As iets in ’t leven niet löp, dan muj ’t soms laoten varen

Wat was ’t gloepens mooi weer hè, mit Hemelvaortsdag. De hiele weke hadden wij der oons al op verheugd. Wij hadden namelijk zin an een daggie varen mit oonze eigen boot. Ja, meinsen. Ie geleuft ’t nooit. Mar de Baos hef oons een paar maond eleden onverwachts een boot aneschaft. Een sloepie nog wel. En hij holdt gieniens van varen. Laot staon van water. Hij is mit stip de grootste waterhater die a’k kenne. Dus ik begrepe der niks, mar dan ok hie-le-maolt niks van. Mar goed. Hij had mij dus mooi in de boot edaone. Mit zien anschaf. Want ik wusse van niks …  en naor mien idee was ter ok gien schip mit geld langes ekomen.

‘Ie holdt toch zo van varen doefie’ jubelde hij, umme zien impulsieve ankoop te verdedigen. ‘En ie hebt ’t al jaoren aover een eigen boot. Nou dan. Nou hej der iene. Ik zulle zeggen: Bedèenk der mar alvaste een mooie name veur.’

Naoda’k van de eerste schrik bekomen war, begunde ik wat an ’t idee te wennen en verheugde  mij op lange hiete zomerdagen. Mit varen deur rustieke rietplassen en aover zeeblauwe meren. Mit picknicken op een roodgeblokt kleedtie. Mit witte bollegies, belegd mit een gebakken eigie. En koffie. En bier veur de Baos. En doppinda’s. En dreuge worst.  De name veur de boot ha’k ok al in de kop. Ik twiefelde nog tussen ‘De Boot en ikke’. Of eh … ‘Krek wa’k wol’ of ‘Zunne rondumme.’

Op Hemelvaortsdag wa’k al veur dag en dauw in touw mit de boel in te pakken en propte ik de kattebak vol mit drei dikke tassen, want ja. ’t Wördde een snikhiete dag, dus der mus van alles mit. Badlakens, zunnebraandcrème, petten, mien blokkieskleedtie, flessies drinken, eten veur d’hiele dag, WC-papier, natte doekies, zunnebrillen, anti-mogge-spray… en niet te vergeten: de koelbox. Mar dat sprek vanzölf.

‘Gaore wij een weke op vekaansie soms?’ mosterde de Baos toen hij mij bezig zag mit oonze aoverlevingspakketten. Mit grote muite martelde ik de achterkleppe van oonze auto dichte. ‘Ie kunt mar beter mit verlegen zitten, dan zonder!’ zee ik vastberaoden en gaf hum een tikkie op zien blauw-wit gestreepte scholder. Mit mien shirt in dezölfde kleuren en streepies leken wij net Peppie en Kokkie, dacht ik bij mijzölf. Zunnig neuriede ik ‘Toet toet boing boing‘ veur mij uut intied ik in de auto stapte.

In Belt-Schutsloot anekomen, bleek dat wij niet de ienigsten waren die een daggie op of bij ’t water wollen deurbringen. Mij donkt. Der stunden wel duzend auto’s in de braandende zunne an de kaante van de weg. En nargens een plekkie veur oonzend natuurlijk. Nao een half ure rondties te hebben ereden, was de Baos der al zo zat van as haverstro. Veurdat wij nog mar ien druppel water hadden eziene.

‘Ik rieë nog ien keertie ’t dorp in Vrouw Biel! En aans gaow dommiet terogge naor huus. Wát een gedonder …’ Teleuresteld zag ik daormit mien daggie romantiek tussen wal en schip belaanden en spiedde ondertussen mit haviksogen naor een vrij plekkie veur oonze auto.  Wat wa’k bliede toen a’k der ientie zagge. ’t Was wel een gloepens  ende lopen naor de haven. Mar goed. Ie kunt niet alles hebben aj zowat achter het net vist.

Ienmaolt bij ‘t water anekomen, lag oonze Boot Zunder Name anlokkelijk naor oons te wenken. Asof hij oons uutneudigde en een warm welkom an boord wèenste. Nou, daor hadden wij wel oren naor. Ikke dan. De dag was al haoste half umme en de romantiek nog ver te zuken. Smu as een bolle die veur ’t eerst ’t greune grös zet, sprung de Baos aover de kaantrichel, pök alle bagage van mij aover en gaf mij een haand. Zodat ok ikke mien beide voeten van de vaste wal trök.

