Pepier plakken, deel I.

Wij hadden ’t er al veule langer aover had. De Baos & Ikke. Mar hij trouwes wel een beetie meer as mij. Wij mussen neug pepier plakken in de slaopkamer van oonze oldste zeune, nou die al een tiedtie uut huus was. Vund hij. En de bedoeling was daw daornao mien olde klerenkaste der naor toe sleepten. Vund ik. Ik kome net een kléin beetie ruumte tekort in mien neiste kaste. Volgens de Baos he’k de wereld an kleren en hoef’k de rest van mien leven gien nei goed meer te kopen. Ikke daorentegen viene dat e niet zo zeuren mut. Mien hiele verleden an kleren lig in dizze kaste. Ik hebbe zölfs nog een ongewassen shirtie waor as een haandtekening op stiet van een beroemd zanger van een wereldberoemde band. Uut de jaoren 80. Daor kan’k ja gewoonweg gien ofstaand van doen. Zo nom en dan kiek ik der nog ies naor, drukke mien neuze der in, snoefe an de muffe zwietgeur en dan is ie weer veur jaoren en jaoren uut beeld.

‘Gaor ie alvaste de liem klaormaken. Dan griep ik de rest van de spullen wel’, zee mien pepierplakker zaoterdagmorgen opgewekt en monter as altied. Zoas mij mien haanden jokt bij neie kleren kopen, zo jokt hum de haanden bij een nei klussie. Niet te volgen. Wij hadden trouwes ‘t behang en de rest van oonze beneudigde attributen besteld via een Online behangspecialist. Geheel tegen mien principes in. Dat snap ie wel. Mar ja. Ie mut toch wat ja. As oe de haanden jokt.

Ik pök ’t pakkie mit poeierliem en zagge tot mien grote schrik dat de gebruuksanwiezing der in ’t Fraans opstund. Nou he’k vrogger wel een hiele tied Fraans ehad op schoele, mar ik kunne mij niet meer herinnern of wij wel ies een lessie behangen en liem klaormaken ehad hebt. In ’t Fraans. Ik musse mar ies kieken hoe wied a’k der mit kwame.

‘Bliksies! Wat staot die letterties der toch altied klein opedrukt’, mosterde ik mit mien neuze tegen de verpakking an. De Baos leup net achter mij langes. Mit zien narms vol kwasten, vegerties en doeken. ‘Ik bin ja haoste een vergrootglas neudig. Enne is lentement niet langzaam?’

Hij bleef evenpies staon. Keek naor de tekst en schudde een paar keer lachend mit zien kop. ‘Jaheur!’ zee hij. ‘Doer ie oen beste mar mien maj!’

Ik prebeerde de tekst te lezen én te vertalen en trök in de tussentied ’t lippie van de verpakking. Een goeie gedegen veurbereiding was mij onbekend en geduld al net zo min. Mij donkt. Zo moeilijk kun ’t toch niet weden. Quatres litres d’eau zag ik staon. Och, daor kwaan’k nog wel uut.

Mit ’t duusie op de kop boven de ummer, die a’k evuld har mit de veier liter water zoas op de verpakking stund, wachtte ik op ’t moment dat de liem der in strooivorm uutkwaamp. Dat gebeurde niet. Ik tikte ies wat op de onderkaante. Kneep ies wat in ’t karton. En höld hum weer op zien kop. Der gebeurde nog niks. Mit ien snelle beweging scheurde ik de hiele bovenkaante an gort en höld hum weer op zien kop. ’t Geluud van een harde PLOMP deud mij schrikken … Onderin de ummer lag een brok inien geparste liem. As een kleine bakstien zo groot.

‘Wat bin ie nou toch weer an ’t doen!!’ foeterde de Baos intied hij vanneis achter mij langes leup umme nog wat spullen op te halen uut de schure. ‘Ie mut die rommel der toch gewoon instrooien. Niet der in kwákken!’

Mit een kwaoie kop keek ik hum an. Ik was ter nou alweer flauw van. Veurda’k begund ware. Hoe kreeg’k die dikke bakstien nou weer kepot dan? Zodat e in vloeibare liem veraanderde. Hellig staampte ik mit oonze staamppotstaamper in de ummer. Een paar kleine brokkies brokkelden naor de oppervlakte. Dat duurde mij veuls te lange. Dan mar mit een schere prebern. Wild purkte ik in de massieve massa. Der gebeurde nog steeds niet veule. De vleisvorke en de pizzasnieder kunden de kloeten een klein beetie verpulvern. Mar ’t gung niet van harte.

