Yvonne Bijl: Pepier plakken, deel II

Vleden keer he’k jullie toch verteld dat de Baos en ikke pepier plakken wolden. En ie herinnert oe misschien ok nog wel dat ’t liem maken niet zo’n succes was. Wat zeg ik! ’t Was een drama eerste klas. Allemaolt dikke kloeten in die liem. De keuken en ikke zaten der onder. ’t Stroom völ uut. Mij donkt … ’t kun haoste niet arger. Ja, dat dacht ik écht!

‘Zo!’ zee mien drilmeister toen a’k mien ummer liem nogal hardhaandig op de vloere zette. ‘Ie hebt ’t er ok an toe? En de liem ok?’ Een blik op de inhold van mien ummer leerde mij dat die niet de schoonheidspries verdiende. Mar dat wus ik al langer. Ontelbare deurzichtige lochtbellen dreven an de oppervlakte, zodat ‘t geheel nogal een luchtige uutstraling kreeg. Hoe as ’t der onderin de ummer uutzag, daor duurde ik niet aover na te dèenken. En wat de warking van dizze liem zul weden, al hielemaole niet!

‘Nou!’ sneerde ik chagerijnig. ‘Ik kan niet heksen en blauwvarven tegelieke.’ Dat kwaamp der hiel wat scharper uut dan as de bedoeling was. Mar ik was inmiddels ok niet meer in een al te best humeur. ‘Kom mar op mit dat behang’, vervolgde ik. ‘Dan pleure wij hum der evenpies tegenan.’

Ik har een maond eleden een paar barre mooie rollen vliesbehang ekocht. Mit zunnige roze rozen der op. Wele wet wördde ik daor weer wat vrolijker van. As ’t an de mure zat. Mar dat mus eerst nog. ‘Kleinigheden hol ie’, zeg de Baos dan miestal. Grote preblemen kriej der veur niks bij, dèenk ik der dan miestal achteran.

Roppig trök ik ’t plastic van ien van de rollen en leut hum een kleine mèter onderuut zakken. De Baos pök de onderkaanten tussen beide haanden en höld die tegen de mure, mit hij oons holten trappie op lèup. Zo wussen wij waor as ik de schere zetten mus. Zo gung ’t altied. En zo zul ’t nou ok weer gaon. Zo was ’t plan temiensten. Mit ’t puntie van mien tonge uut mien mond martelde ik mij deur de smalle deurgang tussen mure en trappegie. Dat höld niet aover. Waorveur hij dat trappegie zo dichte bij de mure zette? Weet ie ‘t? Hij dèenkt zekers da’k nog zestiene binne en zo mager as een TL buise. Mar goed! Ik haalde ’t behang naor mij toe op de plekke waor as ik hum deur de midden knippen mus en zette de schere der in.

‘Mij donkt. Ie mut dommiet bane veur bane plakken’, legde de Baos mij op. Normaal espreuken stoort mij zo’n opmarking niet zo. Mar nou … OEH!! Waorumme mus ík dat doen dan? Mit een knipoogie voegde hij der nog even terloops an toe: ‘Aans komp ’t niet goed mit dat patroon, toch?’

Ja tuurlijk jong, dacht ik bij mijzölf en gunge wieder mit mien serieuze wark. Hoe eerder we der klaor mit waren, hoe liever ik ’t had. Ik pökke de behangkwaste, reurde der mit deur de ummer en haalde hum op mij an. Klaor umme de mure in te smeren. Mar veurda’k ok mar iene haal edaone had, kletste de waterdunne smurrie der in ien keer van of. Aover mien handvat, mien narms en de vloere. Daor ha’k niet op erekend en ik wördde der nóg chagerijniger van. Mit een schorreldoek haalde ik ’t mieste plakvocht van de vloere en van mien haanden. En begunde vanneis mit lange driftige halen de mure in te smeren. Wat een verschrikkelijk spul was die Fraanse liem hé. Niet te geleuven en niet te doen. Hoe deuden die lui dat daor dan, vreug ik mijzölf of. Mit de Fraanse slag of zo? Oeh lala! De Paturain zul mar zo dunne van heur stokbrood of lopen. Dan haj de Fraanse poppen pas an ’t daansen. Dèenk ie niet?

‘Nou, zuw hum der anplakken?’ vreug de Baos, mit de behangbane tussen zien beide haanden eklemd en iene voete op een traptree, waor alle kleuren van de regenboge op zat. Zo smu as een Grizzlybere die net ontwaakte uut zien winterslaop kreup ik weer onder hum deur, um hum te assistern bij ’t tot blui laoten komen van oonze bloementune in wording.

