Opinie milieubeleid een lucratieve handel

Iedereen heeft de mond vol over milieubescherming en klimaatbeheersing. Tal van rapporten zijn verschenen, zoals die van het Planbureau voor de Leefomgeving, die wijzen op de enorme uitstoot van schadelijke stoffen en de schade aan het milieu. Zo zijn vanaf 1997 tal van klimaatconferenties gehouden op Europees- en wereldniveau. Er is zelfs een Nationaal Klimaatakkoord. Ook energiemaatschappijen zijn vol lof over hun milieubeleid. Zogenaamde groene energie en brandstof schieten als paddenstoelen uit de grond. Niet voor niets heet het benzinepompstation in Pesse Green Planet. Ook de gemeente Hoogeveen is vol lof over een schoner milieu. Zo wil men de wijk Erflanden gasvrij maken en met waterstof laten toeren. Ook multinationals als Shell willen (formeel) de uitstoot van schadelijke gassen verminderen.  Coöperaties worden opgericht die zonne-energie leveren formeel ten bate van de huurders. AREA reiniging in Hoogeveen verhaalt vol trots over hergebruik en de circulaire economie.

  Een groen imago trekt klanten denkt menig bedrijf en de consument krijgt een zuiver geweten. Het is echter de vraag of de vlag de lading helemaal dekt. Niemand geeft zijn auto op en gaat vervolgens in een houten hutje op de heide wonen. Dat kan ook niet want de Veluwe en Dwingelderveld verdienen aan vakantieparken. Ook directeuren van zogenaamde sociale woningbouw en ziekenhuisbestuurders rijden liever in een dure auto met chauffeur.

Aan het milieu denken doen ze wel uit PR overwegingen door een gift aan een natuurclub.

Een tentoonstelling van een natuurfotograaf in een (industrieel) bedrijf scoort ook goed voor de bühne. Green Planet in Pesse heeft bomen gepakt om haar ‘speeltuinplannen’ en waterstoftank en dergelijke te creëren: ze krijgen hiervoor subsidie van de Europese Commissie. Net als overal in de wereld gaat ook in Boswachterij Ruinen de houtkap voort. Aan productiebos moet immers verdiend worden: daar is geen plaats voor een eeuwenoud bos. Dat is jammer want een vol en oud bos is goed voor de luchtverversing en milieu.
Ondertussen komt er steeds meer stikstofoxide in de lucht door verkeer (uitlaatgassen)
en de (vlees)industrie. Reizigers blijven het vliegtuig nemen en willen hun karbonade niet missen. De vleesindustrie is verantwoordelijk voor 40 procent van broeikasgassen.
Biogas wordt geproduceerd uit afval, maar hiervoor zijn fabrieken nodig, net als bij de fabricage van zonnepanelen,  wat ook weer CO2 uitstoot geeft. De branden bij de afvalwerker ATERRO in Wijster leiden tot schadelijk gassen. Avalverwerking is een lucratieve handel.

 Schone schijn alom. Zo ontstaat ook de indruk dat zonnepanelen in handen zijn van corporaties ten dienst van de locale gemeenschap, zoals die in Fluitenberg. Het zijn echter de slinkse buitenlandse bedrijven die zonneparken opkopen en er met de winsten vandoor gaan. Het is ook de vraag of de extra elektriciteit die zonnepanelen mogelijk leveren bij de huurder
terecht komen. Woningcorporaties incasseren liever hoge huren ten laste van de huurder.

  Verzekeringsmaatschappijen denken ook aan het klimaat. Denk bijvoorbeeld aan de gevolgen van extreme weersomstandigheden zoals grote stormen voor verzekeraars.

  Ook in de groente- en fruitteelt wordt gerommeld. Zo zorg genetische modificatie
voor bepaalde chemische stoffen in ons eten die daar helemaal niet thuishoren, zoals glyfosaat, een stof die volgens het WHO kankerverwekkend is. Het is helaas de prijs van egoïsme, commercie, welvaart en de oplopende bevolking, dat ook corona in de hand werkt.
Gifuitstoot in lucht, water en grond leidt tot verdroging/ verzuring van de grond, afname van de biodiversiteit, toenemende stress onder dieren, schadelijke kankerverwekkende fijn stof in
de atmosfeer, besmettelijke dierziekten en nieuwe ziektes die ook de mens zullen bedreigen.

  Biogassen zijn duur, maar de energietarieven van gas, benzine en elektriciteit zijn ook gestegen. ESSENT presenteert zich ook graag als milieubewust. Zo leveren ze groene stroom met windmolens. Ondertussen profiteert ESSENT ook van de grote prijsstijging van benzine.
Niet de grote bedrijven betalen de rekening, maar de eindgebruiker. Zo is staalproducent TATA Steel een grote vervuiler, maar is volledig vrijgesteld van (milieu) belasting. De overheid behartigt liever de belangen van de grote bedrijven en haar zakenvrienden, dan van het milieu. De overheid incasseert belasting op benzine, maar ook op importheffing op afval.

  Een bedrijf als AREA verdient aan afvalverwerking, maar de gemeente verhoogt de tarieven voor de burgers en doet dat liever dan CO2 belasting op te leggen aan het bedrijfsleven. De gemeente Hoogeveen is aandeelhouder van AREA en profiteert van de dividenduitkering.

 Grote bedrijven kunnen emissierechten kopen. Bedrijven die meer uitstoten dan waar ze recht op hebben, moeten carbon credits bijkopen. Dat kan van Europese collega’s die onder hun plafond blijven of van speciale CO2-reductieprojecten elders op de wereld. De omzet op
deze markt voor carbon credits bedraagt omstreeks twintig miljard euro per jaar.
Bedrijven als Fortis handelen in carbon credits. Ook is Fortis betrokken bij de financiering van projecten die in de Derde Wereld de CO2-emissies moeten verkleinen. Als die worden goedgekeurd door een speciaal VN- programma, zijn dat lucratieve projecten. In de zomer van 2007 kondigde luchtvaartmaatschappij KLM in een persbericht aan CO2-neutraal te zullen groeien. Deze doelstelling steekt nogal schamel af bij de ‘krachtige aanpak’ van het klimaatprobleem die volgens de KLM nodig is. Hypocrisie, van twee walletjes eten en tegenstrijdigheden zijn typisch voor de klimaat- en milieuhandel. Zolang de
eigen en commerciële belangen blijven overheersen zullen de klimaatdoelen niet
worden gehaald. Bla…bla…bla. De volgende klimaattop is gepland eind 2022 in Egypte.

Ronald Wilfred Jansen, Hoogeveen

www.rwj-publishing.com

www.rwj-publishing.org

 

Deel dit bericht!

Geef een antwoord