As iets in ’t leven niet löp, dan muj ’t soms laoten varen (tweide deel)

En aj nou dachten dat wij oonze boot al kwiet bint. Nou. Dan hej ’t mooi mis. Dat binne wij nie. Mar dat lag niet an de Baos heur. Naoda’k der achterkwame dat hij zien veurmalige trots op Marktplaats ezet har, zette ik zien motor der ok op. Toen hij daor vervolgens achterkwaamp, was hij net zo veraldereerd as Donald Trump nao ’t zien van de filmpies van zien nefe: Gezinus Trimp. De neie president van Drenthe. En tja! Die zeg ok altied Donders Mooi. En dat was persies wat ik der ok van vund ja, toen …

‘Zuw de boot ies weer uuttesten mit de Pinkstern?’ vreug ik de Baos een paar dagen derveur. ‘Ik lese net dat ’t barre mooi weer wordt. Gaore wij der dit keer wél een romantisch daggie van maken.’

‘Goed idee mien doefie’ mosterde hij, mit zien kop zo strak as een stiefkieker die strak stiet van de stuff. Hij meende der vaste gien klap van. Die had der nog steeds de balen van da’k zien motor zowat verkocht har. En ik dèenk ook wel een beetie van oons eerste daggie proefvaren, waorbij niet veule goed gung.

’s Morgens stunden wij der vrog tegen op, umme op die meniere verzekerd te weden van een schier plekkie veur oonze auto. De tassen en zakken ha’k de veurige dag al klaor ezet, op oonze proviand nao dan. De witte kedetten mit gebakken eiern slingerde ik een half ure veur vertrek in een plastic putie. Ok oons kleine hondtie Maxx much mit op oons neie Peppie en Kokkie avontuur.

‘Mij donkt Baos. Wij bint al een stuk ervarener as vleden keer. Of nie?’ smaalde ik, intied ik lachend naost hum neer plofte in oonze wagen, mit de hond an mien voeten. ‘Donders mooi! zul Gezinus zeggen.’ Mien eigen president gaf gien sjoege. Mar dreide oons blauwe vehikel mit ien behendige haandbeweging achteruut de oprit of. Ik wolle dat hij net zo behendig was mit oonze boot, dacht ik bij mijzölf. Dat snap ie wel dèenk.

Ienmaolt op ’t water bleek dat hij ’t varen inmiddels aordig onder de knien had. Zunder de onhaandige capriolen van de veurige keer. Ik kunne zowaor zowat genieten van oons romantische daggie. Zowat ja.

Rond een uur of iene begunde ’t oons te rammeln in d’hoed en mus ik natuurlijk ok alweer neug plassen. Mit dizze combinatie in oons achterheufd bedachten wij dat wij mooi anleggen kunden op ’t recreatieveldtie bij de Beulakker. Daor stunden picknicktaofels en daor was ok een WC-gebouw. Kiek! Dat nuum ie  nou mit recht een Win-Winsituatie. Of niet dan.

‘Hé mien ketelbinkie’ schrouwde de Baos, intied hij de boot tegen de anlegsteiger andreef. ‘Griep ie even zo’n koe-ring-geval umme ’t touw an vaste te knuppen? Dan doer ik dat hier an de achterkaante.’ Hielemaolt op menaar inespeuld, klaarden wij dit klussie binnen een paar minuten. Joechei! Wat was ik trots op oons!! Wij leerden ’t nog wel ies een keer.

‘Zuw daor gaon zitten?’ vreug ik monter, wiezend naor een taofeltie in de zunne. ‘As ie nou de koelbox pakt, dan neem ik de broodkladden mit.’ Mit oons roodgeblokte kleedtie onder mien linkernarm eklemd en mien tasse an de rechterhaand, sprung ik smu van de boot of. Mit de hond enthousiast achter mij an. Mar waor mien voeten de steiger raakten, miste hij een paar plaanken en plumpte pardoes ’t donkere water in. In een mum van tied gung hij koppie onder. En weer en weer. En dat nog een paar keer.

‘Aah niks an de haand jong. Alle honden kunt zwummen’ reup de Baos compleet ontspannen, intied ik op mien blode knienen neerplofte op ’t hiete holt. Maxx spartelde nog steeds as een vis op ‘t dreuge. ’t Was mij wel dudelijk. Oonze hond kun hielemaolt niet zwummen. De Baos kun mij wat meer vertellen.

