Schuitje varen, theetje drinken … ja, ja!

Geniet jullie ok zo van ’t mooie weer van de leste dagen? Wij zit nou helderop een paar weken in september te trekken, dat normaal espreuken bekend stiet as DE harfstmaond. Mar waoraover wij nou niet aans heurt dan dat wij een Indian Summer hebt. Oftewel een Oldewievenzomer. Vien’k ja ok veule mooierder klinken. Want dat bin’k ja zölf bijkaant ok. Op die zomer nao dan.

De Baos en ikke magt dizze pufhiete dagen trouwes barre graag deurbringen op oons bootie. Ja, ja! Wij hebt hum nog. Wij bint der tegenswoordigs mar al te wies mit en volgens de Baos belefe wij op ’t water altied wat.

‘Zuw vanmiddag nao ’t wark nog een paar uurties gaon varen, mien doefie?’ verkondigde hij dinsdagsmorgens tiedens oons ontbijtie. ‘Mij donkt. ’t Wordt vandage alwéér barre warm weer. ’t Kan veurlopig wel ies oonze leste kaans worden.’

Zo verbaosd as Famke Louise toen die an de taand evuuld wördde deur Eva Jinek, legde ik mien lèpel in mien kommegie yoghurt en keek hum verbaosd an. Nao warktied? Hoe dan? Dizze vraoge stund waarschijnlijk veurop mien kop eplakt, want hij zee der gelieks achteran: ‘Spring ie op de trein naor Möppelt en pik ik oe daor op van ’t station.’  Springen nog weh. Toe mar weer, dacht ik bij mijzölf. Hij ok altied mit zien wilde plannen. Mar och. Naoda’k even een paar minuten prakkizeerd har aover zien wilde plannegie, leek ’t mij eigenlijks best wel een gloepens mooi wild plannegie. Dát gungen wij doen. Waorumme ok niet. Vake bi’j te bange. Mar vake ok te driest. En dat zul oons gauw genogt blieken …

Umme 16.36 ure stapte ik, bedekt mit een helderblauw snoetschoetie en een volle tasse mit een aoverlevingspakket an èten en drinken, in een bomvolle coupé. Elke baank was bezet. Mit veural jong volk. Die stuk veur stuk veuraoverebeugen aover heur tillefoons zaten, mit koppakkings veur en mit heur tassen stief en strak eklemd tussen de underbienen. ’t Leste plekkie kree’k in ’t vizier. Intied da’k zitten gung, boonkte ik per ongeluk een maagie tegenaover mij tegen de knienen. Ik grijnsde naor heur umme heur te laten weten da’k dat niet expres deud. En bedacht mij te late dat zij mien gulle lach niet zag. En haopte mar dat ze an mien ogen zien kun da’k gien kwaod in ’t zin har. Wát ok een maf gedoe mit zo’n stofmasker veur, bedacht ik mij. Wij liekt allemaolt wel hoofdrolspeulers in een fantasie film zo zachies an. Wij ontwiekt menare. Schud gien haanden meer en kust ok gieniene meer. Dat leste vien’k trouwes hielemaolt niet zo arg. Ik zitte écht niet te wachten op ’t gezever van An en Mallejan.

Tien minuten later stapte ik ’t perron op, gooide mien smoellappie in een vuilnisbak, waor meer naost lag dan derin, en mien tasse aover mien rechterscholder. Mit een stralende ontblootte glimlach lèup ik de Baos tegemoet, die ontspannen tegen oonze auto eleund stund. Zien iene been aover zien aandere.

Nao een klein Drèents kwartiertie ereden te hebben, kwamen wij an in Belt Schutsloot. Wij gooiden oonze belangriekste bezittings aoverboord en visten de knuppen uut de touwen. Dat gung’k ja mooi. Wij waren der al aordig bedreven in. Ervaren dreef mien kapitein oonze Vliegende Hollander de haven uut. Wij hadden ’t hiele meer zowat veur oonszölf. Wat een ruumte. Wat was dat een prachtig idee van de Baos.

‘Hej zin an wat lekkers?’ vreug ik hum, mit mien kop onderin mien puute edrukt. ‘t Leek ja net een schoolreisie en daor heurden wat mij betröf ok witte kedetties bij. En dreuge worst. En stukkies keze. En olijven. En trekdröp. En spekblokken. En chips. Veule chips. Daor had de Baos wel oren naor en peuzelde al varende alles op wa’k hum veurhöld. Wat dat angiet is hij soms net een vuilnisbak. Mit ien belangriek verschil. Bij hum belaandt der niks naost. Rustig en kalm vaarde hij Zwartsluus binnen.

‘Hé! Zuw daor ies kieken?’ vreug hij, intied hij wees naor een nei uutziende woonwieke umgeven deur water. ’t Was mij best. ’t Zag der mooi rustiek uut. En wij kenden ’t gebied nog niet. En neie dingen ontdekken viene wij allebeîend barre mooi. Zo ezegd. Zo deud hij. Wij slingerden achter huzen langes, gungen ies links. Dan weer rechts. En belaandden op een doodlopend stuk. Dat was op zich niet zo arg. Mar dit stuk zat vol mit grune rotzooi.

