Wij maakt ’t bond(t) James Bond

Mèensen! Aj ’t mij vraogt, is de zomer nou echt veurbij heur. Ik mark ’t an alles. De zunne is steeds vakerder achter de wolken. De wolken kleurt steeds vakerder donker. En ’t donker komp steeds vakerder vrogger. En vrogger komp steeds vakerder eerder. Mar tis wel zo! Eerder is soms wel beter dan later. Veural aj op tied loopt.

‘Maak ies een beetie an jong!’ commandeerde ik de Baos zaoterdagaovend rond een uur of achte. ‘Dommiet zit James Bond al an de Martini. Eschud en niet ereurd. En wij nog niet iens an de koffie.’

‘Jaa … jaa … ‘, antwoordde hij nors. ‘Even wachten. Ik murre nog naor de WC!’

Grammietig zat ik in mijzölf te mostern. Die keerls zegt wel iens wat aover oons vrouwen hè. Dat wij te lange wark hebt en zo. Mit geschikt goed uut te zeuken. Oonze bossies haor te fatsoenern en de neudige kleuren op oonze gezichten te smeren. Zodat ’t nog wat liekt. Noh. Ik zal oe vertellen. Bij oons is ’t aansumme heur. De Baos trekt volstrekt willekeurige kleren uut zien kaste en kamt zien haor de hiele dag niet weer naodat e der ’s morgens een dikke kloete gel in esmeerd hef. Daordeur valt der de rest van de dag trouwes ok gien kamme meer deur die spiekerharde stikkels te halen. Daor hoeft hij dus gien tied meer an te spendern. Verder smeert hij trouwes ok niks op zien kop, aj dat soms dachten. Nog gien crèempie komp der an te passe jong. Nee heur. Niet neudig. Hij is gien Metroman. Mar gewoon een Machoman. Ja toch? Man! Man! Toch, as ’t op vurt komen ankomp, is hij wel altied langerder bezig as ikke. Verklaar ie dat noe mar ies even veur mij dan!!

Percies umme twintig aover achte leupen wij de VUE bioscoop binnen en ploften wij een paar minuten later neer. Op een zachtrooie stoel. Hielemaolt achterin de zaal.

Wij waren nét in een hiel gezellig gesprek verwikkeld mit oonze onbekende buurvrouwen, toen as ter een jong stellegie tussen oons veierbeidend hin kwaamp.

‘Zit u wel op de juiste stoel?’ vreug de mannelijke helfte van ’t stel intied hij mij deurdringend ankeek. Volgens mij dacht e al oog in oog te staon mit OO7, mit die blik! ‘Dit is ONZE stoel!’ Hij keek mij daorbij nog een beetie deurdringender an, asof ’t echt HUN eigendom was en niet een plekkie veur een paar uurties. Beschaamd keek ik hum an en keerde mij umme naor de Baos.

‘Ie bint op de verkeerde stoel gaon zitten maot’, zee ik mit schetternde stemme. ‘Want ie gungen as eerste zitten!’

Een keerl schuun veur oons dreide zich abrupt umme asof hij een stuk of wat knallende kogels langes zien oren vuulde knetterndn. Veurdat de film nog mar begund was. En veurdat der ok nog mar iets sensationeels gebeurd was. In mien ogen. De Baos völ ’t ok al op.

‘Doefie! Ie maakt gien vrienden hier heur’, siste hij. ‘Mit oen gegalm!’

Zwiegend leut ik mij achteraover vallen in mien warmpluchen zitplekke. Mit de naodruk op warm. Zee ik an ’t begun van mien verhaal dat de zomer nou echt veurbij was. Nou, in dizze zaal was ie der nog volop za’k oe vertellen. De warmte van mien zwartwollen jasse onder mien konte, in combinatie mit mien lange vest en sjaaltie zorgden ok al niet echt veur aangename temperaturen. Snel ontdeud ik mij van een paar aoverbodige kledingstukken. Ik zat net te overwegen umme ok metiene mien schoenen mar uut te trekken, toen ik mij bedachte dat mien sokken inmiddels misschien al wel reuken naor een settie fretten. Laot mar zitten, dacht ik.

De film begunde metiene mit een bulte spectaculaire achtervolgings dwars deur een aodembenemend stadtie in Italië.

