Mit de tandem naor Marokko

Vleden weekend hadden de Baos en ikke zin umme der een paar dagen tussenuut te gaon. Mij donkt! Wij waren al haoste een jaor niet vurt ewest. Dan wordt ’t wel ies weer tied, of niet dan. Natuurlijk gungen wij niet mit ’t vliegtuug. Bi’j bedonderd. Daor hadden wij de boek nog meer dan vol van. Gewoon mit de auto wollen wij. Waorhin? Dat wussen wij zölf ok nog niet hielemaolt. Wij hadden mar twei veurweerden. ’t Mus niet te wied vurt weden. Mar wel in ’t butenland. En der mus Duuts bier weden (Dat waren der drei. Och. Nou ja!)

Mit de kattebak vol tassen, jassen, doesspul en aander belangriek spul reden wij richting Emmen umme van daoruut de grèens over te stikken. De A31 op. Zo niet te weten waor wij zulden belaanden, gaf oons een vrolijk gevuul van vrijheid. De Baos zung uut volle borst mit. ‘Op de tandem naor Marokko … yengg yengg yengg …’, knetterde hij deur mien oren hin. Ik dachte bij mijzölf dat die tandem zo nooit Marokko halen zul. De Baos scheuf hum daor in Duutselaand keihard underuut. ‘Liekt mij best een keertie mooi hé. Naor Marokko gaon. Een beetie over de medina slentern. Wat donkt oe?’ vreug ik. As antwoord trök de Baos een zoer gezichte. Die was oonze vekaansie in Tunesië een paar jaor eleden nog lange niet vergeten, dèenk.

Nao een uurtie of wat ereden te hebben, zagen wij een mooi meertie veur oons opdoemen. ’t Leek oons een allerbarstens goed plan umme daor uut te stappen. Wij hadden underhaand ok wel zin an een bakkie koffie. Mit wat lekkers. In een donker cafeegie mit uutzicht op ’t rustige water geneuten wij van oons avontuur. En dat wij nog steeds niet wussen waor as wij naor toe gungen. Dat is eigenlijks hielemaolt niks veur oons! Wij wilt altied graag van teveuren weten waw doen gaot. Wat zeg ik: elke minute van oonze reize stippel ik deurgaons uut.

‘Hé Baos’, gniffelde ik, tevreden van mien cappuccino lurkend. ‘Wat is ’t hier mooi of nie. Wij kunt hier zo zachiesan wel een hotellegie gaon zuken. ’t Liekt mij daw oons hier best een paar dagen kunt vernuvern.’

De Baos was net drok an de gaank mit de leste krummels van zien Apfelstrudel naor binnen te schoeven. Daorbij een toefie slagroom van zien vingers lebbernd.

‘Ja doefie! Goed plan’, antwoordde hij, mit hij zien vorkie terogge legde op ’t schorreltie. ‘Tis hier zekers mooi! Kom mar op mien maj! Wij gaot!’

Ik smete mien tasse op de achterbaanke van oonze auto en plofte neer op de stoel naost de Baos ziendes. Ik had der zin an. Toen wij krapan vief minuten underweg waren, keek hij iniens wat verward umme zich hin. Krabde zich ies an zien kop. Rommelde in vakkies en in zien jasbuzen.

‘Waor he’k mien tillefoon toch elaoten? Heb ie hum eziene?’ piepte hij mit een stemmegie waor Gerard Joling jaloers op zul weden. Ja. Hoe mus ik dat nou weten?!

‘Zet de auto mar evenpies an de kaante dan’, adviseerde ik hum. ‘Misschien is ie argens tussen evöllen.’

Hij parkeerde oonze Audi in de barm en sprung der uut asof hij deur een eikeprocessierupse anevöllen wördde. Een hiele processie dan hè! Dat begriep ie wel. Een beetie peniekerig ropten wij de hiele inhold van oonze wagen deur menare. Mar wij vunden hum niet.

‘Bel mij ies dan’, drung hij an mit zien mondhoeken zover naor beneden dat ik dachtte dat ze der an de underkaanten weer uut zulden komen. Mar! ‘t was zundermeer een goed idee. Dan zulden wij zó gerustesteld worden deur de tonen van zien mobieltie. Mar wat wij ok heurden. Gien geluud. Der zat niks aans op. Wij mussen terogge naor ’t broene café. Daor had hij hum vaste laoten liggen. In de tussentied belde ik onofgebreuken zien nummer. Misschien dat der ientie oppök. Bij ’t café anekomen, wussen ze van niks. Der was niks ofegeven. Wir hadden ein Bisschen Pech, NICHT?

Mit de traonen in d’ogen stunden wij menare onneuzel an te kieken. Wat mussen wij nou doen? Vanneis belde ik. Tevergeefs. Weer zöchten wij. Mar nee heur! Niks. Net toen wij de moed op begunden te geven, toetste ik trillerig van de zemels nog een keer zien nummer in.

‘JAAA???’ heurde ik een donkere stemme an de aandere kaante reagern. Ik leute mien tillefoon van schrik zowat uut mien haanden vallen. Ik har zowaor ientie an de lijn.

‘Wie bi’j’, vreug ik as de bliksem. Ik was gloepens benauwd dat de stemme mij vurt zul drukken. De viender vertöl dat ie nog gien vief kilometer wiederop an ’t fietsen was. Ok zee hij dat hij de mobiel evunden had op de parkeerplekke bij ’t meer. Hij had hum in zien rogtasse estopt. Daor heurde hij d’hieltied een barre vrömd geluud uutkomen. Tja! Dat verbaosde mij niks. As ik belle, dan heurt de Baos Jóeiiiiii wat nog ’t mieste liekt op een nussie jonge merels die verkolden bint …

Naodat hij oons uutelegd har waor as hij stund en hoe as hij der uutzag, ontmoetten wij de sportieve viender op een zaandpadtie. Dolbliede waren wij, dat snap ie zekers wel.

‘Wo geht Ihr hin?” vreug de aordige fietser. ‘Das wissen wij nich’ zeden wij tegeliekertied. ’t Had ja ok niet veule escheeld of wij waren terogge ereden naor huus. Zo wied wa’k der al mit hin.

‘Soest ist ein schöner Ort’, zee hij. ‘Schöne Kneibe. Leckeres Essen. Dort künnen Sie hingehen.’

Uutelaoten keek de Baos mij an. Zien Duuts is niet zo best. Mar dit begreep hij wel. Mij dochtte dat hij zien kaansen op een lekker koel biertie en een dikke Schnitzel in ien keer zag verdreidubbeln.

‘Danke Schön!’, jubelde hij ’t uut. Hij gaf de beste man een haand, een paar tienties veur de muite en stopte zien tillefoon in zien kontebuze.

‘Wat gaven ie die keerl ja veule geld hé!’ fronstte ik. ‘Dat giet of van oen bierbudget heur. Dat snap ie zekers wel.’

‘Och doefie’, lachte hij. ‘Wees toch bliede. Veur ’t zölfde geld ha’k een neie tillefoon kopen mutten. En dan hadden wij volgend jaor écht op de tandem naor Marokko emutten.

 

Nou moi hè!

 

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

 

Deel dit bericht!

Geef een reactie