Geheime geneugten ontbloot

Lèestdaags las ik een stukkie dat iederiene (Jawel iederiene! Dus ieje ok!) een Guilty Pleasure hef. Oftewel: iederiene döt wel ies dingen die eigenlijks niet heurt of deur de beugel kunt. Bijveurbeeld: in de neuze peutern umme daornao oen eigen versnapering (hopelijk as gieniene ’t zet) in de mond te vermalen. Of eh. Een repe sukelao verstoppen in de keuken umme die achter de afzoegkappe op de hoogste staand op te kauwen. Intied de rest van ’t gezin tillevisie zit te kieken. Of! De does schonemaken mit allent een onderbokse an. Mit een viesvettig masker op de kop. Waorbij ik mij tegeliekertied ofvraoge waorumme dat eigenlijks een Guilty Pleasure is.

‘Aah … mut ‘t weer gebeurn?’ bèulde de Baos zaoterdagmorgen umme een uur of negen toen hij mij mit mien kleine blauwe ummertie en een stapel poetsdoeken de trappe op zag davern. Mien halflösse roze duster vol bleekvlekken as een zute sluier achter mij an wappernd. Sinds jaor en dag is mien olde, versleten badjasse mien vertrouwde tenue bij mien favoriete schoonmaakklussie. Mar de mieste keren niet!

‘Ja man! Dat is niks veur zien tied zeg’, schrouwde ik terogge. ’t Lek wel of Rutte en De Jonge hun neie maatregeln ofeschud hebt in oonze does. Der lig mij toch een prut!’ Ik hunge mien stoffen zuurstok aover de trappeleuning en schèute halfnakend in mien geblomde tienslipperties, die a’k al hebbe sinds mien pubertied. Der zit weinig kleur meer op. Net as op mien tiennagels. ’t Lek wel de Urkermarkt! constateerde ik gniffelnd. Mit hier en daor een fleurig kraompie. An zien voetstappen te heuren, was de Baos achter mij an ekomen umme een paar thermosokken uut oonze rieten maande op de overloop te graaien. Was niet echt neudig. ’t Was vieftien graoden en dat op 31 oktober.

Staond veur de spiegel frommelde ik mien lange haornen tot een knoedeltie en trökke mien rood-wit gestipte doesmussie der aover hin. Een paar lösse plukkies haor under de elastieken raand moffelnd. Daornao rommelde ik in mien maskerbakkie. Tussen de tientallen kleine zakkies pök ik der een exemplaar uut dat mij een strak en stevig vellegie zunder rimpels beloofde en scheurde de bovenkaante der van of. Al sinds de eeuwwisseling wrief ik elke weke een masker op mien kop umda’k haope dat die mij wat jongerder mak. Sommige spullen doet trouwens niet wat ze beloofd. Mar dat terzijde.

In een tik an ’t oor ha’k een dikke laoge witte smurrie op mien kop, mien hals en mien underbienen esmeerd. Allent mien ogen, neusgaten en mien mond bleven vrij. Zoas ’t heurt. Mar dat naamp niet weg da’k der nou wel een beetie uutzagge as een smerig en gevlekt pandabeertie. Mar dan mit een paddenstoel op de kop en met allent een tonterig onderbroekie an. Dat dan weer wel.

‘Oeh! Mien doefie toch!’ bulderde de Baos lachend. ‘Daor kooj een keer mit op de koffie heur! Dommiet giet oonze belle en dan stiet der een pakketbezorger veur de deure of iene mit een collectebusse. Doej de veurdeure dan ZÓ lös?’

‘Pfff’, gromde ik terogge. ‘Dachten ie nou warkelijk da’k in mien halfblode konte een pakkettie anneme? En mit mien kop vol mit dizze derrie? Ja, ik binne toch zekers Mad Henkie Not!’

Schuddekoppend vulde ik mien kleine ummertie mit hiet water, deud der een beste scheute gruune ziepe bij in en begunde de doescabine te schrobben en te schuren. Ik haalde ’t puttie leeg en spèute een strale kalkreiniger an de binnenkaante van de glazen deure. Binnen een mum van tied wa’k zo zeikenat as Erica Terpstra op de duukplaanke, nog veurdat ze ‘t zwumbad aneraakt hef. Mit ’t puntie van mien tonge tegen mien wit umraande lippen spuulde ik ’t kalkwater van de deure en dreugde hum of.

Iniens schrök ik op van ’t schelle geluud van de belle. Ja heur! dacht ik bij mijzölf. Dat is deurzichtig. De Baos dèenkt zekers da’k daor in trappe. Glimlachend schèut ik weer in mien roze gewaad, knupte de strikbaand strak umme d’hoed en vlèug as een soort van Mega Mindy naor beneden. As hij verwachtte dat hij mij kun schrikken laoten, mus hij mit aandere grappen komen.

Veurda’k de veurdeure mit een zwei lös gooide, greep ik de zaklaampe uut de mèterkaste, zette hum an en höld hum under mien kinne. Zodat mien gezichte der uutzag as een onafgemaakte gipsen kop uut ’t wassenbeeldenmuseum van Madame Tussauds. Mien doesmussie trök ik strak aover mien beide wenkbrauwen zodat mien oogleden griezelig ver naor boven reikten.

‘HAAAAAAA … dat haj niet edacht hè!!!’ schrouwde ik, toen ik oog in oog stund mit mien deurbeller, die van schrik een halve mèter achteruut sprung.

‘Nee, die had ik inderdaad niet aan zien komen’, stotterde de oranje-zwarte gedaante, intied hij een tablet under mien neuze drukte. ‘Als u hier even wil tekenen voor ontvangst. Dan laat ik deze doos hier voor u achter.’

 

Nou moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

 

Meer van mij lezen?

De Baos & Ikke is ter ok as boek!

Te bestellen via yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een reactie