VIOS: Waor aj ’t warm kregen as ’t kold was!

En veurdaw der arg in hebt, zitte wij al weer op de leste dag van dit biezundere jaor. Een jaor umme nooit meer te vergeten en die oons nog lange heugen zal. Der bint zat mooie dingen gebeurd heur, daor niet van. Mar eigenlijks waren de mieste dingen niet zo hiel mooi, zoas jullie allemaolt weet. Ien van die minder mooie dingen gebeurde ofgeleupen weke.

‘Allemachtig, muj dit heuren …!’ foeterde de Baos maandagaovend vanachter zien mobieltie. ‘Der bint een bulte auto’s verbraand an ’t Ogeveine. En op dit moment stiet ok ’t hokkie bij de iesbane in Ollaanseveld in de braand.’

Ik zatte veur de open haard en eschrökken gung’k wat rechterop in mien luie stoel zitten. ‘t Hokkie? De kantine?’ reageerde ik verbaosd. ‘Nee, dat kan toch niet waor weden. Waorumme …?’

Hielemaolt van ‘t rabat deuk ik weer onderuut in mien stoel, pakte mien mobiele tillefoon en keek op de site van Regionieuws of daor nog wat meer informatie op stund. Ik constateerde al snel dat de Baos geliek had. ’t Was echt waor. En ondanks de hitte die ’t vuur van oonze kachel verspreidde, wördde ’t mij stienkold in d’hoed. De rillings leupen mij aover de rogge en ik zatte as bevreuren in mien stoel. ’t Hokkie bij de iesbane … der is gieniene uut hiel Ollaanseveld die daor niks mit hef.

Mien gedachten reisden terogge naor vrogger. Toen wij veur mien gevuul elke winter een strenge winter hadden. Mit dikke pakken snei. En dunen zo hoge as oons dak. Waordeur wij soms niet naor schoele kunden. En zékers niet op de fietse. Umdaj ’t verschil tussen wieke en pad niet meer zagen. Lopen gung soms mar nét an. Ik ziere mijzölf nog zwiemeln mit de sneiballen onder mien klompen. Strunend deur de witte bargen hoopte ik mar da’k niet vaste kwame te zitten in ‘t prikkeldraod. Gelokkig mar dat der rikkepaolen stunden die mij as richtinganwiezers de goeie kaanten opleidden.

‘Waor dèenk ie an?’ vreug de Baos, intied hij mij mit een neisgierige blik an staarde. Hij was intussen in de stoel naost miendes gaon zitten mit zien beide voeten op ’t plateau veur de kachel.

‘Ach. An die tied van toen’, fluusterde ik. Daw elke winter snei hadden en scheuveln kunden. En wat een lol wij daor altied hadden, bij de iesbane van VIOS an ’t Karkhofdiekie.’

‘Ja, dat waren nog iens tieden’, beaamde de Baos. ‘Dat hokkie. Dat was mij wat. Mit die snikhiete potkachel in de midden en de trekdröp en de warme sukelaomelk.’

‘En die dikke roze-gele schoem-spekblokken niet te vergeten. Én de bakkies mit snert, waor aj oe de vingers an braandden! En weej nog? Die witte tussendeure die altied piepte zodra e lös gung. Zodat gieniene ongezien binnen komen kun. En al die olde foto’s en kraanteknipsels an de kaanten.’ ‘Hmmm, ja, dat wee’k nog wel’, knikte hij instemmend, zien blik strak ericht op de golden gloed veur hum.

Mien ogen zakten mij bijkaant dichte en ik dachte mijzölf terogge naor die tied. Mit de fietse deur de bos, waor aj de muziek al van verre ofstaand kunden heuren. Waordeur aj percies wussen waor aj weden mussen. Daornao leupen wij naor ’t stempelhokkie waor aj oen lidmaatschapskaorte mussen laoten zien. Dan ploften wij op ien van de smalle holten baankies an de kaante van de iesbane, waor ik mien bescharmhoezen van mien hoge noren haalde. Schaatsen waorop ik d’hieltied zwikte umdat ze eigenlijks te hoge veur mij waren. A’k de boel uutèendelijk veur menaar har, gliste ik samen mit mien vriendin holterig ’t ies op. Begeleid deur muziek van The Cats, The Golden Earrings of The Beegees zwierde en zweide ik de bane aover. Melodieën die mij in latere jaoren vast en zekers beïnvloed hebt in mien muziekkeuze. Bij de grote bochte tegen de bos an stunden geregeld een groep jongen die ’t barre mooi vunden oons een beste knal tegen de konte te verkopen. Mit heur schaatshoezen. Menig kalverliefde is daor tot blui ekomen …

Dát hokkie dus. Een hokkie mit een old dorpsverleden. Een subtropisch eilaand an de raand van een grote bevreuren plasse. Een veilige haven in een vertrouwde plekke. Mit saamhorigheid en gezelligheid. Waor as iederiene menare kende. En waor as iederiene welkom was. Dát hokkie!

‘Tis toch wat of niet’, mosterde ik grammietig veur mij uut. ‘Ik kan mij niet veurstellen waorumme iene uutgerekend dát hokkie in de braand stikken wil. Volgens mij hef iederiene, geboren an ‘t Ollaanseveld, der wel iets mit.’

Intied de Baos op stund umme drinken op te halen, keek hij mij in ’t veurbijgaon an. Pakte oonze glazen en rechtte zien rogge.

‘Meittie. Dat klopt waj zegt. Alle Ollaansevelders hebt der wel wat mit. En mit ’t vernielen van ’t hokkie is oons een stukkie nostalgie ofepakt uut een mooi verleden. Mar weej … oonze mooie herinnerings pakt ze oons nooit meer of! Die blieft ja veur altied! Gao daor mar vanuut!’

‘Ja, man. Dat is zo!’ bevestigde ik. ‘En weej waor a’k ok hielemaolt vanuut gaore? De bulte vrijwilligers zet der mit menare de scholders onder, zodat der dommiet weer een schier hokkie stiet. Want in ’t dorp hebt ze naoberschap nog hoge in ’t vaandel staon heur. En dan wordt der straks weer mooie neie herinnerings emaakt daorgunders an ’t Karkhofdiekie!’

 

Nou, moi hè!

Een gezellige jaorwisseling ewenst.

Gien ruzie maken en gezond blieven!

 

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

Er is voor de getroffen ijsvereniging een crowfundingsactie opgezet . Lees HIER daar meer over.

Deel dit bericht!

Geef een reactie