Vandage wassen of aans morgen nakend aover straote

Wij hadden lèèst ‘s morgens ok weer wat moois. De Baos & Ikke. Oons hele huus hadden wij op de kop staon. Allent mar umdat oonze wasmesiene op slot esprungen was. Zomar. Vanuut ’t niks. Nee. Dat geleufde de Baos ok al niet.

‘Hé! Waorumme wil die wasmesiene niet an!’ zee ik verbaosd, meer tegen mijzölf dan tegen wie dan ok. Ik beug een beetie naor veuren en zagge tot mien grote schrik een fel verlocht sleuteltie in de display. Dat belaofde weinig goeds. Dat ding zat op slot. Gloeiende. Gloeiende. Hoe kun dat nou weer dan.

Iniens herinnerde ik mij da’k de veurige dag bij ’t schonemaken mit de schörreldoek aover de toetsen egaone was en dat e toen een paar keer piepte. Verder gebeurde der eigenlijks niks. Wat niet waor was. Want noe zat e op slot!

Geargerd drukte ik op de an-en-uutknoppe, waordeur een hels kebaal deur oonze barging knalde. Mien trommelvliezen trommeldn deur menare zonder dat de mesiene trommelde. Wonderlijk genogt. ’t Maondelijkse lochtalarm was ter niks bij man. Verniendig drukte ik nog een paar keer op allerlei knoppen. Höld de temperatuur, de kreuk- kras- en striekvrij én de centrifugeerknoppe tegeliekertied inedrukt. Mit de deure lös. Mit de deure dichte. Mar ’t gejoel höld niet op. Ok niet toen’k hum een beste hengst op de bovenkaanten gaf en mit mien gesokte voete knoerhard tegen de veurkaanten schöpte. Der gebeurde hie-le-maolt niks. Allent piepten der toen twei. ’t Felle sleuteltie bleef mij vaal toelachen. As had e een gloepense schik dat e der was. Na, na, na, na, naaaa. Ie kunt lekker niet wassen. Sliep uut, sliep uut! Morgen gien schone kleren. Nakend aover straote, tralala.

‘Vergimme. Hij is op ’t kienderslot esprungen! Hoe kan dat nou weer dan!’

Epijnigd wreef ik aover mien dikke rooie tie en kneep daornao stevig in mien neusschottie. Dat doe’k altied a’k argens aover nao dèènken murre. En dat is best vake.

De Baos zat rustig an de keukentaofel te warken toen ik de kamer binnen stèuf. Mit de laptop lös eklapt en een stapeltie pepieren veur hum uutespreid. Leeg mokkie der naost. Een plastic verpakkinkie van een koekie der in. Siniesappelschillen. Penne, tillefoon en schriefblok binnen haandbereik. Ie kunt zeggen wat aj wilt, mar thuus warken gef een beste troep. Bij oons wel althans. En ik heb een allerbarstense hekel an troep. Ieje dan?

‘Weet ie nog hoe aj ’t kienderslot van de wasmesiene of halen kunt?’ vreug ik gejaagd. Peinzend beet e op zien onderlippe en begunde der zachies op te bieten asof e ’t antwoord der uut kauwen wol.

‘Nee! Dat wee’k ok niet’, antwoordde hij bedaard. ‘Dan muj de haandleiding der mar eempies bij zuken zu’k zeggen!’

Einde gesprek.

Geconcentreerd keek e vanneis naor zien beeldscharm, de moes traog bewegend mit zien rechterhaand.

Ja, dacht ik bij mijzölf. Dat was een goeie weh. Mar ik zulle makstarm niet weten waor a’k dat ding van argens elaoten har. A’k hum al van argens elaoten har! Ok Dat was een goeie weh.

Roppig trök ik de deurties van oonze teakholten kaste lös. Op zulk oponthold zat ik verdorie ja niet te wachten. Mien wasmaande stund op ’t punt van escalern en ikke op ’t punt van capitulern. Of aansumme. Mag ok. Wat ie wilt.

Onderin de kaste lag een stapeltie pepieren en een stuk of tien mappen in allerlei kleuren. Op mien knienen ezeten haalde ik ze teveurschien, leup dermit naor de taofel en gung naost de Baos zitten.

‘Succes ieje!!’

