Dit verhaal is niet de muite te weerd umme te lezen

Bi’j ok nog een beetie bij de tied de leste tied? He’j de klokke zaoterdagnacht wel een ure terogge ezet dan? Umdat wij weer terogge egaone bint naor de oorspronkelijke tied? De wintertied? Of misschien he’j dat zundagmorgen of aovend ok wel edaone. Of he’j ’t hielemaolt niet edaone. Dat kan ok nog natuurlijk! Umdaj opstandig bint. En niet mit wilt doen an al die tiedelijkheden. Mar lieverder tiedloos deur ’t leven wilt gaon. Nou!! Dat zu’k ok wel willen. Heremietied nog an toe zeg!

‘Pffff … waor za’k dizze weke mien verhaal ies weer aover doen?’ verzochtte ik zundagmorgen, zittende op mien schriefkamertie. An mien donkerbroene bureau. De Baos stund achter mij tussen oonze boeken te snuien, as was hij hoogst geïnteresseerd in lezen. Zul mij beneien waor as zien literaire oge op völ.

‘Noh! Wij hebt de leste tied zat genogt beleefd toch?’ antwoordde hij. ‘De avonturen van Dik Trom bint der niks bij!’ Hij knikte een keer naor ’t boek dat hij tussen zien beide roege haanden eklemd har. Zien wild behaorde snörren bóven zien ogen trök hij daorbij hoge op.

‘Ie kunt beveurbeeld schrieven daw vleden weekend in Münster ewest bint’, zee hij enthousiast. ‘Dan muj der wel bij vertellen daj dat uutstappie van mij ekregen hebt hè! As verrassing veur oen verjaordag!’ Zien snörren beweugen noe zo jolig op en neer as deuden ze de polonaise mit een koppel dronkend volk. In zien achteruut.

‘Jaaa … jaaa … vaste jong!’ lachte ik. ‘Mooie verrassing ok. Ik heb oe vake genogt in efluusterd da’k daor graag ies naor toe wol gaon.’

Hij zette ’t boek terogge tussen Ivanhoe en Kruimeltje, zodat ’t Trom jochie weer in goed gezelschap verkeerde. Wele wet kunden ze nog wat van menare leren. Ie wussen mar nooit.

‘Mar wij hebt daor wel wat moois mit emaakt. Dat kuj toch niet ontkennen!’ Zien beide snörren waren inmiddels weer naor normale hoogtes ofedaald, mar beweugen nog wel steeds mit op de maote van zien donkere stemme.

‘Wat bedoel ie percies?’ vreug ik. Mien vingers rustten op de toetsen van mien toetsenbord en wachtten belangstellend op wat hij veur interessants meldden gung. Wat de muite van ’t notern te weerd was.

‘Nou! Ie kunt zeggen daw in ’t reuzenrad ezeten hebt en dat ie daor haoste een peniekanval kregen. Toen wij hielemaolt bovenin zaten te wachten op volk wat beneden instappen mus.’

‘Puhhhh’ zuchtte ik. ‘Ja, dat is neis hé. En mu’k der dan ok gelieks mar even bij vertellen da’k uut pure peniek de rits van mien neie tasse kepot etrökken hebbe?’

De kriebels leupen mij aover d’hoed bij de gedachte an die enge ervaring. En ik begriepe dan ok nog steeds niet waorumme ik zo barre graag in dat hoge ding zitten wol. Toen de glazen deuren op slot gungen en wij, zittende in oons aquarium naor boven vleugen, beleefde ik iniens weer mien angstige moment van toen a’k vaste zatte in de rupse. In Ponypark Slagharen. Samen mit mien oldste zuster. Dankzij die griezelige herinnering kun’k niet genieten van ’t mooie uutzicht boven Münster. Daor was Halloween mar een kienderachtig sprookie bij, vun ik.

‘Ie zulden ok kunnen zeggen dat wij allebeidend slim last van boekzeerte kregen, nao ’t eten van die dikke Duutse schnitzels mit siepels en uien. In die glüpens gemütliche Gaststätte in die Altstadt. En dat wij naoderhaand de weg kwiet waren en een half ure mit verschrikkelijke boekkrampen leupen te zeuken naor oons hotel!’

De gedachte an die raodeloosheid umdat wij én oons hotel niet terogge vienden kunden én allebeidend neug naor de WC mussen, deud mij vanneis verkrampen. Ik zatte wat lochttikkend veur mij uut te typen. Wachtend op écht goeie vertelsels.

‘Noh … ‘ zee ik. ‘Dat wee’k niet heur. Dat is ja ok niet grappig umme te vertellen. Wie zit nou op zökke shit verhalen te wachten.’

‘Dan schrief ie toch gewoon wat aover de wintertied’, zee hij, zien scholders ophalend. ‘Of mien part aover ’t woord HARFST. Hoe biezunder ’t is dat daor veier medeklinkers achter menare koomt an ’t ende. Der is gien enkel aander woord die dat hef!’

Verbluft leut ik mien bureaustoel een kwartslag dreien zoda’k um nou ankieken kun. Leunend mit mien linker elleboge op de armleuning en mit ‘t zicht op oonze bomvolle boekenkaste. Waor bij mien weten gien enkel boek aover reuzenratten en anzwellende Tsunami’s in volevreten boeken gung. Aover ’t verdwalen in olde steden naor een hotel in de krochten van een Duutse getto nog mar niet iens espreuken.

‘Tja Baos!’ verkondigde ik. ‘Ik dèenke da’k nog een paar dagen langerder naodèenken gaore aover waor a’k mien verhaal aover doere. Mij donkt. Ik hebbe tied zat! Sowieso vandage een ure langerder as normaal!’

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

 

yvonnebijl.nl

 

Deel dit bericht!

Geef een antwoord