Kold hè? Wat is ’t Kold hè?

Wij waren der al een paar dagen op veurbereid en veur ewaarnd. Der zul zundag een gigantische barg snei en een toppe wiend komen … Bliksiekaters: De sneistorm van 1979 was ter niks bij vergeleken. Zeden ze. Die winter stund mij trouwes nog kristalhelder veur de geest. Wij waren destieds compleet inesneid, daor achter op de 31e Wieke. Sneidunen, zo hoge as oons dak zorgden derveur dat wij een paar dagen achter menare niet naor buten kunden. Pas nao een dag of wat kreeg mien va van lieverlao beweging in de achterdeure en zag hij kaans oons te bevrijden. Althans: zo herinner ik ’t mij. Nou mit al die Corona maotregeln leek ’t mij gien enkel probleem daw een paar dagen inesneid zulden raken. Jullie dan? En aw dan tóch naor buten kunden, wat zul dat allemachies mooi weden veur de kiender. En veur die lui die altied kiends blieft. Zoas de Baos.

‘Zult die weerveurspellers dizze keer dan eindelijk ies geliek kriegen?’ verzuchtte hij zaoterdagaovend rond 12 ure. Mit zien neuze stief tegen de roeten an edrukt keek hij naor ’t kleine beetie stoefwit dat naor beneden dwarrelde as was ‘t ’t mooiste dat hij ooit eziene har. Mar ik stund binnen. Dat was dus wel raar, of niet dan!

‘Ut gromt al wel wat!’ constateerde hij opgewekt. ‘Wele wet hoe as ’t der morgen uutzet aw wakker word. Misschien lig der dan wel een beste bulte snei en kan’k oe ies mooi olderwets inpepern.’

Schuddekoppend leup ik naor boven. ’t Zul allemaolt wel. Der is al net zo vake Code Rood ofekondigd as ’t niet deurgaon van de Elfstedentocht, de ofgeleupen jaoren.

D’aandere morgen was ‘t mij al rap dudelijk dat ’t dizze keer wel eernsachtig was. ’t Grommen was overegaone in sneinen en ’t zachte briesie had zichzölf anezwengeld tot een stevige wiend. De snei wapperde alle kaanten op umme zich her en der te stapeln tot serieuze bargen. Zodat ’t der achterthuus inmiddels uutzag as een nostalgisch karstkaortie uut Oostenriek. En veurthuus waren de stoepen en de straoten ien geheel. Ik kunne niet wachten umme naor buten te gaon en warkte raozendsnel mien plakkie stoete naor binnen.

‘Hé Jo Bé’, zee ik uutbundig, intied ik mien koppie en bordtie in de ofwasmachine zette. ‘Gaoj dommiet mit strunen in de dunen? Zuw ies zien wie as hier de Beste Inpeper Baos is!’

An zien lachie te zien, wus hij veur humzölf al wel wie of dat was.

Een half ure later bereidde ik mij opgewekt veur op een kolde winterse wandeling. Mit mien skisokken in mien Snow Boots, wollen musse en haansen én dikke, warme jasse kun mij niks gebeurn. Toch?

Daor gungen wij. De Baos & Ikke. Op een zunloze zundag.

De wiend guurde umme oonze koppen. Sommige snelle sneivlokkies bleven as pluusies hangen an oonze wimpers en wenkbrauwen. Veurover ebeugen trotseerden wij de heftige wiendvlagen die oons vanuut ’t Oosten veuruut jeugen. De kakelvarse snei kraakte onder oonze voetstappen. Toen wij langes ’t Olde Diepie leupen, heurden wij in de verte ‘t doffe ploffen van snei dat zwaor van de takken völ. Een geluud dat mij dèenken deud an de uutlaote van de Baos zien motor. Ofgeleupen zomer.

Diepe aodemde ik de frisse, zuvere locht in. En daormit ok de koelte en de kilte.