Mien thuuswarker knikte een keer mien kaanten uut, waornao hij een beetie veuraover beug mit zien blik vanneis vaste ‘plakt an zien scharm.

Ingespannen bladerde ik tussen ankoop- en garaantiebewiezen van apperaten die al lange op de VAM lagen of waorvan ik niet iens wus wat veur apperaat ’t wás.

‘Wat hew van Toshiba?’ vreug ik, mit a’k een klein boekie omhoge höld. ‘En van Avaya?’

’t Leek asof de Baos zien oren ok ofesleuten har mit een kienderslot of zo wat. Hij leek mij in elk geval niet te heuren.

Mit ’t puntie van mien tonge tussen mien lippen zöcht ik geconcentreerd wieder. Een stuk of wat brieven van tillefoonabonnementen van oons en oonze kiender, passies van de gemientewarken vanof oons trouwen en een vergeelde lidmaatschapskaorte van de dierentuune uut 1996 gleden deur mien haanden. Mar niks dat op een haandleiding leek van oonze huidige wasmesiene. Wel van zien drei veurgangers. Driftig scheurde ik de nutteloosheden deurdemidden en kwakte ze op de grond. Mit mien voete gaf ik ze een schöp nao. Dat vund mien tie niet zo mooi trouwes.

‘Hejt of kriejt?’

De Baos keek mij lachend an.

Ineersten bedacht ik mij dat op de onderste plaanke van oons bargmeubel een grote rieten maande stund mit allemaolt belangrieke pepieren der in. As een angsthaze op zuuk naor zien paoseiern begunde ik daorin te snuien. Tussen de wereld an schoelfoto’s, entreebewiezen van concerten, tandarts- ziekenhuus- en dokterskaorten, verzekeringspepiern, verhuusberichten en hondenpaspoorten lag de felbegeerde oplössing ok al niet. Mieterdag!

‘BAHHH’, foeterde ik en gooide mit een knal de deure van de kaste dichte. ‘BAHHH! BAHHH! en nog ies BAHHH! Wát hew een rotzooi. Wat doere wij der toch mit.’

Geïrriteerd drukte ik weer in mien neusschottie, waordeur mij ineersten wat aans deur ’t zin scheut. (Ziej wel dat ’t hölpt?) Wele wet lag e boven. Boldernd vleug ik de trappe op.

Naodat ik alle kasten, ladebakken onder bedde en de dusen op de vliering had deurespit, zakte ik mu en moedeloos op een eetkamerstoel naost de Baos. Ik har inmiddels van alles terogge evunden. Van onleesbare kassabonnen en rekenings uut vroggertied tot an aoverjaorige loonstroken van al oonze veurmalige warkgevers. De kamervloere was wit bezeid mit pepiern.

‘Laot mij ies kieken dan!’

De Baos scheuf zien stoel een endtie naor achtern, stund op en leup naor oons achterhuus. Mit mij in zien kielzog. Recht veur ’t witgesleuten onding stund hij stille en keek ofwisselnd van de mesiene naor zien tillefoon en terogge. Zien beide doemen tikten driftig aover de letters hin en weer.

‘Hier he’k al een site mit informatie’, meldde hij dreuge. ‘Daor stiet vaste hoew ‘m weer an de praot kriegt!’

Hij drukte twei toetsen tegeliekertied in, wachtte een paar tellen en leut ze lös. ’t Fel verlochte sleuteltie verdween as mien bulte wasse haopelijk zo dommiet in oonze mesiene. Sliep uut. Sliep uut. Na na na na naaa.

‘Ochgaotochhen! He’k nou warkelijk waor de halve morgen lopen zuken naor een haandleiding die gewoon op Internet te vienden is?’ mosterde ik grammietig. ‘Waorveur hej dat niet eerder ezegd dan. Dan ha’k mij de muite van zuken kunnen besparen!!’

‘Och doefie’, grijnsde mien speurneuze mit een vaal lachie. ‘Dat is toch allent mar mooi. De mesiene döt ’t weer en ie kunt al die olde rommel nou eindelijk ies een keer vurt gooien!’

Schuddekoppend laadde ik de trommel in.

Lange nie wies die keerl. Lange nie wies!

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

 

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een antwoord