Wij bint der weer as de kiepen bij!

Moi volk!

He’k jullie al ies verteld dat de Baos en ikke gloepens graag fietsen magt? Nou ja, misschien aoverdrief ik nou wel een hiel klein beetie. Ik holle der eigenlijks hielemaolt niet zo van. ‘k Gaore liever kuiern. Mar ik wete ok wel wat belangriek is in een goed huwelijk: ’t is een beetie geven en een beetie nemen (prebere wel altied wat meer te nemen trouwes.  Daor hef de Baos toch gien arg in).

Vleden jaor hebbe wij oons neie fietsen ekocht. Elektrischen. Ja, ja, mèensen. Iederiene in oonze buurte had al zo’n snelle fietse en wij kunden ja niet achter blieven. Dat deu’k ja miestal toch al as de Baos en ikke samen an ’t fietsen waren. Aldernaost! Die keerl jeug altied asof de duvel op zien hielen reed in plaats van ikke, zien vrouwe. Mar goed. Hij fietste iedere keer een paar mèter veur mij uut.

Mar sinds wij allebeide elektrisch fietst, ist wel wat makkelijker eworden. Veur ’t eerst in oonze fietsgeschiedenis rieë wij naost menare. Das ja ok wel zo gezellig. Kunne wij underweg mooi samen teuten. Ik hebbe ja altied wel wat te vertellen. De Baos knikt dan miestal asof hij ’t der mit iens is. Zeg dan soms Hmmm Hmmm of kek mij instemmend an. Ja, zo naost menare fietsen, vien’k echt barre gezellig.

Van de weke waren wij krapan een half ure underweg, toen a’k iniens barre neug naor de WC musse. Gelokkig waren wij niet zo wied bij ‘t huus van mien schoonolden vandaon, want ’t is zo: A’k murre, dan mu’k.

Ik gooide mien fietse tegen de mure van de schure en mit mien knienen tegen menare prebeerde ‘k zo snel a’k mar kunne naor binnen te rennen. Mien schoonva stund hum nét te scheren in de keuken en sputterde mit zien mond vol schoem: ‘Och mien maj, muj zo neug uut de broek?’ (De Baos hef die scharpe opmarkings niet van een vrömde heur! Dat hej wel in de gaten dèenk).

Intied was hij achter mij an ‘t huus ineleupen en op de baanke gaon zitten. En warkelijk waor volk. Toen a’k mien bosschup achter elaoten har en de kamer in kwame, had hij van zien va een flessie bier en van zien moe een halve dreuge worst ekregen. Daor zat hij allerbarstens mit te glundern. Hij kun wel nooit wat kriegen. Volgens mij vund hij het stiekem hielemaolt niet zo arg daw verplicht een pauze hölden.

Mar goed! Wij wolden ja een ende fietsen. Ik vund dus dat hij wel een beetie opschieten mus mit zien biertie.

‘Maak ies een beetie an jong’, jeug ik hum op. Nao een leste slok van zien biertie stund hij op. ‘Ja, dat doere wij mien doefie. Is ’t elukt mit oe dan?’ Mij donkt. Ik har de broek nog dreuge … leek mij wel dus.

In de deuropening scheut mien schoonmoe iniens wat in ‘t zin. Of wij nog eiern hebben wollen. ‘Oonze kiepen legt daags zo veule, wij kunt der niet tegen èten’, is een gevleugelde uutspraak van heur.

Nou, daor ha’k wel oren naor. Ik pök het volle eierduusie goed in tussen twei Margrieten en de woensdageditie van Pet zien kraante. Dan was ‘t goed bescharmd, zo dochtte mij. De tasse stopte ik under mien snelbienders. De Baos vund het mar een onneuzele actie. ‘Aw dalijk thuus bint, hew geklutste eiern. Mark My Words.’

Ja, ja. De Baos mag soms barre graag een entie aover de grèens praoten op momenten dat hij zien woorden wat meer kracht wil bij zetten. Wat op mij trouwes weinig indruk mak. Mar goed.

Via Elim, Neieroord, Noordscheschut, Stoefzaand en Pesse kwamen wij uutèendelijk weer thuus. Toen a’k de eiern uut de tasse halen wol, kreup het geel mij tussen mien vingers deur. De bladzieden van de Margrieten zaten an menaar eplakt en de underkaante van mien tasse zat under de eierschalen. Daor tussenin dreef mien portmennee, mien kamme en een pakkie stimorol.

De Baos zette intied zien fietse in de schure en ik haopte mar dat hij de eier ravage niet eziene had. Mar nee heur. Mit grote passen kwaamp hij naor mij toe lopen, schudde een paar keer geargerd mit zien kop en bromde: ‘Och, och, och Vrouw Biel! Wat bi’j soms toch ok een schaop! Ik had ’t oe al veurspeld ja! Muj die bende nou toch ies zien.’

‘Ja Baos. Ie hebt hielemaolt geliek’, antwoordde ik bijderhaand.’Mar ok de beste kiepe legt zien ei wel ies buten ‘t nust heur!’

Nou moi hè!

 

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

 

 

 

Deel dit bericht!

Geef een reactie