Beddepraot

Moi volk!

Zo! Daor bin’k weer. Niet da’k écht vurt ware, mar toch. Ik wolle trouwes wel gloepens graag da’k vurt wáre. A’k hiel eerlijk binne. Een paar dagen op de rittel. Naor de Noordpool of zo. Want tjonge, jonge. Wat ist hier ja tropisch warm. Record op record wordt verbreuken. Dat geldt trouwes ok veur mien persoonlijke record. Volgens mij he’k mien record mieste nachten achter menare minder slaopen as vief uren ok weer verbreuken de ofgeleupen weken. De Baos hef gien record op dat gebied. Die slap altied en aoveral en bij elke temperatuur. Mak hum niks uut. Ogen dichte en snurken. Al löp hum ’t zwiet in dikke straolen aover de rogge en zet zien kaante van ‘t matras der d’aandere morgen uut as een ontploft waterbedde. Mit hum der bovenop, drievend as een schipbreukeling. Ehavend mar ered deur de nacht.

‘Doefie’, zee hij van de weke toen wij in bedde stapten. En hij zich achteruut in zien kussen zakken leut. ‘Ie mut oe gewoon niet zo gek laoten maken deur die warmte. Aj nou net doet aj …’  De rest van zien goeie raod bleef ‘m achter op de tonge stikken en verdween in zien aodemhaling. Mit een zacht gebrommel as gevolg. A’k zien snurktaal nou ies prebeerde te analysern. Misschien da’k dan uut dat gepruttel een gloepens goed koelteadvies te heuren kreeg. Zien boven- én underlippe fladderden mit op de maote van zien gebrom. Ik luusterde der een tiedtie andachtig naor, mar jammergenogt kwaamp der niks zinnigs uut.

Zal wel weer, dacht ik bij mijzölf. Dreide mij op mien linkerzied en legde mien narm onder mien donzige kussen. Wat was dat ding ja ok bruierig. Mien kop beurde ik op en dreide de ellendige warmtebron mit iene armzwei umme. Zo! Dat was een stuk bèter. Veur zo lange as ‘t duurde. Nao welgeteld drei minuten veraanderde hij weer in een klein kacheltie. Mien lange haor plakte inmiddels irritant in mien nekke. En toen ik mien wange van mien bovennarm oftrök, pikte hij der an vaste as zat hij der an ekleefd mit drei secondenliem. Die een paar jaor aover de daotum was. Net as mij.

Chagerijnig kreup ik naor de achterkaante van oons nust in de haop dat ’t daor wat koeler was. Mit mien beide voeten ofwisselend op en under mien kussen, lag ik liggende op mien boek te wachten. En veural te woelen. Mar bovenal te warmen.

‘Wilt een beetie mit oe?’ morrelde de Baos intied hij zien narm uutsteuk naor de plekke waor as hij mien bovenlichaam dacht te vienden. Mar in plekke daorvan mit mien plakkerige tienen in anraking kwaamp.

‘Wat doer ie nou toch?’ vreug hij verbaosd, intied hij een klap op ’t lochtknoppie gaf. Waordeur oonze slaopkamer iniens glashelder verlocht was as de Hoofdstraote in Karsttied. ‘Ik schrikke mij rot jong, van die zwieterige voeten van oe … Ist daor bèter of zo?’

Compleet an de kook dreide ik mij umme en keek hum versufd an. Mien natte slierterige haor uut mien ogen wrievend en mien voeten van mien kussen trekkend.

‘Ja man! Heb ie ’t niet warm. Ik worre der ja gestoord van. Ik heb nog gien minute eslaopen.’

Mit hij ’t locht weer uut deud, was ’t mij wel dudelijk dat hij mien klaagzang niet langer an heuren wol. Hij haopte dèenk dat der op mij ok een knoppie zat, zodat hij mij uutzetten kun. Ja, dat kun’k wel snappen. Want dat wo’k zölf ok wel …

Nog gien tien minuten naodat hij ’t locht uut edaone had, was zien zachte gebrom aover egaone in een knoerhard geluud.’t Leek wel een knetterbiele op vol volume. Ooh man, man! Wat een kebaal. Daor wördde ik ja gek van. Mit een beste por in zien rogge prebeerde ik hum uut te schakeln. Net as Barcelona vleden weke bij Bayern. Wat ok niet lukte.

Knorrend dreide hij zich op zien rechterzied, waor hij de knetterbiele uutzette, mar tegeliekertied een zeeleeuw leek te starten.

Narrig gooide ik mien beide bienen uut bedde, stormde naor de does en kwame der mit een nat washaandtie weer uut. Zo! A’k die nou een poosie op mien aoververhitte kop legde. En mien oordoppies in mien vuurrooie oren deud. Nou dan völ ik vaste wel in slaop.

Opevolden as een accordeon, waar gien muziek meer uutkwaamp, wentelde ik mij weer op mien zied. Steunde een paar keer. Bleus wat hiete aodemzuchies aover mien natte veurheufd en haopte dat mien slaop snel kwaamp.

‘Hé!!!! Ieje!!!! Hol ies op mit dat gesnurk’, foeterde de Baos mit hij mij een beste drokkert tussen mien ribben gaf. ‘Ie holdt ja de hiele straote wakker mit oen geronk. En mij derbij!’

Verward scheut ik rechtop in bedde, waorbij mien warme washaandtie van mien kop op mien sloffe nachthemp plofte. ’t Oordoppie uut mien linkeroor hung der half uut. Uut ’t doppie an de aandere kaante klunk de vrolijke stemme van Avicii. Mar de Wake me up had de Baos niet zo letterlijk hoeven te nemen, wat mij angung.

‘En bedankt mar weer hè!’ mosterde ik terogge. ‘Man! Wees toch bliede da’k snurke. Dan slaop ik temiensten.’

 

Mèensen. Hol ’t heufd koel en oen kop derbij. Dat prebeert de Baos en ikke ok!

 

Nou moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

Een nieuwe wekelijkse rubriek

Een nieuwe wekelijkse videorubriek binnen de rubriek ‘Koopman op pad’ en gedeeld door diverse digitale media is een video voordracht van een gedicht of verhaal van en door de inmiddels bekende Drèents dichtster, schriefster, columniste, taolambassadeur van de gemeente ‘t Ogeveine en spreekster bij uitvaarten, Yvonne Bijl – Hooijer.

U heeft via de wekelijkse videorubriek ‘Koopman op pad’ al kennis met haar kunnen maken. In deze aflevering heeft ze al een paar gedichten / verhalen voorgedragen. Vanaf nu komt zij in de wekelijkse rubriek ‘Met Yvonne op avontuur’ die als sub rubriek wordt uitgegeven door team ‘Koopman op pad’. Deze week de eerste video in deze reeks en dan wekelijks een nieuwe op de woensdagmiddag. Reacties op deze voordrachten zijn welkom. We hopen dat jullie er van genieten.

 

Deel dit bericht!

Geef een reactie