Wie is hier de skroetebuul? Bosjesman of Takkewief?

Wat giet de tied hard hè? Aovendklokke of niet. Hij löp gestaag deur. Ik wete trouwes niet waor as ie die klokke hebt hangen. Mar die van oons hangt naost de achterdeure. Zodat we hum snel weer naor buten kiepern kunt, much oonze ‘gevangenschap’ der weer op zitten. Ik kan haoste niet wachten. Ieje dan? Toch magge wij niet klagen heur, vien ik. Zolang aj gezond bint en ie hebt wark, een huus, èten en een bulte holt. Veur in de kachel. Poehhh. Dan hej al hiel wat ja.

‘Gaoj dommiet mit mien doefie’, vreug de Baos zaoterdag an ’t begun van de middag. ‘Ik kanne ’t holt ophalen da’k van de weke ekocht hebbe, in Rune.’

Ik ware net bezig een paar pakken magere melk in de helder verlochte koelkaste te leggen. Naost de roombotter, de mayonaise en een kromme komkommer. ’t Locht gung’k uut toen a’k de deure dichte deud mit mien linkerheupe. Althans, dat dèenk ik.

‘Ja, das goed mien jong’, reageerde ik zunnig. ‘Altied mooi. Een uutstappie. Gezellig!’

Dat dit uutstappie niet echt een ontspannen uutstappie zul worden, ha’k toen nog niet in de peiling. Mar daor kwaan’k vlot achter.

Een uurtie later: Goeie goed uut. Olde kleren an. Mien haor op ’t dak. Zien haor onder een oranje mussie. Karre achter de auto. Krulewagen der in. Warkhaansen, een zaanderige schöppe en toppen touw in de kattebak. Daor gungen wij. Bosjesman en Takkewijf samen op pad.

In Rune anekomen, parkeerde mien holtmeister oonze auto bij een boerderije. An de raand van een bossie. Hij slingerde zien beide bienen uut oonze karretrekker, koppelde de anhanger of en sleepte hum mit achter hum an ’t zaandpad achteruut.

‘Hé jong! Wat doej ja moeilijk’, schrouwde ik intied ik hum achternao leup. ‘Waorumme sjouw ie dat hiele ende mit die karre. Dat is toch niks te weerd zo!’

Mit opgetrökken wenkbrauwen en een verbeten trekkie umme de mond, mosterde hij: ‘Waorumme a’k dat doere? Nou! VEURuut rieden mit een karre achter de auto lukt mij nog wel. Mar achteruut … poehh. Dat leer ik donkt mij nooit!’

‘Ach, dat valt toch wel mit jong. Ik wete zeker dat ík dat wel kanne!’ reageerde ik. Zelfverzekerd stund ik tegenover hum, mit mien beide bienen een endtie uut menare en mien haanden in mien zied.

Hij zette de karre op de plekke, keek ies wat in de rondte en knikte richting sprokkelbossie. Die blik herkende ik uut duzenden. Hij was barre tevreden mit zien ankoop.

Neisgierig bekeek ik zien handel. ‘t Leek mij wel mooi holt toe, veur zover ik der verstaand van had dan. Een beetie jammer was ’t wel dat ’t nog in de bos lag. Ongeveer dartig mèter van de karre. Ok wel een beetie jammer was ’t dat wij eerst deur een zompige sloot mussen waadden veurdaw der bij kunden. Wat wa’k bliede da’k mien rubbern leerzen an edaone har. Toen a’k in de bos ware, trök ik een paar sloffe holtblokken van menare en taogde ze terogge. Deur de sloot. Richting karre. Dat scheut niet arg op zo. Ik vuulde mij net Lenie uut de Takkestraote. De Baos had ’t bèter bekeken. Hij gooide de bongels mit tweie tegelieke vanof de holtstapel naor de overkaante. Waorbij sommige stokken wied achter de auto belaandden en een enkel exemplaar netties in de karre as een korfballe in de korf. Een drei kwartier later hadden wij de mieste blokken an de goeie kaanten van de sloot liggen en begunden wij de rommel in te laden. Ik zagge der uut as een turfgraver. Daor ha’k gien spiegel veur neudig. De knippe in mien haor had lös elaoten, zodat der een bulte springerige sprieten veur mien ogen daansten. Mit mien vieze haansen ha’k regelmaotig an mien neuze ewreven. Die was nou vaste zwart. En mien broek was niet allent zwart, mar ok nat. Veural veur de knienen. Van ’t strukeln in de drek. Nee. Echt smu bin’k niet meer …

