Een ‘romantisch’ tillefoongesprek

Wát een ruzige weken hebbe wij toch weer achter de rogge mit menare. Wij gungen van schaatsen naor de zwömbroek. Van snei schoeven naor grös meien. En dat allemaolt binnen een weke. Ok dachten wij een dag dat de aovendklokke per direct verleden tied wördde en was ’t tussendeur ok nog ies Valentijnsdag. Daor doere wij trouwes nooit mit an. An Valentijnsdag. Ieje wel? Hej wel wat moois ekregen? Dan bi’j een geloksveugel in mien ogen heur. En ik binne best wel een beetie stikjaloers op oe. Want de Baos viendt dat soort dagen mar geldklöpperije en een commercieel gedoe. Dus ik kriege nooit wat. En daorumme gééf ik hum ok nooit wat. Dat haj wel edacht dèenk? Mar der bint aandere truukies …

‘Wat zeg ie nou?’ vreug de Baos eschrökken. Mit opgetrökken wenkbrauwen stund hij veur mij. Hij had zien overlevingspakket veur die dag vast eklemd tussen zien linker elleboge en zien lief en höld de klinke van de achterdeure vaste mit zien rechterhaand. De autosleutel stèuk hum uut zien kontebuze. Mien onverwachte mitdeling kun hij der nog nét naost stikken, veur hij naor kantoor gung. Die paste der mooi naost. Dochtte mij zo!

‘Ie hoeft allent mar IK HOU VAN JOU te zeggen as ze oe belt. Dat liekt mij toch niet zo moeilijk toe!’ Ik gooide mien uutedreugde theezakkie in een plastic putie mit ofval en leup achter hum an naor buten. ‘Of hej daor muite mit soms!’ pleug ik. ‘As rasechte Drent.’ Toen a’k ’t kladdegie in de GFT-bak gooide, drukte hij gehaost een kus op de achterkaanten van mien kop.

‘Ie kunt an ’t nummer ja wel zien daj ebeld word vanuut de studio’s in Assen’, schrouwde ik hum achternao toen hij in zien auto stapte. ‘Zul mooi weden aj mit doet. Krieg’k ok ies een kedoogie veur Valentijnsdag.’ Mit een zielig lachie voegde ik der an toe: ‘Veur ’t eerst in mien leven.’

Vurt was e. Mit was aans in de kop as romantiek in Coronatied. Toen a’k ’t achterhuus in stapte, wa’k de actie van Radio Drenthe zölf ok bijkaant vergeten. Mar niet veur lange.

Een klein poosie later al belde hij mij. Of ik nóg ies wat wus. Want hij stund finaal veur joker. Veur paol. En veur Jan mit de korte achtername. Compleet veur gek. Hij duurde zien manager voorlopig niet meer onder ogen te komen. En dat was mien schuld zo te heuren.

‘Hoezo dat dan?’ vreug ik verbaosd.

‘Nou! Ik krege zonet tillefoon uut Assen’, verklaorde hij grammietig. ‘En ik zee: IK HOU VAN JOU. Ja. Dat mus ja van oe. Wat dèenk ie. Ja … toe mar!! Mieterdag! Ik had hiel wat uut te leggen!!’

Ik stèuke zowat van ’t lachen. Zag zien kwaoie kop al hielemaolt veur mij. Deud hij ies een keer wa’k hum vreug, haj dat weer. Dat beloofde niet veule goeds as hij nou dommiet écht ebeld zul worden. Die pök die tillefoon nooit meer romantisch op!

’t Veurval wa’k al haoste weer vergeten toen a’k an ’t ende van de middag an ’t anrecht stund. Ik reurde in mien wokpanne en bestudeerde mit een schuun oge ‘t neie recept op mien tillefoon. Die begunde ineersten vanuut ’t niks een bende lawaai te maken. As was hij de sirene op de eerste maandag van de maond. Snel dreugde ik mien haanden of an de schörreldoek die lössies aover mien scholder hung en keek neisgierig naor ’t nummer. Uut Assen, zag ik. Dat kun drei dingen betieken.

Óf ’t was de manager van de Baos óf ’t was de Baos die mij de gek anstikken wol en een handlanger uut Assen evunden har óf ’t was Radio Drenthe zölf. In een microseconde besleut ik da’k ’t veurdeel van de twiefel nemen mus. Mit a’k de tillefoon opneum, reup ik dan ok hiel enthousiast: IK HOU VAN JOU!!!!

An de aandere kaanten van de lijn heurde ik geschrouw en gelach. Van Tommas, de presentator van ’t programma: ‘De dag van Drenthe’. Die was mij een portie bliede hé. En ikke ok natuurlijk. Mar dat leut ik niet zo blieken. Wat dachten ie nou dan! Bin wel een rasechte Drent natuurlijk!

‘Wat mooi daj de telefoon zo goed oppakt’, zee hij. ‘Dan gaore wij nou oen wederhelfte bellen. Ik haope dat hij ‘t ok zo goed döt!’

Al mien hoop vervleug. De Baos zul toch niet veur de tweide keer vandage zo gek weden umme IK HOU VAN JOU in de tillefoon te blaozen. Nao zien ofgang van vanmorgen? Ik zagge de hunebedovernachting al hielemaolt an oonze neuzen veurbij gaon. En daormit mien eerste Valentijns geschenk. En daormit tegeliekertied ok mien leste kaans daorop.

‘IK HOU VAN JOU’, heurde ik ineersten een bekende stemme an de aandere kaanten van een aandere lijn. Bliksiekaters!!! Hij flikte ’t hum gewoon. Die Baos van mij! Wat wa’k trots op hum.

Veur ’t eerst in mien leven kun’k ok ies een mooi Valentijns kedoogie in mien buze stikken. En zó iets moois past der altied bij! Toch??

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

 

Deel dit bericht!

Geef een reactie