Mit de prikstok in de anslag kwaamp hij op oons of, klaor umme oonze hond an de haoke te slaon. Ik op mien beurte graaide en griste as een gek deur ’t water en had iniens beet. An zien fiene startie trök ik hum naor mij toe en haalde hum binnen. Oonze zeehond. Die mij as een verzeupen katte bevend en bibbernd an zat te staren. Zien haor kletsnat, as een donker gerdien hangend veur zien beide oogies. ’t Water drupte van zien lief as was hij een dweile die niet uutewröngen was.

‘Kom mar mit Maxx’ zee ik. Ik wikkelde hum in een grote badhaanddoek en begunde hum, al lopend van de steiger, dreuge te wrieven. Op ’t grös anekomen, deud ik hum an de rieme en zette hum op de grond.

In de verte zag ik ze op mij of komen … twei lange keerls in zwarte pakken, mit gruun ofstikkende biezen umme de narms en petten op heur kale koppen. Toen ze veur mij stunden, kneep ik mien beide ogen stief dichte en steuk mien beide narms naor veuren mit mien polsen naor boven.

Guilty as Sin, dacht ik bij mijzölf. Arresteer oons mar. Jullie hebt oons vaste sinds Hemelvaortsdag in de gaten ehölden. Umdaw iederiene in gevaor brachten. Criminelen biw. Misdadigers. In de petoet mit oons …

‘U mag hier helaas niet aanleggen mevrouw’ galmde ien van de kalen mit gezaghebbende stemme. En asof hij ’t an mien neuse zien kun, vervolgde hij: ‘En vanwege het coronavirus zijn de toiletgebouwen gesloten.’  Traog deu’k mien ogen weer lös. Mien blik gleed langzaam aover de twei wetdienaars hin. Bewapend mit heur revolvers, gummi-knuppels en indrukwekkende Kalashnikovs straalden ze een bulte ontzag uut. Jammergenogt dreugen ze allebeide een donkere zunnebrille en was de iene wit en de aandere broen. Zodat ze nou meer weghadden van een lachwekkende versie van die beidend uut Miami Vice.

‘Ooh … ! Dat wist ik niet. Sorry.’ bracht ik trillend as een rietie uut. Zo wa’k under de indruk. Mar ’t bibbern kun ok komen deurdat’k zo barre neug plassen musse. En mien kaansen umme dat op een WC te doen deur zien beroerde mitdeling finaal in ’t water zagge vallen. En dat wo’k nou net niet. Ik kun ’t toch niet in mien broek doen. Of mus ik nou in de Beulakker springen en ’t daor laoten lopen. Der bleef nog mar ien meugelijkheid aover.

Toen de beide mannen uut mien gezichtsveld verdwenen waren, greep ik mien kaans. Ik rende mit gekruusde bienen, mit Maxx in mien kielzog,  naor de struken an de raand van ’t rustige veldtie. Keke nog een paar keer schieterig umme mij hin of der écht gieniene was en bedaankte beide agenten in gedachten dat ze iederiene wegejaagd hadden. De takken zwiepten in mien gezichte, grössprieten kriebelden an mien bienen en de braandnikkels prikten mij an alle kaanten toen a’k mien weg vervolgde dieper ’t struukgewas in. Achternao ezeten deur duzenden moggen. Die zagen mij vaste as een makkelijke prooi toen a’k eindelijk een goed plekkie evunden har…

Nou, meinsen. Ik zal oe de verdere details besparen.

Mit mien haor in een fotsie en mien shirt nog half uut mien korte broek vluchtte ik de bossies weer uut. Opelocht da’k van mien vervelende last bevrijd was. En nog veule blieder dat gieniene mij eziene had. De krassen, bulten en moggebeten op mien narms en bienen vergat ik veur ’t gemak mar even.

Toen d’hond en ikke weer bij de steiger ankwamen, zag ik dat de Baos zien haoke weer onderin de boot had elegd. Naost de peddels en de koelbox.

‘Hé doefie! Ist oe elukt?’ vreug hij lachend, toen hij mij in zien vizier kreeg. ‘Mij donkt! Wat bleven ie ja lange vurt. Ik wolle die lui van de plietsie al haoste terogge fluiten en oe as vermist opgeven.’

‘Ja, ja dat zal weh …’ grijnsde ik, as een matroos die schipbreuk eleden har. ‘En dat mur ik geleuven zekers. Mar umme op oen vraoge terogge te komen. Tis mij elukt ja. En weej wat. ’t Was Donders Mooi … Mar of Maxx dat ok vund?!’

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een reactie