Wat aj ziet, is wat aj kriegt. Wat aj kriegt is ofwachten!

En aj nou dèenkt dat oons leven mar een beetie ansuddert as een paar dunne deurregen riblappies. Dan hej ’t mooi mis. Wij hebt hier eerder te maken mit een snelkookpanne, die geregeld dusdanig op stoom is dat ’t deksel der of vlög. En ikke tegen de muren op broese as een ongeleid projectiel. Want ik bin de leste tied nogal snel an de kook… mar dat zu’j ja ok worden as iets oe zooooo aoververhit mak.

‘Wat he’k nou dan toch veur een raar berichie’, schrök ik toen mien ogen völlen op een nogal opvallend mailtie. Der was net een pauzeblok op tillevisie tiedens ‘The Voice Kids’, mit die keerl van de Jumbo, waorin a’k niet bijster interesseerd ware. Uut verveling zat ik mien mailbox te bestudern.

‘Ik heb een berichie van DigiD, waorin ze constateert da’k net mien app activeerd hebbe. Dat he’k ja gieniens.’

‘Laot ies zien dan!’ vreug de Baos kalm. ‘Ie leest ’t vaste niet goed.’ En mit een knipoogie: ‘Zoas gewoonlijk.’ Narrig gaf ik hum mien tillefoon mit mien onheilsbericht nog in beeld, zodat hij zien kön dat ’t echt waor was wa’k hum net vertöl.

‘Ja …! ’t Liekt der op dat der ientie prebeert hef umme in te loggen in oen gegevens. Dat is niet best mien maj … !‘

Ik vuulde mien hartslag toenemen in snelheid, waordeur mien bloed harder begunde te stromen en mien kop nogal rood wördde. Wat zeg ik! Ik muche wel uutkieken a’k zo dommiet mit zo’n rooie kop naor buten leup. Daor kriej ja praot van op de vrijdagaovend.

‘Inloggen? Nee. Oeh. Deur een aandere? Wat? Nee. Aaah. Oeh. Nee toch? Wat muw nou doen!?’ kletterndn mien gedachten as een waterval naor buten.

‘Rustig blieven ieje. Allent kalmte kan oe redden, dat weej toch!’ adviseerde de Baos mij ofemeten veurdat hij ’t berichie andachtig bekeek.

‘Der staot gien rare typefouten in en ok ’t tillefoonnummer dat der onder stiet klopt. Die is van de DigiD Helpdesk. Bel aans mar even.’

Mit trillende haanden pök ik mien tillefoon van hum aover, greep oons vaste toestel van ‘t laadstation en toetste ’t nummer in. Veurzichtigheid boven alles waor veiligheid ebeuden is. Of zoiets. En ie weet tegenwoordig mar nooit mit die oplichters die oe prebeert te flessen waor aj bij staot. Daor trapte ik niet in. Nee heur. Zekers niet.

‘Met de DigiD Helpdesk’, heurde ik een jonge mannenstemme an de aandere kaanten van de lijn. ‘Waarmee kan ik u van dienst zijn?’

Ja, ja, dacht ik bij mijzölf. Dat kuj nou wel zeggen Boefie. Bewies ie mar ies evenpies of ie wel écht van de DigiD bint.

‘Er is mij net een mail gestuurd’, zee ik mit schorre stemme. ‘En ik denk niet dat die klopt.’ Zo! ’t Hoge woord was ter uut.

‘Wat stond daar precies in mevrouw?’ vreug hij vervolgens in Hooghaarlemmerdijks.

Nou. ’t Dochtte mij zo dat ‘t gien kwaod kun da’k dat vertellen gung. Ik pök mien mobiele tillefoon van de taofel, opende mien mail en las ’t berichie veur. Toen a’k klaor ware mit veurlezen, reageerde hij rustig da’k mar evenpies inloggen mus. Dan kun hij mitkieken.

Inloggen? Ikke? Ja zékers. Nou giet ’t mis. Dan he’k de rapen riepe a’k dat doere. Zuj zien hè. Giet Boefie dommiet mit mij mit kieken en kan ie ondertussen in al mien gegevens snuien. Arger nog: wij hebt dalijk vaste gien rooie cent meer op de baank staon.

‘Hé Baos’, fluusterde ik, de microfoon van mien tillefoon ofscharmend mit mien linkerhaand. ‘Dat joch zeg da’k inloggen murre. Is dat wel vertrouwd dèenk ie?’

Hij bekeek mij mit zökke grote ogen, mij donkt. Hij zag mij vaste an veur een groot formaat luciferstokkie. Compleet mit narms en bienen.

‘Zet hum eerst mar ies even op de luudsprèker’, tipte hij, intied hij mit een schuun oge keek naor ’t maagie op tillevisie dat de sterren van de hemel zung en vol vertrouwen de camera in keek. Mien vertrouwen daorentegen was ver te zuken.

‘Meneer’, zee ik. ‘Ik zet u even op de luidspreker hoor. Mijn man luister ook mee. Want ik vertrouw u eigenlijk helemaal niet.’ Oeh. Wat zee ik noe dan. Dat was onneuzel. Dat mus ik rap toelochten.