Naodat wij oons allebeide installeerd hadden, startte hij tevreden de motor en trök an de hendel van ’t gas. Mit onwies veule gaank op de lolly jeug hij oons zó under de steiger deur. Ie hadden ’t ies mutten zien jong.  Want wij zaten hielemaolt klem under de rij veurste plaanken. Foeternd en vlukend drukte mien amateurkapitein oons schip richting open water umme van daoruut de vrijheid tegemoet te varen. Pfff, zo hé! Onzeker en onervaren zetten wij koers naor avontuurlijke rietkragen en onbereikbare Bounty eilaanden. En eh … die rietkragen hè! Die zagen wij vake van hiel dichtebij. Umdat wij der umme de haverklap in zaten te sputtern.  De eilaandties zagen wij jammergenogt vake van hiel verof. Want daor duurden wij niet an te leggen. Umdat der gien anlegsteiger was. Of ’t was te drok. Of der was gien ruumte. Of .. of…

‘Geef mij hier mien broodtie dan mar’ knorde mien Peppie, mit zien kop op onweer. ‘Dan ete wij toch gewoon hier an boord.’ Ik zagge mien mooie plannegies daordeur compleet in ’t water vallen. Dat was toch ok niks an zo. Mussen wij nou d’ hiele dag een beetie ronddobbern? Dat ha’k mij toch wel een beetie aans veuresteld. En dan derbij. Ik musse ok nog ies hiel neudig naor de WC. Midden op de Belterwiede zette mien schipper de motor uut en greep naor de koelbox. As de Eiffeltoren mit wiendkracht vieftiene zwiemelde hij hin en weer, zodat oons bootie alle kaanten op zweide en mit een dreun terogge völ. Deur dizze pofferd duvelde ik knoerhard tegen de ziedkaante an en ware der van aovertuugd dat wij aoverboord zulden slaon en as gekapseisde ratten watertrappeln mussen. Van pure peniek leut ik mien eigen water haoste lopen. Bah! Wát een ellende. Wát een gezeik.

Toen de boot weer een beetie in balans was, zette ik trillerig mien taanden in mien geplette bollegie, waortussen ’t gebakken ei der an alle kaanten kold en meelderig uut hung. De zunnebraandcrème waor a’k mij net mit inesmeerd har, gaf der een biezunder bijsmaakie an. Jammergenogt was de koffie lauw, mar omda’k de melk vergeten was, gaf dat niks. En umda’k mien blode bienen braandde an ’t hiete, blauwe zitkussen kwaamp mien  wollige kleedtie toch nog van pas. Een beetie spietelijk was ’t wel dat die deur ’t gezwiemel van Peppie zien gehannes kletsnat eworden was. Net as ’t WC-papier, de dreuge worst en de inmiddels zompige vochtige doekies. Deur ’t stienkolde water an mien konte mus ik nog neuger naor de WC dan daornet. Mar hoe? Ik had gien flauw benul.

Nao dizze korte pauze wisselden wij van plekke en stuurde ik terogge richting dorp. De aans zo briede grachten waren in mien ogen ekrömpen mit mij an ’t stuur van oonze Titanic.  De boot zwenkte van links naor rechts en dreide elke keer net op ’t nippertie de juuste kaante op. Zodat wij gelokkig gieniene ramden mit mien halsbrekende toeren. Een kale keerl reup oons kwaod nao dat hij niet snapte dat elke gek mar zo een boot much besturen. Ik begrepe die knakker wel. Wij waren gewoonweg gevaoren op ’t water. En aans niks.

Halverwege de middag waren wij der hielemaolt klaor mit en wolden oonze veurmalige trots op oons gereserveerde plekkie stallen. Jammergenogt gung ok dat oons niet zo goed of. ’t Duurde twei laank, twei bried veur we dat veur menaar hadden. Toen mussen wij hum nog vaste leggen. En weet ie nog wel hoe aj een scheepsknope maken mut? De Baos en ikke niet!

Mit mien mobiele tillefoon in mien rechterhaand gaf ik hum anwiezings hoe of hij dat doen mus. Intied veegde ik mit de achterkaante van mien aandere haand de zwietdruppels van mien verbraande veurheufd en zagge de Baos ’t zölfde doen. Toen wij oons (ge)vaartuug dan eindelijk, nao bijna een ure, op stee hadden liggen en toe edekt hadden mit de regenhoes, plofte hij neer op de raand van de steiger. Streek ies deur zien natte haor en keek mij an mit ogen die nogal ofhungen. Net as de streepies op zien shirt. Een illusie armer en een ervaring rieker staarde hij naor zien impulsieve actie. Aoververhit wachtte ik of wat hij te zeggen had.

‘Nou ketelbinkie’ verzochtte hij iniens, intied hij abrupt op stund. ‘Haj al een name veur de boot bedacht? Aans weet ik der nog wel iene heur. Wat dèenk ie van …  TE KOOP!’

 

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een reactie