Waorumme zul de Baos azien drinken?

Wat ist donker hè? De ofgeleupen tied. Veur mien gevuul zitte wij de halve dag mit de laampen an. Of zoas de Baos altied zeg: ‘Wij stikt de keersen op tied in de braand. Dan braand ze langer.’ Ik vien ’t nargens op slaon. Mar goed. Wat hij wil.

Dizze halve dag dagen nuumt ze natuurlijk ok niet veur niks de donkere dagen veur Karst. Elke dag hew een paar minuten minder locht. Mar!!! Der zit wel ien groot veurdeel an trouwes: Vanof 21 december gaore wij de goeie kaanten weer op. Want op die dag begunt de Winterzunnewende. Dat betiekent dat vanof dán de dagen weer langer word. Nou ja, langer … net as mit die keersen … ie begriept mij wel. Ik hebbe ok van argens elezen dat de periode van 21 december tot an oldejaorsdag een gloepens biezundere periode is. Iets mit hoop halen en vertrouwen vienden. De Baos viend dat mar domme praot en geleuft niet in die onzin. Ikke wel heur. Ik dèenke dat dat best ies waor kan weden. Umdat wij momenteel mit zien allent wel een beetie hoop en vertrouwen gebruken kunt. Vienj niet dan? En karstkaorties niet te vergeten. En karstkraansies. En … karstmuziek!

‘Tjonge! Jonge! Kuj misschien ok in oezölf zingen?’ vreug de Baos, onderuut ezakt vanuut de tippe van de baank. Ik zatte an oonze hoge taofel, drok bezig mit karstkaorten te schrieven. En umme al wat in de stemming te komen, ha’k mien favoriete karstmuziek der bij an edaone. Op volume ‘Kan Niet Harder’. Van mien eigen Spotify liessie. ’t Daansen en de handstaand leut ik nog mar evenpies achterwege. Mien blauwe plekken waren net an ’t genezen. Mar die op mien ego blieft nog wel wat langer dèenk.

‘Wat nou dan mien jong?’ zung ik op de melodie van André Hazes zien: Mit Karst bin ik allent. ‘Bi’j niet zo gecharmeerd van mien zangkunsten? Nou, dan doej oen koptillefoon toch op?’

Hij reageerde mit zo’n duustere blik. De keersen zulden der spontaan van doven.

‘Ik kieke tillevisie heur!’ blafte hij zoer. ‘En ik verstaore der gien barst van. Mit oen kattegejank. De veugels vliegt van schrik allemáolt naor ’t Zuden. In plaats van allent de gaanzen …’

Stuurs keek ik veur mij uut. Wat een flauwekul praot weer, dacht ik bij mijzölf. Die olde mopperkonte kun wel een beetie vrolijkheid gebruken. Zul hij vanmorgen soms een flesse azien leeg edrunken hebben? Op zien nuchtere mage? Leek mij wel.

Van lieverlao greep ik een onbeschreven kaortie, pök mien blauwe penne en schrefe een positieve bosschup veur de ofzenders. Da’k hoopte op een mooi nei jaor, mar der zekers op vertrouwde dat dat gebeuren zul. Zo! Een beetie een optimistische kiek op de wereld kun gien kwaod. Toch?

‘Sti … hil … le nacht … ‘ zung ik zachies mit, mit de muziek. ’t Leek wel of ik een Corona Karstfeest Quarantaine liessie anemaakt har, mit mien ‘Lonely this Christmas’ en ‘Ienzame Karst’ as klap op de vuurpijle. Wast mar een klap op de vuurpijle, bedacht ik mij. Mar die gaow dit jaor ok niet heuren bin’k bange! Ach. Eerlijk gezegd bin’k daor hielemaolt niet bange veur. Mar veur vuurwark trouwes wel. De Baos hoeft mar mit een braandend en knetterend rottie naor mij te wiezen, dan stoef ik de achterdeure al uut.

‘Ie zulden oezölf ies mutten heuren, doen valse kraaie’, mosterde de Baos intied hij mit de ofstaandsbediening in zien haand alle kanalen langes zapte. Bij ’t jurycommentaar van Anouk bij The Voice of Holland bleef hij geïnteresseerd hangen. Keek ies naor mij. En weer naor heur. Zien mondhoeken gungen zowaor een klein beetie naor boven. Ik vreuge mij of wat hij in ’t zin har. En stopte abrupt mit mien jolige gezang.

‘Hé doefie’, lachte de Baos. ‘Ze kan oe wel eheurd hebben. Mit oen gekrijs. Ze zeg dat ’t zingen van daornet heur gien bal döt. En! Nou kriej ‘t! Ze begrep der ok nog ies gien reet van. Nou! Dit keer geef ik heur groot geliek heur!’

Ik ware net bezig de leste kaorten in de enveloppen te stoppen en sorteerde ze op ’t stapeltie veur mij. Die zu’k morgen overdag wel op de post doen.

Resoluut stund ik op, zette mien muziek uut en leup naor de schakelaar an de mure. Driftig drukte ik op ’t witte knoppie umme de laampen boven oonze taofel uut te doen. Daornao leup ik een rondtie deur de kamer en bleus baldaodig iene veur iene oonze keersen uut. Allent de lochies in oonze karstboom verlochten de ruumte én de verbaosde blik van mien vermeende zangkenner. Zo!

‘Ach mien keerl toch’, grijnsde ik plaogerig. Ik hope daj nog ies een keer wat meer vertrouwen in mien zangkunsten kriegt.’

Uutdagend plofte ik naost hum neer op de baank, slingerde mien bienen opzied en nustelde mij mit mien kop in de kussens. Intied ik: ’t Het nog nooit, nog nooit zo donker west, of ’t wordt altied wel weer locht’, begunde te zingen.

Op ‘t zölfde moment kwaamp ter een hard gejoel en applaus vanuut oonze tillevisie. De hiele veierkoppige jury van The Voice leek mien gezang noe ineens wel gloepens mooi te vienden.

De Baos keek mij verwonderd an. Wreef mij zachies over mien rogge en legde in iene snelle beweging zien beide haanden over mien mond. Ik snakte naor aosem.

‘SSSSSTTTT Vrouw Biel’, zee hij. ‘Hol der mar gauw mit op. Ik kriege extreme boekzeerte van oe.’

‘Ach ieje’, karmde ik uut, intied ik mij onder zien haanden uutworstelde. ‘Ie kriegt donkt mij allent mar boekzeerte van al die azien die aj ’s morgens drinkt.’

‘Nou’, mosterde hij. ‘Dat doe’k aans mar mit ien reden heur. Want daor kuj barre goed van naor de WC he’k eheurd. Mien olde opoe wus ‘t vrogger al: ‘Holdt oen roepert en oen poepert open, dan kan de dokter naor de pompe lopen.’

 

Nou, mèensen! Maak der ondanks alles mar mooie feestdagen van mit menare en gien ruzie!!

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

Deel dit bericht!

Geef een reactie