‘Ja, laot mar gaon!’ commandeerde ik. Op mien knienen vung ik de onderkaanten op, manoevreerde hum een beetie naor links en een beetie naor rechts. Totdat ‘t naor mien zin was. En naor de zin van mien plakmeister. Hatseflats! Dat gung goed. Dat hadden wij knieftig edaone. Vun’k zölf. Ik krege der zowaor zin an. Een beetie heur. Ie mut altied wat zin aoverholden, zeg ik altied.

De volgende bane was al wat meer een uutdaging. We mussen hum nou op patroon kriegen. In opperste concentratie hölden wij de rolle naost ‘t angeplakte exemplaar. Asof wij der verstaand van hadden. Scheuven wat. Pierekten wat. Totdat we ’t zeker wussen. Zo mussen wij ’t doen.

‘Knip ie hum weer op maote?’ vreug de Baos. ‘Dat gung oe daornet goed of ja.’ In ien vloeiende beweging haalde ik de schere deur ’t pepier en lèup der mit terogge naor zien toekomstige plekkie veur de komende jaoren. Klaaide weer wat liemwater an de mure en plakte de bane der tegenan.

‘Hoe aj dat edacht Vrouw Biel’ foeterde mien moppermeister toen hij mij zag marteln. ‘Volgens mij hej hum een beetie te kort of eknipt, onnie!’ Mit ofhangende scholders keek ik naor mien verknipte kunstwark en leut een onheurbaar zuchie langes mien lippen ontsnappen. Dat ha’k inderdaod edaone ja. Wat verschrikkelijk balen was, want ik har niet al te reyaal ineslaone. Mar dizze bane ha’k verknooid, die kunden wij echt niet meer gebruken veur dit plekkie. Geïrriteerd kwakte ik hum an de kaanten. Misschien kwaamp e nog van pas achter de radiator of de kaste. De Baos keek mij intied mit een zoere kop an waor ’t pepier uut zichzölf van krimpen zöl.

Pepier plakken is écht niet best veur oen relatie heur, bedacht ik mij ineersten. Ze zegt ja ok niet veur niks: Aj samen pepier kunt plakken, dan zit ’t mit oen relatie gebakken. Nou! Volgens mij kunne wij bèter samen tjakken …!

Mit allebeide oonze koppen in een beste donderbuie hölden wij de rolle tegen ’t angeplakte exemplaar. Volgens mien schoelmeister höld ik de neie bane der te dichte bij zodat e de mure raakte op de verkeerde plekke. Volgens mij deud hij dat zölf. Vervolgens vuurden wij een bulte lillijke woorden as kogels deur de slaopkamer. Tiny en Lau zulden der jaloers op worden. Nee! Zekers niet best!

De volgende bane hadden wij (of ikke allent) op de kop ehölden. Zodat de rozen as uutgebluide blommen onderuut hungen. Mien zeurmeister keek nou zó ongeleufelijk grammietig. ‘t Kun niet aans of dit klussie betiekende ’t ende van oonze relatie.

‘Nou hej alwéér een bane verknooid’, mosterde hij mit een zwaor geïrriteerde stemme. ‘En wat aj toch mit die liem uutespookt hebt.’ Tegeliekertied trök hij ’t verwelkte exemplaar van de mure en kwakte hum richting stoel.

Ik keke van hum, naor de half beplakte kamer, naor de ummer mislukte liem en nam een resoluut besluut. Ik höld der mit op. Ik was der hie-le-maolt klaor mit. Mit de liem. ’t Pepier. ’t Patroon op ’t pepier. Mit alle Fraansen. Mit de Baos. Mar mit mijzölf nog ’t miest.

Woest pleurde ik de rommel an de kaanten en steuf naor beneden.

En al wa’k nog zo kwaod en geargerd op de Baos as een pitbull zonder voer. ’t Leek mij bèter umme nou even ien half beplakte kamer in huus te hebben, dan veur altied alle kamers zonder de Baos. Wat donkt oe!

 

Nou, moi hè!

 

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

Yvonne Bijl : wenskaarten in het Drents

 

Hoogeveen – Yvonne Bijl (dichteres) en schrijfster van de columns ‘De Baos & Ikke’  die op Regionieuws Hoogeveen zijn te lezen is begonnen met de verkoop van wenskaarten.

Ze biedt verschillende ansichtkaarten met een gedicht of spreuk in het Drents aan. Sommige kaarten hebben namen en natuurlijk heeft Yvonne toestemming van deze personen om hun naam aan de desbetreffende kaart te verbinden. Omdat het gedicht aan degene is opgedragen of met een andere reden. Vanaf nu zijn de kaarten te bekijken en bestaat de mogelijkheid een voorbestelling te plaatsen. Drentse ansichtkaarten zijn € 1 per stuk, inclusief enveloppe.

Maar er zijn ook wenskaarten met gedichten in het Nederlands. Voor meer informatie en bestellen kijk op:  yvonnebijl.nl.

Deel dit bericht!

Geef een reactie