Woj een pute mit zakken of een zak mit puten?

Wat is ’t rustig zo hè? Zonder al die verjaordagen, brulloften en aandere feessies die nou allemaolt niet meer deur gaot. Ik overdriefe niks a’k zegge da’k der dit jaor al wel een paar honderd emist hebbe. Ja, dat geleuf ie zekers niet. Nou ik kan oe wel verzekern da’k mien agenda en kalenders argens halverwege april al in de open haard ekwakt hebbe. Dat waren de miest nutteloze dingen in oons huus van dit jaor. Op een stuk of wat aandere dingen nao …

’Doefie, wat dèenk ie dervan daw van de weke de vliering ies oprumen gaot’, meldde de Baos zundagmorgen intied hij zien bienen uut bedde slingerde. Half nog in slaop ha’k mien oogvensters nog niet lös en mien oren nog niet op volle starkte. Mar deur zien woorden ‘vliering’ en ‘oprumen’ wa’k in ien keer klaorwakker. As ’t net zo gung as van ’t veurjaor. Wij waren nog gien tien minuten bezig toen asse wij oonze olde sjoelbak terogge vunden, waor wij oons de rest van de aovend mit vernuverd hebt. ’t Oprumen vergaten wij. Veur ’t gemak een maond of zesse.

‘De vliering oprumen. Och doen Liebe. Daor mu’k noe niet an dèenken heur, aj ‘t niet arg viend’, karmde ik intied ik mit een diepe zucht mien beide narms de locht in steuk. De warkelijke reden wo’k liever veur mij holden. Want veurdat wij de vliering uutmesten gungen, mus ik hum eerst zölf inspectern. Dochtte mij zo. De leste keer da’k der ware, kree’k d’iene nao d’aandere opvlieger deur alle klerezooi da’k der in de loop der jaoren achteloos in ekwakt har. Truien, bloesies en broeken in allerlei kleuren en maoten. Uut kapotte duzen etrökken. Asof ’t de uutverkoop was bij de Primark. Mar daor is ’t altied uutverkoop en dus altied een bende.

D’aandere dag wa’k vrij en ’t leek mij een goed idee umme der alvaste te gaon loeren. Want as de Baos iets in zien kop hef, hef hij ’t niet in zien konte. Ik kunne der wel van uut gaon dat hij binnen een paar dagen zien woorden kracht bij zetten zul.

Ik stopte alle ondraagbare kleren in vuilniszakken en taogde ze underuut de trappe of. Mieterde ze under oons afdak en herhaalde dat een stuk of vief keer. Zo! Daor kun hij mooi niet meer aover mekkern.

Dezölfde aovend biende hij nao ’t aovendeten de trappen op. Ik har ’t zölfde wel edacht …

‘Doefie!’ reup hij mit uutgelaoten stemme, asof hij net eheurd har dat de kroegen weer lös gungen. ‘Ik heb de karre van mien va al eregeld heur. Mij donkt. Wij kunt die hiele bliksiese bende wel van de zolder of halen. Wij hebt der al twintig jaor niet naor umme ekeken. Der is niks bij wat eeuwigheidsweerde hef!’

Wat wa’k bliede da’k al veurwark epleegd har. Ik wusse persies waor dit op uut dreien zul.

Kats achter de poeste rende ik achter hum an. Gloepens benauwd dat e dit keer écht alles vurt gooien zul. Strukelnd en stoekend baande ik mij een weg tussen de koffers, speulgoed en aoverjaorige dekbedden.

‘Blikken keerl!’ zee ik, intied ik een dun spinnenweb draodtie van ’t toppie van mien neuze bleus. ‘Hier lig een plastic pute mit allemaolt zakken. Nou, die hebt toch zékers gien eeuwigheidsweerde.’

