Aj mediteren wilt leren muj eerst leren kalmeren

Wat hebbe wij de leste tied weer een bulte te incassern of nie. De gaspriezen bint de kuub minstens drei keer aover de kop egaone, de braandstofpriezen rijst ok de panne uut mit die torenhoge cijfers en ok de priezen van de huzen blieft mar stijgen en stijgen. ’t Steg mij haoste naor de kop man en ’t griezelt mij allemaolt toe! En ik wete niet hoe of ’t oe vergiet. Mar mien loon is niet drei keer aover de kop egaone. En dat van de Baos jammergenogt ok niet. Van de weke scheut ik zo in de stress van al die verhogings en toeslagen. Ik kunne twei dingen doen. Of ik vratte mien net gekochte pute mit sukelao peperneuten in iene keer leeg. Of ik gunge een poosie Mindfull mediteren. Dat leste leek mij ’t beste.

‘Hé maot!’ beulde ik knoerhard richting de Baos die mit zien konte op de baanke zat mit zien beide bienen veur hum uutestrekt op taofel. ’t Beeld van zien plukkerige donkerblauwe sokken die zowat in mien theeglas steuken, deud mien bloeddruk umhoge knallen. Ik vreuge mij of of mien thee noe de geur van zien zwietsokken aover nemen zul of dat zien sokken noe de geur van mien sterrenmuntthee zulden aovernemen. Dat leste leek mij ’t beste.

‘Wat dèenk ie dervan!’ zee ik uutbundig. ‘Zulle wij samen wat meditatie oefenings doen? Mij donkt! Ie magt ok wel ies wat ontspannen … !’

Zien mond had e wiedewagen lös, as was hij Holle Bolle Gijs uut de Efteling. Klaor umme der een paar donker gekleurde peperneuten in te knikkern. Hij had bliekbaar veur mien aandere optie ekeuzen.

‘Nou doefie!’ zee hij jolig. ‘Ik bin aans ontspannen genogt heur. Mar ik wil oe wel mentaal ondersteunen aj dat soms bedoelt?’

Mit twei dikke badlakens, formaat XXXXL, tussen mien beide narms edrukt, duwde ik mit de wiesvinger van mien rechterhaand op de Meditatie app die a’k net edownload har op mien mobiele tillefoon. Een vriendelijke vrouwenstemme gaf mij in Hooghaarlemmerdijks uutleg hoe a’k in een mum van tied in contact kun komen mit ’t Hier en Nou! Kiek!! Dat leek mij wel wat. As begunneling keus ik veur de ‘Drei minuten aosemruumte’ oefening. Want ie mut dat Mindfull gedoe hiel langzaam opbouwen, leek mij zo. En veural niks aoverhaosten.

‘As ie nou naost mij zitten gaot’, commandeerde ik mien drok kauwende keerl die nog steeds relaxed op de baanke hung. ‘Dan gaore wij ies eempies in een charmante Lotusholding zitten. Mij donkt: Dat kunne wij wel.’

’t Leek mij zo da’k nou ok weer niet per se gelieks op de kop hoefde te staon of aandere ingewikkelde meneuvels mus maken. Want zo smu bin’k nou ok weer niet. Ik hange echt niet meer elke aovend in de rekstokken heur, aj dat soms dachten.

Ik wapperde de badlakens iene veur iene veur mij uut, legde ze vervolgens keurig recht naost menare op oonze parketvloere en plofte neer. An de rechterkaanten van de linker. Kreunend en steunend as een krakende karre trök ik mien beide bienen op, dreide mien knienen naor buten en mien voeten naor binnen. Ik wete niet oj beelddèenker bint, mar ’t zag ter echt goed uut zo. Vun’k zölf. Ondanks mien te strakke spiekerbroek ha’k mij mar mooi in die complexe holding weten te knutseln.

‘Nou, toe mar weer mien doefie’, grijnsde mien Mindfull-loze mediteerder, ‘Ik zal mit oe mit doen. Mar aj ‘t niet arg viendt, gaor ik lieverder in kleermakerszit zitten.’ Hij stund op van de baank, deud drei stappen opzied en legde zich naost mij neer op ’t laken dat an de linkerkaanten van de rechter lag.