‘Zo hé! An die sloot hier te zien, staow binnenkort op ’t ies’, markte ik jubelnd op. ‘Dat zul ja mooi weden! Lekker iesie taoien of schotsie lopen.’

‘Nou dat zie’k oe aans nog niet doen!’ fronste de Baos. ‘Ie liekt mij eerder iene toe die an bevreuren iespegels likt! Net as die twei doggen in Dumb and Dumber!’

Beledigd keek ik hum an. Hoe kwaamp hij daor nou weer bij. Ik heb ja nog liever dat mij een bere grep. Op uutleg hoefde ik bliekbaar ok al niet te reken, want hij had de sjors der iniens flink in ezet.

Hej ’t ok zo kold?’ klaagde ik tegen de rogge van mien verschrikkelijke sneiman. Mit a’k ’t zee, haalde ik mien verkleumde vingers uut de toppen van mien haansen. Umme ze vervolgens in menare te volden. As knoesten. In de haop dat ze dan wat opwarmden. Want ze waren kats deur ekeld.

‘Noh! Hoe kan dat nou?’ reageerde hij, lachend achterumme kiekend. ‘Ie hebt oe ja anetrökken as een siepel, mit al oen laogies. Mij donkt! Ie kunt ’t ja nooit kold hebben …’

Mit as hij ’t zee, gaf hij mij een klein speuls drukkertie tegen mien rechterscholder. Deur al die laogen die a’k over menare hin etrökken har, stun ik wat stief en onstabiel op mien bienen.

Veur a’k der arg in har, völ ik over de kaanten. Ik prebeerde mij nog te herstelln, mar tevergeefs. Ik ontsnobbelde an mijzölf en gliste alle kaanten op. Daor lag ik. Laankuut veurover. Mit mien kop in een bulte snei. Proestend en happend naor locht kwaam’k overende. De snei uut mien ogen en neuze wrievend en uut mien mond speiend.

‘Vergimme. Doen lillijke koenaffel. Doen oggel. Mit oen rare toksen’, gromde ik, een gesmölten nat vlokkie van mien kinne of poetsend.

Achter zien zwarte haansen zag ik dat hij zien lachen prebeerde te verbargen. ‘Oeh meitie toch! Sorry, sorry, sorry. Dat was niet mien bedoeling heur. Dat gung écht per oongeluk.’

Stram kwaam’k in de bienen, houwde de sneiplakken van mien achter- en veurkaante en keek hum deurdringend an. Wát een kalververstaand.

‘Ja, ja, dat zal weh’, foeterde ik. ‘Ie geleuft oezölf zeker. Laow mar naor huus hin gaon. Ik bin ’t ineersten dikke zat. Dat lopen mit oe!’

Ik ware verkleumd tot op ’t bot. Mien kop deud mij zeer en ‘t water leup mij uut de neuze. Ie begriept weh dat ’t rèren mij naoder stund as ’t lachen. Deur de harde val zwiemelde ik op mien bienen, mar wraak höld mij overende. En die wraak zul zuute smaken. Mus hij ies opletten.

Hij lette niet op.

Toen wij weer wieder leupen (hij weer veurop en ikke der in gaanzenpas achteran), nam ik mien kaans waor. Ik bukte mij, greep een beste kloete snei en vleug der mit naor de Baos. As was ik een handballer die op een open doel scheut, gooide ik in ien snelle beweging de kolde massa achter de krage van zien jasse.

‘AAAAAAAHHHHHH’ beulde hij, naor zien nekke griepend. ‘Bliksies. Blinder. Aldernaost!!’

Ik verstopte mien lach achter mien sjale. Eigen schuld, dikke bult, zegt ze toch altied?

‘Mooi jong, die snei’, grapte ik. ‘Veur honden, kiender en sommige oldere jongern die altied kiends blieft. Waorvan akte.’

Vervolgens bleef ‘t nog lange onrustig daor an ‘t Olde Diepie.

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een reactie