Wat mus ik der nou toch mit anvangen?

Iniens ha’k een gloepens goed idee. Ik steuf de kelder in, greep de mixer van de plaanke, zette hum in menare en begunde as een woeste gek te mixen.

‘Wat doer ie nou dan? Bi’j Saroma an ’t kloppen in die vieze ummer?’ grijnsde de Baos. ‘Ik dachte daw zo metiene pepier gungen plakken?’

Mit een zoere kop keek ik hum an en beweug de mixer in een raozend snel tempo hin en weer. Tot mien grote oplochting zag ik de dikke klonten veraandern in wat kleinere exemplaren. Der leek een beetie schot in de zaak te komen. En ik ware dan ok best trots op mijzölf.

‘PLOMP’ heurde ik weer. En nog een keer ‘PLOMP’. Tot mien grote argernis zag ik dat de mixer zien gardes iene veur iene verleuren was in de plump. Mit mien rechterhaand graaide ik in de ummer, waorbij de mouwe van mien trui nogal lentement de plakbende raakte. Tussen de lochtbellen vund ik beide attributen, die ik mit een zwierige zwei bevrijdde uut heur zompige watervlakte. Daorbij kun’k niet veurkomen dat een hielebulte plakkerige druppels ’t aanrecht raakten.

Grammietig zette ik de rommel weer in menare en gunge deur mit mien k* klussie. De mixer zat inmiddels, net as mien rechterhaand en onderarm, beheurlijk onder de plaksel. Net as de pizzasnieder, de vleisvorke en de schere. Ok mien aanrecht plakte an alle kaanten. Want deur mien wilde gemix was ‘t water nogal heftig over de raand hin espetterd. Ze zegt wel ies dat geduld een schone zaak is. Mar dat klopt niet heur. In elk geval niet in mien geval.

Wat was ik hels. Want wat was’t een bende. Deur mien argernis wördde ik steeds gekker in de kop. En as een dollemansvrouwe drukte ik de mixer steeds wat wieder in de ummer, totdat …

‘Hé!! Wat gebeurt der noe …?’ bèulde de Baos vanof de trappe. Wij hebt gien stroom meer.’

Stokstief stund ik. En luusterde gespannen naor de stilte van de radio. In de schemering van gien verlochting in mien keuken. Oepsie …

Giftig trök de Baos de deure van de mèterkaste lös umme tot de ontdekking te komen dat der een stoppe uut eslaone was. Deur Vrouw Biel heurzölf. Mit heur wilde mixer praktijken. Mar goed. Ik kunne der toch ok niks an doen?? Dat was gewoon de schuld van die vieze, irritante, donders vervelende Fraanse LIEMKLOETEN!!!

‘Kiek ie wel een beetie uut noe?’ drèug mien stoppenherstellende bijna pepier plakkende monteur mij op. ‘Stroom en water. Dat is gien goeie combinatie heur!’ Ik wusse veur mijzölf nog wel veule meer niet zukke goeie combinaties op te neumen. Mit mijzölf.

Mit een dikke zucht zette ik de mixer weer op staandtie viefe en dreide en zweide de gardes wild deur de ummer. ’t Water klotste woest hin en weer. Sprungen der uut. Richting plafond en keukenkassies. Mien keuken was inmiddels een waor beslagveld eworden.

De kloeten wördden noe wel wat kleiner trouwes. Mar ’t was nog steeds niet je van hét. Mit een vleistange pök ik de grootste exemplaren uut de ummer, legde ze op een lepel en drukte ze mit een vorke tot pulp. En dat nog een keer. En nog ies een keer.

Een uurtie later ha’k een redelijk vloeibare liemmassa. Ik ware der niet bijster tevreden mit, mar ’t mus mar zo. Ik ware der ja al lange poepieflauw van en ’t warkelijke klussie mus nog begunnen. Mar eerst mus ik nog evenpies een aander klussie klaoren: de keuken ontliemen! En ’t liefste niet lentement!

Wordt vervolgd.

 

Nou, moi hè!

 

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een antwoord