De softe vrouwenstemme gaf an dat wij oonze aandacht op oons lief richten mussen. Wat ik metiene deu. Dat snap ie wel zekers. Der was ja gien tied te verliezen. Mit mien ogen dichte prebeerde ik te vulen wa’k vuulde. Ik vuulde mar ien ding, eerlijk gezegd. Dat mien olde versleten broek mij allerbarstense strak umme d’hoed zat, mit de metalen knope verniendig prikkend in mien naffel. En da’k daor haoste boekzeerte van kreeg. Tegeliekertied dacht ik da’k echt gien aandere broek op gung halen. Want dan mus ik mien bienen eerst weer uut de knuppe frutseln.

De zangerige stemme zee dat wij nou oonze aandacht richten mussen op oons gevuul. Ik vuulde mar ien ding. Da’k mij barre opeblaozen vuulde en ware gloepens beneid hoe of de Baos ter bij zat.

Zonder geluud te maken deu’k veurzichtig mien linkeroge lös en dreide hum, zonder mit mien lief te bewegen, naor zien kaanten. As een spiedende ienogige Minion. Dat völ nog niet zo mit jong. Dat vuulde ik dus ok. In mien nekke. Mar!! Ik ware goed bezig, vun ik zölf. Mit mien gevuul.

Umringd deur een kruderige sterrenmunt geur zat de Baos der vrij ontspannen bij. Zo dochtte mij. Hij had zien ogen stief dichte en had zien haanden lössies op zien beide knienen liggen. Ik vreug mij of waor as hij allemaolt an dacht. Wat hij vuulde in zien lief. En wat hij vuulde in zien gevuul. Ik dèenke dat hij haopte dat dizze zweverige oefening snel veurbij zul weden, zodat hij rap aover kun gaon tot de orde van de dag. Wat in zien geval betiekende: Zitten op de baanke mit zien bienen op taofel en wieder gaon mit zien geknaag en gekauw.

Snel deud ik mien starende oge weer dichte umme mij vanneis te concentrern. Ik heurde de vrouwenstemme zeggen da’k mien volledige aandacht nou naor mien aosem bringen mus umme te vulen hoe de locht naor binnen stroomde. Noh, dat vuulde ik niet heur. Der zat een betonnen blokkade argens in het gebied tussen mien BH en mien onderbroek, zodat de ingeaodemde locht bovenin stikken bleef. Ter hoogte van mien borstbien contreien. Ik kunne niet zeggen da’k daor nou barre ontspannen van wörd.

Naost mij heurde ik de Baos diepe zuchten. Neisgierig deu’k mien beide ogen lös en dreide mij een beetie naor hum toe. Hij zat ter nog steeds barre rustig bij. As een bevreuren Boeddha beeld. Zien knienen beweugen mit op de maote van zien aodemhaling, waorbij zien beide haanden geluudloos naor boven en naor beneden gungen. Tjonge jonge! Ik stun der versteld van. Wat was die Baos hier goed in hé.

Ofeleid deur mien rommelige gedachten hervatte ik snel mien oefenings. Der waren vast en zeker al wel twei van de drei minuten umme. En ik har nog niet zo veule edaone besefte ik mij.

Mit mien oogvensters dichte zeug ik de ingeaosemde zuurstof diepe naor binnen as was ik een grote spuitbusse vol parslocht. Mar dan aans umme. Mit compressor gaank bleus ik ’t vervolgens weer de ruumte in. Ik bedachte mij da’k ‘t haor van oonze slaopende hond noe vast en zeker in beweging brachte, mit mien dikke stormwiend. Die had nou vaste gien krullegies meer in zien vacht, mar steil haor.

Plotseling schrök ik op van een scheurend en krakend geluud asof’k een aardbeving van achte op de schaal van Richter had waor eneumen. In ’t kruus van mien spiekerbroek. Een grote gerafelde scheure staarde mij an asof e bliede was mit dizze ontsnapping. Of ontspanning. Wat ie wilt. Tis mij um ’t even.

Naost mij wupte de Baos op van zien badlaken waorbij zien voeten mit een doffe dreun op de holten vloere batsten. Versufd tuurde hij naor mien scheure, waor een stuk van mien blode bille zichtbaar was. Gierend van de lach leut hij zich achteraover vallen as was hij de schaterlachende Boeddha, die bekend stiet umme zien vriendelijkheid,   veurspoed en gelok. Ik wus eigenlijks niet wa’k liever deud mit ’t zicht op mien grote gat. Rèren, bleren of mit lachen. Mar … dat leste leek mij ’t beste. Wat ieje.

 

Nou, moi hè

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een antwoord