In de nacht op moggenjacht

Moi volk

Bi’j ok zo bliede mit ’t mooie weer van de ofgeleupen dagen? De Baos en ikke wel. Mar ik murre zeggen. ’t Hoeft van oons nooit meer warmer te worden as 24 graoden heur. Want dan kuj gewoon oen ding doen. En mit zunder jasse naor buten. En gewoon lekker slaopen. Nou ja, gewoon …

‘Weet ie waor de stekkers ligt tegen de moggen?’ vreug ik de Baos intied hij naost mij in bedde stapte. Ik wusse da’k niet te lange wachten musse mit hum dizze vraoge te stellen. Want die keerl slap miestal al tiedens ’t taanden poetsen. En hij leek mij nou nog wel een beetie wakker toe.

‘Aah mien maj. Bi’j weer ies wat kwiet?’ mosterde hij. ‘Dat giet niet goed mit oe heur. Ie raakt oen eigen konte nog ies kwiet. As die oe niet vaste zat an d’hoed …’

‘Ja! Dat wee’k nou wel heur’, underbreuk ik hum verniendig. ‘Mar ik bin ze niet kwiet. Ik heb allent nog niet ekeken op de plekke waor as ze ligt.’

An zien zachte gesnurk te heuren, was hij mien betoog inmiddels ok kwiet en was hij vertrökken naor hogere sferen. Vast en zeker naor een daalders plekkie zunder moggen en stekkers. En zunder een zeurende vrouwe. Mit heur moggezifterije.

Zuchtend deu’k ’t locht uut, kreup under oons zachte dekbedde en haopte mar dat wij de komende nacht niet ’t doelwit wördden van die lillijke stikkende monsters.

Ik lagge nog gien vief minuten plat en ja heur. Daor heurde ik der al ientie op mij of komen. Irritant zoemend en ratelnd as een helikopter. Boven mien kop. Boven mien oor. Op mien neuze.

BHEMMMMM!!!! Mit een keiharde klap mepte ik richting ’t geluud. Harder dan neudig was. Harder dan ik hebben kun. Mar ’t kebaal was wel estopt. Tevreden dreide ik mij op mien rogge. Van die ellendeling ha’k gien last meer. Dacht ik …

Twei tellen later zwöl een zoemend geluud op vanof de kaante van oonze gerdienen. In mien verbeelding zag ik een hiel leger as een goed getrainde militaire eenheid zich klaor maken veur een lochtanval. En in gedachten heurde ik de mogge generaal heur bevelen brommen. Richt oen wapens. Schiet mit scharp.

Dat mus ik niet ofwachten, leek mij zo. Dat snap ie wel dèenk. Snel greep ik mien laken en trök hum aover mien kop, umme mij op dizze meniere te verstoppen veur de vijaandige zwarm. Die ’t op mij veurziene had. Toen ik ze dichterbij heurde komen, wapperde ik wild mit mien bescharming umme ze of te weren.

‘Wat bi’j toch an ’t doen?’ slaopsputterde de Baos. Hij deud ’t locht an en keek verschrikt umme zich hin. Net as Johan Derksen nao de onthutsende uutspraken van Wilfred Genee, een paar maond eleden.

‘Niks jong!’ schetterde ik, roeg umme mij hin zweiend en flappernd. ‘Ik worre allent mar lek eprikt deur die vieze biesten.’ Mit a’k ’t zee, zag ik der ientie veur mij op de mure zitten. Ahaaaa, dacht ik bij mijzölf. ‘Die is van mij.’

Behendig sprung ik van ’t bedde of, griste een tiedschrift van de grond, rolde hum op en houwde snoeihard richting mien vijaand. Ah. Die was raak!! Een geplette mogge, mit heur vleugelties in een vrumde holding en bloedrooie spetters der umme toe sierden oons fleurige blommegiesbehang. Spietig genogt zat der nou ok een dikke, rooie vlekke op ’t veurheufd van oonze Keunigin Maxima, die op de veurkaante van ’t tiedschrift stund. Kun ze wel hebben, vun ik. Ze bleef evensowelt aodembenemend knap.

