Bi’j as Drent altied stoned aj tussen de hunebedden woont?

De Baos & Ikke bint de leste tied niet van die reizigers. Ik dèenke dat die der wel meer bint. Die wel graag wilt, mar niet kunt. Of magt. Of wilt. Of doet. Wij beheurt ok tot die categorieën. Mar wij hadden ja rond Valentijnsdag een hunebedovernachting ewönnen in Stadskanaal bij RTV Drenthe. Die hew lèestdaags verzilverd.

‘Staka! The Place to be mien doefie. Treedt binnen in oons hunebedden bedde!’ wuifde mien Fred Flintstone theatraal toen hij de deure van oonze groeve löströk. Ik krege zodoende een mooi inkiekie op oons verblief in ’t stienen tiedpark veur de komende nacht. In de midden van de grotkamer zag ik een supergroot, rond bedde. Mit een al net zo’n groot berebroen sprei der bovenop, as een dikke Grizzly bere die net van zien vacht ontdaone was. Mar mit zonder kop. Gelokkig! In de tippe van de kamer straalde een echte open haard oons tegemoet. Compleet mit stekker en snoere.

‘Lekker …!’ zuchtte ik tevreden. Ik zette mien tasse op de stoel die ’t dichtste bij stund, pök ’t berevel, völd hum netties op en kwakte hum in de stoel dernaost. Daornao ontsmette ik mien haanden. Ie weet ja mar nooit wat veur spellegies die bere espeuld hef. Op ’t kraakheldere dekbedde leut ik mij steil achteraover vallen en bestudeerde andachtig de mure an de aoverkaanten. ’t Frisgrune grös en de helblauwe locht mit de Hollaandse schaopewolkies schilderdn een klassiek tafereel of van oonze veurgeschiedenis. Daoronder stunden twei verzaagde boomstammen in de vorm van stoelen, waor aj beter niet op kunden gaon zitten aj nog langer plezier van oen rogge hebben wolden. Die stunden der vaste veur de sier. Leek mij zo toe. Mien hunebedbewoner stund al net zo goedkeurend um hum toe te kieken. ‘Yabba-Dabba-Dooooo’, beulde hij iniens glundernd. ‘Nou Wilma, hier in Bedrock City hebt ze der alles an edaone umme de bewoners tiedelijk heur eeuwige rust te laoten vienden.’

‘Ja, ik hebbe nog wel ies goeie acties. Of niet dan’, schroette ik, liggend op mien rogge mit mien beide haanden relaxed onder mien kop. ‘Wij kunt zo dommiet de umgeving wel ies wat gaon verkennen’, meldde ik der drok pebbelnd achteran.

Al schuddekoppend ginnegapte mien holbewoner: ‘Ach ieje, ie zulden ok ies twei tellen rust in ’t gat hebben … Doe toch ies kalm an mèense. Wij bint der ja net!’

Een kleine tien minuten later stunden wij weer mit beide bienen in de tegenwoordige tied en leupen wij op ’t centrum of. Talloze kroegies, winkelties, een mooi uutziend theater en restauranties gaven oons een uutneudigende verwelkoming. Mar hölden jammergenogt heur deuren stief dichte, zodat ’t der zowat net zo uutestörven uutzag as in de Prehistorie. Uut èten gaon zat der nog niet in.

‘Zulle wij zo dommiet een paar pizza’s mitnemen naor oons hol?’ opperde mien Freddy Vuurstien, al wrievend aover zien boek. ‘Mij donkt! Mij lust wel wat. Ik kan haoste wel een mammoet op man!’

Dat vun’k nog iens een gloepens goed idee. Ik har tegenaover oons hotel een Italiaans restaurant eziene. Lekker dichtbij en dus wel zo makkelijk. Via de digitale Hunebed Highway bestelde ik een paar van die lekkernijen bij de desbetreffende pizzeria en sprak of daw die rond half zeuven ophaalden zulden.

Tien minuten veur de ofgespreuken tied waren wij der al. Veur de grieze deure van de pizzeria bleef’k evenpies stokstief staon en keek ongerust naor boven. Naor de grote sierlijke letters an de gevel. En toen naor de bevestiging van de bestelling op mien mobiele tillefoon.