‘Een plastic pute mit allemaolt zakken? Nou. Daor hej wat an!’ lachte de Baos, die op zien knienen op de vloere zat in de donkerste tippe op zolder. Mit een zwaore zaklaampe in zien rechterhaand en een grote duze veur hum uutestald. ‘Muj zien wa’k hier viene!’ Neisgierig keek ik mit hum mit wat hij teveurschien toverde. Och jeeee! Mien cassettebaandties. Uut de jaoren 70. Mit muziek uut de jaoren 80! Mit een potlood der bij, veur ’t geval ze vaste leupen en ikke ze weer op mus dreien. Die dingen ha’k al lange niet eziene hé. Opgewekt bekeek ik ze stuk veur stuk en droomde mijzölf zo ummendebij veertig jaor terogge naor mien kleine slaopkamertie an de wieke. Luusternd naor Blondie en Herman Stoete, intied ik mien agenda volplakte mit hun foto’s. Oh! Die agenda’s mus ik ok nog wel argens hebben liggen. Meende ik. Enthousiast dèuk ik mit een zweefduuk waor as Tsunami Ramowiedlösjo jaloers op weden zul tussen de opgestapelde duzen. Flikkerde der een paar opzied en maakte der ientie lös waorvan ik dachte dat ze daor wel ies in zitten kunden.

‘Wat woj hier nog mit?’ vreug de Baos, intied hij een paar smoezelige appelgruune sokken umhoge höld. De linker een stuk groter as de rechter. Melancholisch pakte ik ze van hum aover. Och …! Mien eerste zölfgebreide sokken. In menaar eflanst in de veierde klasse van de legere schoele. Toen as Juf Broens mien handwarkjuffrouw was. En ikke as de dood veur heur. Want veur breien ha’k gien talent. Net as veur haoken, stoffies stikken en borduren. Ik ware destieds zo lange bezig ewest mit een miniscuul klein lappie, dat dat ding een ure in de wiend stunk toen hij klaor was. Naor warkzwiet en angsttraonen. Die stund stiefuut. Net as ikke. Nee, dat handwarken. Dat is nooit wat eworden. Dromerig bekeek en bevuulde ik mien mislukte kunstwarkies en legde ze allemaolt op mien schoot, intied ik verwachtingsvol de inhold van de duze veur mij bekeek.

‘Aah …! Muj nou ies zien. Mien agenda’s’, zung ik ’t haoste uut. Enthousiast pök ik der iene van de stapel en begunde der uutbundig in te bladern. In minder dan een kwart seconde schèut ik naor mien schooltied an de Gruune Dreihoek. Waor wij in de lessen drokker waren mit ’t vol kliedern van menaars agenda’s dan mit opletten. Wát een machtig mooie tied was dat.

An de aandere kaanten van de stapel greep de Baos een grote zwarte pute waor babykleerties in zaten. Edragen deur oonze jongen. Mit mien agenda’s bovenop mien handwarkkunsten deu’k een graai naor de pastelkleurige, wollige boxpakkies. Ooh …! Toen ik mit mien wange tegen de zachte stoffies streelde, smölt ik hielemaolt!

‘Hé!’ haalde de Baos mij abrupt uut mien mijmerings. ‘Za’k die bende alvaste underuut bringen? Daor doew ja toch niks meer mit.’

Umringd deur mien dierbare herinnerings uut mien vrogger tied keek ik hum eschrökken an.

‘Wat dèenk ie nou dan toch!’ kaatste ik terogge. ‘Dit doer ik niet vurt heur! Hier op dizze vliering lig mien verleden an mien voeten. Ik dèenke der nog niet an.’

‘Ja hé! Ik heb de karre van mien va toch niet veur Jan mit de korte Piet opehaald’, mosterde de Baos. ‘Ik haope toch wel daj argens ofstaand van doen kunt.’

Geïrriteerd legde ik alles an de kaanten, stund op, klopte ’t stof van mien spiekerbroek en lèup richting de plastic pute mit allemaolt zakken.

‘Hier!’ zee ik, mit ik mien vondst umhoge höld. ‘Hier hej wat veur oen va zien karre. Dizzend maj wel mit nemen.’

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

 

Meer van mij lezen?

De Baos & Ikke is ter ok as boek!

Te bestellen via yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een reactie