Vanuut mien ooghoeken zag ik iniens wat veur mij langes vliegen. Daor haj der weer iene! De stikkelkonte laandde op ’t plafond, precies boven de Baos. Smu wupte ik op oons bedde umme ok dizzend een koppie kleiner te maken. BENGGG KLATSSSS KABOEMMM. Wild warkte ik der mit of. As een koorddaanseres op een wiebelnd matras balanceerde ik umme de bienen van de Baos te ontwieken en mij staonde te holden. Iniens zag ik der nog veule meer zitten. Ok de volgende lieders maakte ik tot mien slachtoffers. Vurt der mit. Rotdingen. Wat dachten ze wel niet. Ik ware in topvorm. Minstens tiene ha’k der al naor de eeuwige jachtvelden ehölpen. Hoezo. Van een mogge een euliefaant maken. Ik meuke van een mogge een complete eulieslagerije mit mien gehouw!

Uuteboezeld nao dit gevecht kreup ik tegen de rogge van mien inmiddels weer slaopende snurker. Opgewekt constateerde ik da’k ’t moggeleger vast en zeker hielemaolt uuteschakeld har.

Jammergenogt was dat niet zo. Nog gien ure later heurde ik ’t zölfde irritante gebrom as daornet rondumme mien kop fladdern. Giftig drukte ik op de lochtschakelaar. Graaide naor mien wapen en begunde weer as een wild, woest wief umme mij hin te slaon. Op de kaste, de laampekappen en de deure verschenen steeds meer rooie vlekken. ’t Resultaat van mien aoverwinning. Zo!

D’aandere morgen wreef ik slaopdronkent in mien beide ogen en bekeek de ofloop van mien gewelddadige nacht. Intied ik mij uutrekte, bedacht ik mu mar voldaon da’k die verrekkelingen mooi te slim of ewest war. Oonze slaopkamer was inmiddels wel verworden tot een slachtveld. Mar och! Dat meuk ik zo dommiet wel schone. Eerst mar ies even doesen.

In de badkamer kwaan’k, mit mien ogen op half zeuven, oog in oog te staon mit mien spiegelbeeld. En warkelijk waor mèensen. Ik schrökke mij kapot. Mien linker ooglid hung as een trieste treurwilge half veur mien gezichtsveld. Was rood. En bol. En jokte as een gek!

‘Whaaaah …! Nee hè!’

Eschrökken stormde de Baos vanuut de slaopkamer op mien gebèul of. Kwaamp naost mij staon en keek mij via de spiegel vraogend an.

‘Wat is ter loos mien doefie. Schrik ie zo van oen eigen spiegelbeeld? Of bi’j vannacht iniens een paar jaor older eworden! Nou. Dat kan zo mar ies weden, an die neie rimpels te zien!’

Mit mien kop tegen ‘t spiegelglas edrukt, potste ik een paar keer hard aover mien dikke jokbulte. Die daordeur nog rooier en groter wördde.

‘Nee man’, baalde ik. ‘Muj nou ies zien! Ik bin eprikt deur een mogge. Op mien oge nog wel.’

Schuddekoppend dreide hij zich umme en leup terogge naor oonze slaopkamer. Mit mij in zien kielzog.

‘Meitie meitie toch. Hej vannacht zo oen best edaone umme die krengen uut te schakeln. Hebt ze oe asnog te pakken’ lachte hij.

Mit hij ’t tiedschrift van de vloere of pakte en ofwisselend naor mij en naor de gehavende veurkaante keek, smaalde hij: ‘Of bi’j soms in gevecht ewest mit oonze Keuninginne? Mij donkt, die hej ok flink te pakken ehad. Zij hef de bloedresten ja dikke veur de kop zitten.’

 

Nou moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl 

Foto: Schonewillefotografie

 

 

 

Deel dit bericht!

Geef een reactie