‘Och Heremientied nog an toe’, schrök ik asof ik de dooie gescheuren bere in de nekke vuulde grommen. ‘Volgens mij binne wij hier niet goed. Wij mut bij de Dolce Vita weden. En dit hier is Pizzeria Vittoria.’

Mit zien wenkbrauwen naor boven en zien mondhoeken naor beneden ekruld staarde mien hongerige jager mij ongeleuvig an.

‘Dat kuj niet menen toch? Dat is een grappie zekers?’ proelde hij. ‘Hej die pizza’s argens aans besteld??? Hoe kriej ’t ok weer veur menaar.’

Mien onrust naamp toe. Want ja. Daor leek ’t wel op te lieken. Die heerlijke pizza’s lagen argens aans op oons te wachten. Al ofkoelend. Mar waor??!!

‘Zet ’t adres ies in oen navigatie dan!!’ commandeerde hij der achteran. ‘Dan zuuke wij hum op. Tis te haopen dat ’t niet te wied vurt is. Aans murre wij zo dommiet de auto ok nog pakken zekers.’

Mit trillende vingers toetste ik ’t adres in. Via Google Maps kree’k te zien daw nog 700 mèter verwijderd waren van ’t bewuste restaurant. Aah! Dat völ mit. Dat mus te doen weden.

Op een draffie zette ik koers richting de goeie richting, intied geconcentreerd kiekend naor de route op mien tillefoon. De 700 mèter wördden 800 mèter. Mien harte sleut een paar keer aover. Wij leupen ja vergimme de verkeerde kaanten op.

‘Daor!!’ wees mien navigator links achter hum. ‘Hij mut in de buurte van de Jumbo zitten. Ziej dat?’ Ik zagge niks, mar dreide mij wel snel umme, zodat wij in een jachtig tempo oonze koers vervolgden kunden.

In de verte zagen wij een schip mit zoere appels ankomen. As wij nou mar niet …

‘Mieterdag nog an toe!’ mosterde ik, de regendruppels van mien scharmpie ofwrievend. ‘Ok dat nog!!!’

In een poging mij te verstoppen veur de dikke druppen slingerde ik mien sjale aover mien kop, waorbij allent mien ogen nog zichtbaar waren. Mien routeplanner steuf mij veurbij as Fred Flintstone in een Formule-1 auto, mit de eindstrepe in zicht.

Op mien beeldscharm zag ik dat wij niet echt dichterbij kwamen. De ofstaand tussen oons en oonze gestienbakte maoltied wördde groter en groter. En daormit ok oonze kaans op een WARME gestienbakte maoltied.

‘Laot nog ies kieken!’ blafte de Baos. Hij pök mien tillefoon, staarde der nog ies naor en wus ’t iniens zéker. Die kaanten mussen wij op. Dat grote plein aover. Daorgunders.

Mit mien sjale as een weinig rotsvast vertrouwen aover mien oren eklemd, rende ik vanneis achter hum an. De franjes van mien slieterige kopdeksel quasi vrolijk achter mij an wappernd. Een groepie jongelui onder een deurezakte gestreepte luifel stootte menare an en keek oons spottend nao. ’t Traakte oons niks, mar ik schaamde mij kapot. Nao nog een paar minuten hard lopen en flink ofzien, bereikten wij hijgend en zo nat as een paar verzeupen katten oonze bestemming. ’t Was inmiddels zeuven ure ewest en oonze bestelling lag al een beste poose in temperatuur of te nemen.

Mit allebeide een plastic putie in oonze haanden jeugen wij oonszölf terogge naor ’t verleden. Waor wij veur tiedelijk van de eeuwige rust genieten muchen. En ik wete niet of ’t deur de kolde pizza kwaamp óf van mien natte goed óf de adrenaline die mij nog deur d’hoed raosde, mar ik vuulde mij een beetie licht in mien kop toen a’k mien èten op har en naor de stienbulten in de kamer keek. Iniene mus ik dèenken an de legendarische woorden van Egbert Hovekamp de tweide:. As Drent bi’j altied stoned aj tussen de hunebedden woont.

En ja, dat kan ja mar zo ies weden, dochtte mij zo! En aj niet stoned bint, zoas in mien geval, dan misschien gewoon een klein beetie veule barre in de warre.

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een antwoord