheid toe. Trök an de dakgeuten en leut de dakpannen daansen. Rukte an de geuten en an mien gedachten.

’t Bleef die nacht nog lange onrustig an ’t Ogeveine. Ok in mien kop. Veural in mien kop.

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

 

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een antwoord