‘Ja, sorry. Maar ik heb een beetje een naar gevoel van dit gesprek, weet u wel. Want wie zegt mij dat u geen oplichter bent?’

’t Bleef evenpies rustig an de aandere kaanten. Toen antwoordde hij stads: ‘Dat is mogelijk. Maar logt u nu eerst maar even in. Dan kijk ik mee.’

Dat is mogelijk??? Verbeeldde ik mij ‘t nou of klunk hij een beetie geïrriteerd. Wele wet trapten aandere mèensen veule sneller in zien truucies. Mar nee heur. Dat deud dizze dame niet. Ik keke wel uut. Ik bin nogal zunig op ’t delen van mien persoonlijke gegevens.

‘Wat moet ik doen dan?’ vreug ik. As een dom schaop zonder verstaand. Mien harsens dreiden inmiddels aoveruren. Mus ik nou wel of mus ik nou niet. De Baos knikte een keertie bevestigend. Althans! Hij schudde een paar keer wild mit zien kop.

‘Logt u nu even in? Anders kan ik u niet helpen’, drung de keerl mij zien bedoelings op, zodat hij in ien klap alles van mij te weten kun komen. Mien pincode. Mien Burgerservicenummer, mien lidmaatschapsnummer van de bibliotheek en oons WIFI wachtwoord. In mien drokkigheid wus ik niet meer hoe of waormit ik inloggen mus.

‘Ie kunt ja gewoon inloggen mit oen app’, zee de Baos bedaord mit hij een beste slok naamp van zien flessie bier en hum terogge zette op de taofel. ‘Die hej toch op oen tillefoon.’

Mien boek begunde te koerken as een anzwellnde Tsunami toen a’k de app activeerde en mien wachtwoord intoetste. Zo! Nou ha’k mien doodvonnis etiekend. Dat kun niet aans.

‘Welk mailadres ziet u staan mevrouw?’ vreug ‘t jonk iniens weer opvallend hulpvaordig.

Allerlei gedachten rommelndn nou aover menare hin. Mien mailadres? Wat wol hij daor nou weer mit dan. Kun ie daor wat mit? Mus ik een verkeerde opneumen? Mar stel dat ie wel van de DigiD was en gien Boef. Mar stel dat ie wel een Boef was en niet van de DigiD. Was mus ik nou.

‘Voer mar in jong’, verkondigde de Baos. ‘Die hebt ze ja allange. Ie hebt ja net mail ekregen!’ Hij naamp een haandtie vol pinda’s en stopte ze in ien keer in zien mond, zodat hij nou wel wat leek op een eekhoorn die een winterveurraod anlegde. Mit zien hamsterwangen. Tegeliekertied slingerde hij zien beide bienen onder zich op de baank. Inmiddels was ter op de tillevisie alwéér een pauzeblok inelast en kleurde ’t beeld oranje deur allerlei EK rotzooi.

‘Mijn mailadres is: ‘DeBaos&Ikke@home.nl’, leug ik.

Mien pindaknabbelaar trök zien wenkbrauwen hoge op en zien knagende mond kwaamp tot stilstaand. Mar hij knikte bevestigend. Althans. Hij schudde weer een paar keer wild mit zien kop. Ik könne zo zachies an niet meer nuchter naodèenken. En mien tillefoon vuulde inmiddels as een hiete stienkole deur mien aoververhitte oor. Snel wisselde ik hum van plekke.

‘Mevrouw. Heeft u soms kinderen die met hetzelfde mailadres inloggen?’

Ja, ja ventie. Das een bijderhaante opmarking. Woj nou tied winnen of zo? Zoda’j mien persoonlijke gegevens binnenhalen kunt? Mit oen Phishing hangeltie?

‘Nee, daar geloof ik niks van’, stotterde ik. ‘Die zijn volwassen en doen dat zelf.’

Mit mien vrije haand drukte ik op de Telebankieren app umme te controlern of der al wat veraanderd was in oons saldo. Mar deur de mist veur mien ogen zag ik de getallen baldaodig hin en weer wuppern.

‘Als dat niet het geval is én u heeft niet zelf ingelogd, dan is deze mail onterecht naar u verstuurd. Dan kunt U hem als niet verzonden beschouwen.’

Huh? Wat? Ja, ja … Zékers. En nou dan? Ik geleufe der gien barst van. Ik bin der ineluisd. Morgen kan’k de plietsie bellen umme dizze grootschalige fraudezaak te melden. Wacht mar of.

‘Dan wens ik U nog een fijne avond mevrouw’, vervolgde hij zien gesprek. Netties bedaankte ik hum veur zien hulp en legde de tillefoon weer terogge op ’t laadstation. Mien haanden trilden nog steeds asof ik in anraking ewest was mit stroomdraod en mien kop knapte zowat uut menare van de spanning en stress.

‘Nou vrouw Biel!’ grijnsde de Baos. ‘Dat hej snel opelöst. Wat een aordig ventie, of niet dan! Zo ziej mar weer: Ie wördden hielemaolt niet bedreugen. Ie bedreugen oezölf.’

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een antwoord