‘He!’ Ik gaf de Baos een drukkert in zien zied mit a’k ’t zee. ‘Dat is Matera toch? Daor binne wij ewest …! Ah. Das ja mooi. Ziej dat. Daor waren wij ok … en daor! Hé! Muj ies kieken!’ Enthousiast wupte ik op ’t puntie van mien stoel.

Een donkerhaorige keerl naost de keerl schuun veur oons dreide zich umme en siste: ‘Kan ’t iets zachter alstublieft? Ik probeer te luisteren!’

Eschrökken besleut ik gien woord meer te zeggen. Minimaal tot an de pauze. Of nog langerder. Daor wa’k nog niet hielemaolt uut.

‘Doefie! Ie maakt hier écht gien vrienden heur’, fluusterde de Baos, mit hij mit zien beide haanden in een woest tempo veur zien kop langes wapperde. Zöl hij ’t ok zo warm hebben, dacht ik bij mijzölf. ‘t Liekt wel een beetie zo an die zwietdruppels te zien. Ik constateerde dat veural zien neuze wel wat op de Niagara Watervallen begunde te lieken. Mit al dat gedrup. Zielig vun’k dat! Want hij had gien vest en sjaaltie die hij ofgooien kun. Mar goed. An de aandere kaanten, bedacht ik mij gniffelnd. Wij zaten achterin de zaal ja. Der zul gien hane naor kraaien as e hier halfbloot zitten gung. En dan derbij. Iederiene hier zat inmiddels hiel geconcentreerd veur zich uut te kieken. Zölfs de kwaoie keerls schuun veur oons en ’t stille stellegie naost mij. ’t Kun dus best.

‘Pffff!!’ zee ik eempies later, mit zachte stemme. ‘Wat trekt die James Bond d’hieltied een domme kop ja mit zien Duckface. Hij lek wel een rubbern barbiepoppe die een selfie mak. Mit die naor binnen ezeugen wangen en zien lippen etuit. Hij wordt der zo niet knapperder op. Vien’j wel?’

De twee keerls schuun veur oons scheuven tegeliekertied onrustig hin en weer op hun stoelen. As twei spionnen die zich veurbereiden op een geheime missie. Mar in mien geval dèenk ik dat ze zich dood argerdn. Nou ja. Ze deuden heur beste mar. Wat donkt oe.

‘Ie bint natuurlijk ok gewoon verwend mien maj!’ zee de Baos iniens vanuut ’t niks. ‘Mar ik bin ’t wel een beetie mit oe iens heur. Daniel Craig wordt der absoluut niet knapperder op.’

Bevestigend knikkend sleut ik mien narms aover menare, gaapte een paar keer stiekempies en zonder geluud te maken achter mien haand en legde mien kop ontspannen tegen de achterzitting van mien warme stoel. ’t Leek asof die stoel mij umstrengelde as een wollen deken. Ik zakte der wat wieder in vurt intied James drok in conclaaf was mit Miss Moneypenny. Of mit Mr. M of Mrs. M. Daor wi’k of weden.

Ineersten schrök ik op van een fel verbliendend locht dat mij hels in mien gesleuten ogen scheen. Ik dachte da’k op een landingsbane stund jong, mit de laampen van een heel regement F16’s veur mij. Heur ronkende motoren goesden woest en ongenadig op de achtergrond. Klaor veur de aanval.

‘Hej lekker eslaopen Vrouw Biel?’ trök een bekende stemme mij terogge in de tied. ‘Ik dachte al: Wat is ’t ja lekker rustig naost mij! Mar eh … tis pauze heur! No Time to Sleep. Mar Time to strek de bienen!’

Drok wrievend in beide ogen staarde ik umme mij hin. Kats gedesoriënteerd. Dat snap ie wel. Veur een halve seconde wus ik niet waor a’k ware. Toen ’t uutèendelijk tot mij deurdrung, flitste der een biezundere gedachte deur mij hin.

’t Donker komp steeds vakerder vrogger. En vrogger komp steeds vakerder eerder. Mar tis wel zo! Eerder is soms wel beter dan later.

Al giet die vlieger niet op aj bij de neiste film van James Bond zit. Waorin ok hij gien tied hef.

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl – Hooijer

 

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een antwoord