´Doefie! De boot is stuurloos. Ik dèenke dat wij rommel umme de motor hebt zitten’, mosterde de Baos, intied wij mit een bulte kebaal tegen een steiger an botsten. Umme metiene daornao weer veuruut te schieten richting ’t grune waterlaand.

‘Griep de prikstok en een peddel. Dit giet niet goed zo!’ bèulde hij.

Mit beide attributen tussen mien haanden eklemd, prebeerde ik de bodem of te tasten. Wat niet gung. ’t Was te diepe. Intied slingerden wij alle kaanten op. Zwenkten langes booties die an de kaanten lagen en raakten ze op een haor nao.  De Baos bedacht dat hij misschien bèter de motor uut kun zetten umme te kieken wat der loos was. Dat leek mij wel een stoer idee. En ja heur! Net wat hij al dacht. ’t Ding zat vol mit drek. Nao een keer of wat veuruut varen. Stille liggen. Drek löshalen en weer deur, kreeg hij uutèendelijk grip op ’t water. En kunden wij ontsnappen an oonze onvrijwillige gevangenschap. Bliede daw wieder kunnen, nam ik ’t stuur aover van mien haandige Harry en vaarde via de smalle waterweggies terogge. Wij waren zo lange bezig ewest te marteln. De zunne was al an ’t undergaon. En ’t tweiduuster kwaamp sneller dan verwacht. Blinde paniek naamp bezit van mij.

‘Hé! Wij mut maken dat wij hier vurt koomt. Dommiet is ’t pikkedonker en murre wij hier vannoods op de boot blieven slaopen. En wij hebt gien èten meer. En ok gien drinken.’

Mit a’k ’t zee, zag ik de zunne nog wat wieder underuut gaon. Hij kun nou zowat ’t water anraken. Normaal bin’k gek op de zunsundergang. Mar nou griezelde ’t mij toe. Wat nou! Mooie zunsundergang. Toch niet as ’t zo donker is! Ik drukte de gashendel zo ver naor achtern dat ie niet wieder kun. Zo traog as de te nemen beslissings binnen oons gemientebestuur, sleepte oons sloepie oons richting open water. Mar ’t gung mij veuls te langzaam. Wij kwamen nooit op tied terogge in de haven in dit tempo. Trillend drukte ik mien beide voeten tegen de bodem van de boot, asof ie daormit sneller gung’k. Mar dat gebeurde jammergenogt niet. En! Warkelijk waor mèensen. Binnen vief minuten was de zunne veur de helfte in ’t water ezakt en nog ies vief minuten later was hij compleet verdwenen. Net as mien goeie humeur.

‘Hahaha, vrouwgie toch’, lachte de Baos, intied hij laankuut veurin de punte lag. ‘Wees toch niet zo benauwd. Wij koomt zo in de buurte van de huzen en dan hew weer locht.’

’t Leek derop dat hij geliek kreeg. Binnen de kortste keren zagen wij an weerskaanten van ’t kanaal her en der wat laampies angaon. Daor kreew wat begeleiding deur. Traogzaam stuurde ik oons bootie dwars deur de midden van ’t water en haopte mar daw veilig de haven binnenkwamen. Wat nao een hiel, hiel lange tied gebeurde! Pfffff Wat wa’k bliede!!!

‘Ik zee ’t oe toch!’ glunderde de Baos toen wij oons VOC schip vaste legden. ‘Op ’t water beleef ie altied wat!’

‘Ja jong, ie hebt hielemaolt geliek’, zuchtte ik. ‘Mar ie weet ok wel wat ervaren schippers zegt, toch? Wie in ’t schuutie zit, mut ok mitvaren. Of ’t nou Oldewievenzomer is of niet!’

Nou moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

 

Bestelling De Baos & Ikke

Elk getrouwd stel hef zo zien eigen eigenaordigheden. D’iene dag is ’t
pais en vree. D’aandere dag is ’t donder en bliksem. Daorumme is een
beetie geven en een beetie nemen barre belangriek in een goed
huwelijk. En goed luustern.

Yvonne’s neiste bundel De Baos & Ikke staot vol mit korte verhalen mit
gebeurtenissen uut ’t dagelijkse leven. Mit veule humor en gevuul veur
detail beschref ze de relatie tussen De Baos & Ikke.

Mar wie is dan toch die Baos en wie is Ikke?

Heur schriefstijl is luchtig, waorbij Yvonne nooit te benauwd is
’t raandtie op te zuken.

Hoe bestel ie een boek?

Vanof nou kuj een veur-bestelling plaatsen, zodaj verzekerd bint van een exemplaar. Woon ie an ‘t Ogeveine, dan wordt e ook nog ies gratis bezorgd! Mu’k hum opsturen? Dan bint de verzendkosten € 4,40.

‘t Boek kost mar € 13. En daorveur hej 231 bladzijden onzin en vermaak!

Ok te koop bij : Foto-Kado De Bruine Beer en Gerans an ‘t Ogeveine en Monre Woondecoratie in Hollandscheveld.

Deel dit bericht!

Geef een reactie