Vrumd volk in de kelder

Ik valle mar metiene mit de deure in huus. Want dat biw hier gewoon de leste tied. Bij oons as rotzooigie ongeregeld. En dan bedoel ik de Baos dizze keer heur. Waorumme, vraog ie oe of? Nou!

‘POH!! Wat heb ik een zin umme weer ies wat te gaon schildern. Za’k de kelder morgen under haanden nemen?’ vreug de Baos lèestdaags under ’t aovendèten. Hij keek mij daorbij zo glundernd an. Hij kun de Jackpot wel veur hum hebben zitten. ‘Mij donkt’, vervolgde hij zien betoog. ‘Die grauwgrieze kleur wat nou op de plaanken zit, is nog van veur de 80-jaorige oorlog. En aj ’t mij vraogt hef VT Wonen de betonlook bij oons of ekeken. Wat dèenk ie?’

Ik name net een hap van mien deurregen draodtiesvleis en stéuf rechtop! De kelder???? Oeh nee toch!! Mit een stemmegie dat aoversleut deur de slierten umme mien stembaanden, stotterde ik da’k mij niks kun veur stellen bij zin hebben an schildern. Laot staon in die enge kelder. Mar dat leste zee’k der niet bij. Want ik duurde hum de bizarre waorheid niet te vertellen.

‘Hoe kuj daor nou aordigheid an hebben’, piepte ik. ‘Aldernaost nog an toe! De hiele keuken dommiet weer op de kop dèenk. Daor zit ik toch echt niet op te wachten.’ Waorop ik vervolgens nog duuzend aandere redens aover taofel gooide waorumme hij perse níet de kelder doen mus.

Gelieks nao ’t ofrumen van de taofel dèuk hij rechtstreeks op zien doelwit of. Hij had bliekbaar wél HIEL veule zin umme an de gaank te gaon.

‘As ik oe die bende nou even angeve en ie zuukt uut waj holden wilt … ’

Edwungen deur zien enthousiasme stortte ik mij op ’t spul wat hij iene veur iene de bomvolle ruumte uut slingerde. Och kiek. Daor haj de olde kepotte eierwekker van mien va en moe ok nog ja en ooh jee! Mien voetmassageapparaat! Dat ding wördde zo hiete, dat mien voeten ’t niet lieden kunden en de stoppen der d’hieltied uutvleugen. En, ach toch. ’t Blauwe servies dat wij kregen op oonze trouwdag. Mit wat gebruukssporen.

’t Was allemaolt óf antiek, óf retro óf klassiek. Of gewoon olderwetse rommel, dat mag ok. Dizze zooi benedenvloers ha’k allemaolt preberen op te lappen en toen dat niet lukte underuut de kelder in eknikkerd. ‘t Leek eigenlijks wel wat op de neuze van Vanessa. Daor is underhaand ok van alles an op elapt. Mar ie kunt de leeftied der nog altied van of lezen.

An ’t ende van de aovend was de kelder leeg en stund ‘t aanrecht, de keukenvloere en de barging vol. Mit een hielebulte treurnis. Waor a’k gien afscheid van nemen kun.

Zaoterdag ’s morgens stund de Baos vrog op, trök zien olde goed an en rommelde een tiedtie in de skure. Mit hij weer naor binnen kwaamp, stun ik dromerig mit een paar kienderachtige broodtrommelties van oonze volwassen jongen in mien haanden. Mit de Teletubbies derop. Mar zunder deksel. Ach, wat ja een mooie trommelties …

‘Wat veur kleur za’k der ies op smeren, mien doefie?’ vreug de Baos zunnig, mit hij een paar varfblikken umhoge höld. Veur mien nostalgische oogvensters ontwaarde ik een bulte potten in alle kleuren van de regenboge. En nog een paar aandere kleuren derbij!

‘Ik viene dat ossebloedrood wel wat hebben’, wees ik naor ’t blikkie waor as de kleur der opedreugd an langes elopen was.

‘Mien idee!’ zee hij. ‘Daor hew nog genogt van. Dat komp mooi uut.’

Hard zingend lèup hij onderuut de kelder in, umme te begunnen an zien klussie. Brrrr. Hoe kan hij daor nou zin an hebben, dacht ik bij mijzölf. Want die kelder van oons. Daor griezel ik gewoon van. Wij mut eerst veier treegies naor undern. Dan kooj op een soort van plateaugie en daornao gebeurt ‘t. De vief treden waordeur aj hielemaolt underin de kelder koomt …  En daor ist zo onheilspellend. En bedompt. En triestig. Mar veural eng! Ik binne altied benauwd da’k daor ientie tegen kome. Een halfdooie zombie of zo. Of Chucky. Dat enge, moordlustige poppegie. Of Gordon.

Dat is gelieks ok de reden da’k ter niet al te vake kome. En daorumme lig der ok zo veule rommel. Want ja! Alles wa’k nooit meer gebruke, gooi ik van ’t bovenste trappegie mit een kwak naor beneden. Doere dan snel ’t locht uut en gooie de deure mit een klap dichte. Umme der daornao mit een bonkend harte tegenan te leunen. Bevend as Vanessa as ze nao de zoveulste neuslift ’t verbaand van de kop trekt. Bange dat heur neuze der an vaste blef hangen.

‘Ik zette oe zo dommiet wel een lekker bakkie koffie heur’, reup ik vanachter de dichte kelderdeure richting mien schilder. ‘Want ik doer ’t oe niet nao in die enge ruumte’, fluusterde ik der achter an.

De Baos antwoordde niet, mar zung intied een valsvrolijk liedtie. In de kelder is ‘t donker … Waorum zul ‘t donker weden …  Oeh. Wat een held. Zingen én schildern in de krochten van de kelder. Allennig. In de donkerte van de duusternis. Wele wet mit wie nog meer …

Nao een half uurtie ha’k een kanne mit koffie klaor, schunk ik een paar bakkies in en klopte op de deure van de kelder. Gien geluud. Gien reactie. Gien gezang. Gien niks. Nerveus klopte ik nog een keer hard en bèulde: ‘Joehoeeee koffieeeeee …’

Toen a’k wéér gien sjoechem krege, trök ik de deure een endtie lös, waorbij de Baos mij iniens tegemoet kwaamp vallen. Mit zien oordoppies op half zeuven en een blik ossebloedrooie varve in zien haand eklemd. Die deur de onverwachte beweging alle kaanten op scheut. Aover zien shirt, zien narms, zien broek, aover de geschuurde trappe en de gegrondvarfde vloere. Aoveral lagen bloedrooie spetters.

Ik deud een stappie naor veuren umme as een volleerde schade expert de ramp te inspectern.

In een reflex vuulde hij zich ies an zien kop en krabde zich an zien neuze. ’t Rood verspreidde zich as een eulievlekke, waordeur hij wel wat op een oorlogsslachtoffer leek. Mit zien kwaste as een vuurdood wapen.

‘Gosjemijne nog an toe’, vluukte hij as Vanessa die eschokt in de spiegel keek nao heur verpestte neuscorrectie. ‘En bedankt hè, ieje!’

Mit ingeholden lach keek ik hum an. Daor was e dan: Gordon, Chucky en de verschrikkelijke zombie in optima forma. Samen ekomen in ien persoon: Mien eigen Baos! Wa’k daor dan nou altied zo benauwd veur ewest?

Nou moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

 

Het boek ‘De Baos & Ikke’ is uut!! Te koop via yvonnebijl.nl, Gerans en De Bruine Beer an ’t Ogeveine en Monre Woondecoratie in Ollaanseveld.

 

Deel dit bericht!

Geef een reactie