d’Ogeveiner van ’t jaor!

Maandagmiddag was de bekendmaking van d’Ogeveiner van ’t jaor! En ‘t is jullie vaste niet ontgaone dat Riekie Bijmus van Elim die eretitel ekregen hef, mit heur inzet umme ’t geneesmiddel Kaftrio in ’t basispakket te kriegen. Super klasse en dik verdiend. Mar eh … wussen jullie wel dat de Baos & Ikke een paor jaor eleden ok zowat Ogeveiners van ’t jaor eworden bint? Man, man. Dat scheelde écht  niet veule. Lees mar!

 

Ogeveiner van ’t jaor

Bi’j twei jannewari ok nog naor de neijaorsreceptie ewest in ’t Gemientehuus? De Baos en ikke wel. Mar ’t völ mij wel een beetie tegen heur, eerlijk gezegd. En ik zal oe ies haorfien uut de doeken doen waorumme.

Uut betrouwbare bron ha’k eheurd dat de Baos en ikke dit jaor Ogeveiners van ’t jaor zulden worden. En aans ikke allent. Ik heur oe al dèenken. Die tweibeîen? Mar de betrouwbare bron wus ’t zéker. Dus! Daor mussen wij hin. Dat snap ie natuurlijk wel. Al had de Baos wel een hiel klein beetie zien twiefels aover het kriegen van die titel, toen ik ’t hum vertöl onderweg der naor toe.

‘Domme praot!’ mosterde hij toen asse wij oonze fietsen veur ’t Gemientehuus parkeerden. ‘Welke droesoren hebt dat bedacht? Waorumme zuj dat worden.’

‘Waorumme niet!’ stelde ik vaste. ’Ut thema van dit jaor is cultuur. Dat past wel bij oons. De Drèentse taol is ja een cultureel arfgoed en Drèents praoten kan’k as de beste. ‘t Zul toch mooi weden dat ik as Taolschulte …’ Veurda’k mien zinne of kun maken, stund hij al bovenan de trappe van ’t bordes.

‘Kom gauw doefie’, wenkte hij mij. ‘Even honderd jaor terogge in de tied. Hier stunden wij destieds nog gelukkig te weden op oonze trouwdag.’

‘Stunden wij nog gelokkig te weden?? Mien keerl! Dát is pas domme praot!’ kaatste ik terogge. ‘Hier hebbe wij die dag aans gloepens mooie foto’s emaakt.  Ondanks dat oen broek oe an de konte slobberde. Mar van de veurkaante leek ’t nog wel hiel wat.’

Hij gaf gien sjoechem, mar zien kwaoie kop zee genogt. Abrupt dreide hij zich umme en stevelde op hoge poten richting Burgerzaal, waor ‘t allerbarstense drok was. Mit knikkende knienen leup ik langes Burgemeister en Wetholders, umme ze veul heil en zegen te wèensen.  Ik vun ’t barre spannend heur. Ie wordt ja ok niet alle dagen zo’n belangriek mèense. Schieterig pulke ik een dèenkbeeldig pluusie van mien zwarte colbeertie. Ik musse der ja wel netties uutzien zo dommiet, a’k op de foto kwame.

De Baos schuddekopte ’t uut.  ‘Mien maj, hol toch op. Ik heb al lange eziene wie as ter Ogeveiner van ’t jaor wordt. En dat bin ie niet.’ Intied wees hij naor de linkerkaante van de zaal, waor as een groepie jongelui bij menare stunden.

Tiebelnd an mien allozie bekeek ik ‘t cluppie. Hmmm. Ja. Der stund der ientie bij, die was vleden jaor wel barre vake op tillevisie ewest. En daorbij wördde ’t Ogeveine ok wel barre vake eneumd. Mar was dat reden genogt umme Ogeveiner van ’t jaor te worden?

Burgemeister Loohuus naamp ’t woord en vertöl aover het belang van culturele riekdom en daw daor zékers niet op bezunigen mut. (Aahaaa. Ziej nou wel?) Ok zee hij dat hij der een mooi en goed jaor van wol maken (mien idee), waorin verbiending, vertrouwen en veuruutgang centraal staot (omda’k dat mar een bried begrip vund, verslapte vanof dat moment mien aandacht).

Achterin de tippe van de zaal droomde ik een beetie veur mij uut. Ik zag ’t hielemaole veur mij, ankomend jaor. Samen mit de Burgemeister linties deurknippen. En zo wat. In de jury zitten. Bij van alles. Op bezuuk bij jubilarissen. Beetie koffie drinken. En gebakkies eten. Ik zatte mij nét of te vraogen wat een Ogeveiner van ’t jaor nog meer doen mus, toen a’k de Burgemeister heurde zeggen dat hij de name bekend gung maken.

Enthousiast steuk ik mien kop een beetie boven ’t maaiveld uut, zodat hij alvaste zien kun waor a’k stund. Onopvallend veur de Baos zweide ik mit mien beide narms een paar keer deur de locht. Joehoeeee Burgemeister, dacht ik. Hier bin’k!

De Baos kneep zachies in mien haand en gebaarde mit zien kop. Ofeleid wachtte ik wat hij te zeggen had. Hij wol mij vaste veule succes wèensen. Aaaaah! Dat vun’k barre lief van hum. Nao zoveule huwelijksjaoren is hij nog altied gloepens attent!

‘Woj evenpies een biertie veur mij griepen schone droomster?’ fluusterde hij. ‘Ie staot dichterbij de bar as mij.’

Grammietig keek ik hum an. Hoe kun hij mij dat nou vraogen. Op zo’n belangriek moment. Nét nou ik in de startblokken stund umme naor veuren te vliegen. Dat deud hij zölf mar mooi. Ik har gien tied.

Neisgierig luusterde ik naor ’t vervolg van de toespraak van oonze Burgemeister. Toen dan uuteindelijk de name van model Marcus eneumd wördde, vuulde ik de teleurstelling tot in mien tienen. Wég linties knippen. Wég koffie mit gebak. Wég mooie dromen.

‘Nou. Vrouw Biel! Wat he’k oe ezegd. Ik wus ’t ja wel’, siste de Baos mit zien glassie bier tegen zien mond eklemd. ‘Die Marcus hef ’t Ogeveine pas écht op de kaorte ezet.’

‘Ja Baos. Vast en zeker’, zuchtte ik verslagen. ‘Mar goed. Der zit niks aans op. Dan murre wij dommiet vannoods mar een neie foto maken op ‘t bordes. Want wij, mit oonze honderdjaorige vechtvereniging, bint zo zachiesan ZÖLF cultureel arfgoed.’

 

Nou moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

 

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een antwoord