‘Zo! Skroetebuul’, blafte de Baos toen wij de klus eklaord hadden. ‘Hier hej de autosleutels. Mag ie achteruut rieden. Want dat kun ie toch zo goed!!’

Verbaosd pök ik de sleutelbos van hum over. Haalde mien scholders op, gung’k an de bestuurderskaante zitten en startte de auto.

‘Ik geef oe wel anwiezings’, lachte mien holtboer. ‘Dus goed luustern ieje!’ Ik vreuge mij of waorveur en waorumme.

Mit lange passen biende hij veur mij uut umme mij de ruumte te geven. ’t Eerste stukkie, daor was niks bij. De auto trök de anhanger mooi achter hum an. Mar toen kwaamp de uutdaging. Ik keke over mien linkerscholder umme mien koers te bepalen.

‘Stuur bij gooien’, reup de Baos. ‘NOE!!’

Rustig dreide ik an ’t stuur. Mar de karre deud niet wat ik verwacht har. Ik wol hum naor links hebben en hij zweide naor rechts. Ik dreide en dreide an ’t wiel asof ik in een botswagen op de karmis zat. De konte van de auto zwenkte de goeie kaanten op. De anhanger daorentegen stund der zowat haoks achter. Ik vuulde mien kop vuurrood worden. Hoe kree’k dat ding nou recht achter de auto?

‘Gas blieven geven. Toe dan. JA!! En noe bij dreien!’ schrouwde mien verkeersregelaar as was hij Tim of Tom Coronel in de Slechtste Chauffeur van Nederland. Die twei kan’k nooit uut menare holden. En op dat moment kun’k dat ok niet mit de auto en de karre. Die stund der nou zó allemachtig dwars achter. Hij raakte mien achterzitting zowat.

Ik gaf een beste peute gas en trök resoluut an ’t stuur. Noe de aandere kaanten op. De auto keerde mit naor rechts. En de karre slingerde der achteran. Naor links. Mit de achterkaanten van mien rechterhaand wreef ik langes mien veurheufd intied de anhanger angstanjagend begunde te zwiemeln. Dommiet gung ie nog overdwars … mien harte bonkte as een raozende achter mien borstbien. ’t Knoerharde kloppen dervan heurde ik tot wied achter mien oren.

‘Remmen! Remmen!’ beulde de Baos mit opgewönden stemme. Hij zweide zien voesten daorbij zo woest in de locht as was hij Rocky, net veur een belangrieke bokswedstried.

Mit ien klap stunden wij stille. De auto. De karre. En ikke.

Compleet van ’t rabat haalde ik de sleutel uut ’t contact en gooide de deure wiedewagen lös. Umme vervolgens naor de achterkaanten van de auto te lopen. Hoe zul ’t der daor uut zien?

De Baos kwaamp naost mij staon en streek mit zien behaansde haand een starterig lokkie haor veur mien ogen vurt.

‘Nou Holten Klaos. Dat was toch zo makkelijk, of niet!’ zee hij. ‘Ie magt van gelok spreken daj de boel niet in puin ereden hebt.’

Natuurlijk had hij geliek. Mar dat kun’k toch niet toegeven. Want wat völ ‘t mij dikke tegen. Dat hiele achteruut rieden mit die ellendige karre ha’k vies onderschat.

‘Ja Baos’, zuchtte ik, mien blik vastepind op mien bemodderde leerzen. Asof ‘t de mooisten waren die a’k ooit eziene har.

‘Alle holt is gien tummerholt, zuw mar zeggen. Mar da’k ’t niet kanne. Mieterdag!! Daor snap ik ja warkelijk gien iene holt van …’

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een antwoord