Tiktok Tammo. Oftewel Tiktok Trammelanto

Bin ie ok zo van die neierwetse dingen? En bin ie dan ok gek van Smart Phones, Smart tillevisies en Smart Watches? Of Smart verlochting. Kan ok. Of een Smart umme in te rieden. Mij donkt. Alles mut tegenwoordigs Smart weden. Nou. Ik hebbe der hie-le-maolt, mar dan ok hie-le-maolt niks mit. Of nou niks … Mit Smarties vake weh. En mit Smartlappen soms.

De Baos holdt ok wel van een beetie Smart in huus. Daorumme hef hij oons pas eleden een neie tillevisie aneschaft. Ja mèensen. Ientie mit alles der op en der an. Internet. Videolaand. Terogge kieken en deur speulen. En mit allemaolt interessante apps. Volgens hum. O, ja. En der zit ok nog een an en uut knoppe op. En een volumeknoppe niet te vergeten. Ok niet onbelangriek.

‘Hé doefie!’ glunderde de Baos vanof zien favoriete plekkie in de tippe van de baank. ‘Muj ies zien wat dit ding kan.’ Hij zat mit ’t puntie van zien tonge uut de mond de ofstandsbediening te bestudern. ‘Ie kunt hier tegen praoten.’

Zogenaamd geïnteresseerd gung’k naost hum zitten en zette twei koppies koffie veur oons op taofel. Een plakkie olde wieven koeke dernaost. Ja. Ja. Baosie hef ’t goed veur menaar. Dat is een ding dat zeker is. Wat ok zeker is … Da’k niet snappen kan daj tegen een ofstandsbediening praoten gaot. En veural: Waorumme aj dat doen zulden. Mar dat zal wel an mij liggen.

‘Tik Tok Tammo …!!’ zee de Baos opiens, mit de ofstandsbediening veur zien mond. As was ’t een dikke ijsko waar hij zien gretige taanden in zetten wol. Wat hij nou toch in ’t zin har? Ofwachtend keek ik naor ’t scharm umme te zien wat as ter gebeurde. Drok reurende in mien roze geblomde koppie.

Veur mien neuze zag ik de tekst onderin de balke veraandern naor Tik Tak. Zonder Tammo. Een vrolijk mannegie in bonte kleuren wupte wat in de rondte op een regenboge en zung een zunnig liedtie. De Baos scheen dit niet te boeien. Hij drokte zien rechterdoem zo hard op ‘t middelste knoppie, dat die der wit van kleurde. Zien doem dan hè. ’t Knoppie was verdwenen, daor zat nou sowieso gien kleur meer op. Leek mij zo.

‘Tik Tok Tammo …!!’ heurde ik de Baos zien stemme weer. Een beetie harder as daornet. Mien spraakassistent zat nou zo dichte mit zien mond tegen de ofstandsbediening. Mij donkt. Dat ding beet zowat terogge. Over de raand van mien koppie keek ik belangstellend naor wat oonze tillevisie der van maken zul. Tik Tok Trommel dus. Mar nog gien Tammo.

Der verschenen een bulte slagwarkers veur mien neuze die een heidens kebaal maakten. Mit hamerties, trommelstokkies en metalen staafies banjerdn ze zó oonze huuskamer in. Zich niks antrekkend van de inmiddels knalrooie kwaoie kop van de Baos.

‘Snel! Zeg tegen die tillevisie dat e dat valse geluud wat zachter zetten mut’, commandeerde ik. ‘Dat kan hij vaste wel, mag ik hopen.’

Grammietig drokte hij mit zien beide doemen tegeliekertied op de volumeknoppe as was’t een luchtbuks in de schiettente op de karmis. Mar die muj niet bedienen mit oen beide doemen, vandaor ok da’k iniens beseffe waorumme a’k daor nooit wat eraakt hebbe.

‘Tik Tok Tammo …!’ beulde hij nog ies een keer, waorbij de stoom hum uut zien oren wapperdn die zich vervolgens vermengden mit mien koffiedaampen. De koffiestoomflarden kringelden wat umme menare hin as daansten ze een lollig daansie. Op Proud Mary of zo. Dromerig verbeeldde ik mij dat ze mij de gek ansteuken en de handstaand deuden. Tegen onze kamerdeure.

Ik schrökke zo van mien wilde gedachten, da’k tegen mien koppie anbotste en een luttie koffie over de taofel motte. Snel sprung ik in de bienen en haostte mij naor de keuken, op zuuk naor een schorreldoek.

‘Heremitied nog an toe’, schrouwde de Baos, zo hellig as de on-tamme Tammo. Die steeds op een verkeerde zender sprung zonder zölf in beeld te komen. ‘Tik Tok TAMMOOOOO’, schrouwde hij ’t uut. ‘Keerl, keerl! Waor bliej nou dan …!!’

Vanuut mien ooghoeken zag ik Cacao Tramadol in beeld komen. Poeh, lachte ik in mijzölf. Dat kan mien drokke Baosie zo dommiet ok nog wel ies neudig hebben. Tramadol. Want zien kop wördde hum al aordig roeg, dat zag een kiend nog. Ik pleurde de dreuge doek op de donkere natte vlekke op oonze taofel, gung’k stief naost hum zitten en aaide hum over zien gebeugen rogge.

’t Zit oe ok niet mit hè?’, troostte ik hum, asof ’t mij ok mar iets interesseerde. ‘Volgens mij begrep die Smart tillevisie al die neierwetse dingen ok al niet. Net as mij. Wat wel vrumd is trouwes. Daor stiet ie ja umme bekend! En ikke niet!’

De Baos keek mit een strakke blik getargd veur zich uut asof hij mij niet zag of heurde. Wat mij niet ongewoon veur kwaamp. Dat deud hij miestal a’k mij argens mit bemuide waor a’k de ballen verstaand van had. Zoas de eredivisie en the Champions League.

‘Hé skattie, doe mij dat ding ies?’ vreug ik slijmerig, intied a’k de ofstandsbediening van hum ofpök. ‘Misschien muj ’t aans doen.’

‘Free the Bietn’, commandeerde ik resoluut mit ’t zwarte kassie een paar centemèter veur mien lippen.

’t Beeld wupte over naor een aandere zender, waorop een gruunteboer drok an ’t uutleggen was hoe aj oen bieten ’t mooist rood hold. Daor wa’k ja niet naor op zuuk.

‘FREE THE BIETN’, prebeerde ik nog mar een keer. Veur mien neuze zag ik de bieten wegfloepen en een bloot geklede vrouwe wulps over oons beeld springen en hupsen. Dát was niet mien bedoeling. Al klaarde de kop van de Baos noe wel wat op! Jammer dan! Weg der mit. Ik krege zo zachies an mooi de balen van oons neie toestel. Hij luusterde veur gien iene mèter.

’t Zit oe ok niet mit hè?’ troostte de Baos mij asof ’t hum ok mar iets interesseerde. ‘Weej wat as ’t is mit oonze tillevisie? Die zal inmiddels ok wel dèenken. Die lui doet allebeîend knap onneuzel. Die za’k wel ies evenpies een lessie leren. Iets van gedeelde Smart is halve Smart of zo.’

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een reactie