Mit de billen bloot!

Nou meinsen. Bint jullie ok zo bliede daw weer wat meer magt? Ikke wel jong. Ik bin toch zó bliede dat sommige meinsen weer naor de kapper, schoonheidsspecialiste of pedicure kunt.  Mien ogen kregen hiel wat te verduren de leste tied. Tjonge jonge. Der waren meinsen bij … daor gruiden de Corona kapsels deur tot ver veurbij de bakkebaorden. Mar goed. Ik magge niet zeuren aover een aandere. Want ok bij mij ontplofte der van alles. Muj heuren …

Naoda’k de boel lèestdaags nao ’t aovendeten operuumd har, völ mien blik op mien dooie, pierige bossie tulpen. Dat was ja ok gien gezichte zo zielig as die derbij hungen, dacht ik bij mijzölf. Zo zag de kop van de Baos der een tiedtie terogge ok uut toen as hij heurde dat Muziekweekend Pesse niet deur gung dit jaor. Ik legde mien haand umme de stengels, greep de blommen bij menaar en gooide ze mit een grote zwei in de afvalbak. Daornao leut ik warm water in de vase stromen, um hum schone te maken.

‘Oeh … bliksiekaters… potverdr… aaah neee… auwe auwe auwe …’ schrouwde ik, toen de vase kapot knapte en ’t glas alle kaanten op vleug. En mij daorbij verniendig deur mien middelvinger sneed. ’t Bloed speut der uut. Net een tuunslauwe die op hol sleut. Aover ’t aanrecht, de wasbak en aover oonze holten vloere.

‘Hellep mij… hellep mij dan toch’ beulde ik toen a’k een stuk vleis lös zagge liggen. ‘Oeh … Dit is niet goed, oeh… ik heb een dikke glippe. Oeh, nee toch …’

Vanof de trappe klunk knoerhard gebolder. De Baos kwaamp mit minstens drei treden tegelieke op mien geschrouw of en aoverzag mien verschrikkelijke verwonding in ien oogopslag.

‘Dat lek niet best, mien doefie’ troostte hij mij. ‘Dat mut ehecht worden. Dat wee’k zeker.’

‘Aah nee toch’ jammerde ik. ‘Dan mu’k ja naor ’t ziekenhuus. En dan zuj zo dommiet zien. Dan koon’k daor en dan plakt ze der mij een pleister op. Dan stao’k mooi veur Jan mit de korte Piet.’

Toen der bloeddikke druppen uut mien vinger gutsten, deu’k een graai naor oons haanddoekenrekkie, waoran een stuk of wat sloffe doeken hungen. Griste der een gruun exemplaar vanof en wikkelde hum umme mien haand. ’t Duurde mar even en daor verscheen weer een vuurrooie vlekke die steeds groter en groter wördde. Net as de rij veur de Ikea, toen die weer lös gung, een paar weken eleden.

‘Ik belle wel even naor de huusartsenpost’ meldde de Baos, intied hij driftig wat nummers intoetste op zien mobiele tillefoon. ‘Want dit zet der niet best uut. En wat doej dat trouwens weer barre goed mien maj. Een dag veurdaj mit oen neie wark mut begunnen.’

Nao een minuut of wat had hij der eindelijk ientie an de tillefoon. Ik hunge intied van beroerderigheid mit mien kop tussen mien knienen, d’hiele tied schieterig kiekend naor de toenemende verkleuring in mien tiedelijke verbaand. Ik leupe ja haoste leeg …

‘Kom mar op’ zee hij. Hij greep zien autosleutels en biende mit grote passen veur mij uut. ‘Ie magt oe melden in Möppel. Hier an ’t Ogeveine is ’t ziekenhuus inericht veur Corona patiënten.’

Ienmaolt in Möppel anekomen, wördde hum de toegang eweigerd en mus ik allent naor binnen. Een vrouwelijke, donkerhaorige dokter in een lange, spierwitte jasse haalde mij op. Zij keek mij vanboven heur blauwe mondkappie vriendelijk an en höld, veur ik ok nog mar ien woord uutbringen kunne, een kold, kunststoffen ding tegen mien veurheufd. Ik schrökke mij kepot. Het leek ja wel een pistool. In wat veur Science Fiction film wa’k nou dan weer belaand.

‘Dit is een nieuw soort thermometer’ informeerde ze mij ongevraogd. ‘Die kan binnen een paar seconden uw temperatuur meten.’

Oh ja, dat zal wel, dacht ik bij mijzölf. As ze dat blödden mar stoppen gung en ’t liefste een beetie snel graag. Gelokkig duwde ze mij veur heur uut een kamertie in en gebaarde naor een bedde dat middenin de ruumte stund. Mit knikkende knienen stapte ik der op.

‘Tja’ zee de arts intied ze de glippe uutvoerig bekeek. Der in drukte, bevuulde en kneep. Of mij dat zeer deud. Nou, ik gaf heur nog net gien hengst tegen de kop. ‘Nee’ leug ik. ‘Dat valt best wel mit. Het is meer een doof gevuul.’

‘Dan denk ik dat je helaas een zenuw geraakt hebt’ zee ze mit een mitlevende blik. ‘Maar die snee wou ik toch wel even hechten. En wanneer heb je voor het laatst een tetanus injectie gehad?’

schokt verwarkte ik dizze ellendige anzeggings, die ze mij in iene zinne mitdeelde.  Hechten? Zenuwbeschadiging? Tetanus prik? Het goesde mij deur de kop. Mit een hoger stemmegie as normaal antwoordde ik dat ze mar mus doen wat zij dacht dat neudig was.

‘Ik wil het graag zonder verdoving hechten’ zee zij sadistisch. ‘Want die prikjes zijn haast nog pijnlijker dan de daadwerkelijke hechting.’ Nou. Zij wol het dan wel graag zonder verdoving doen. Mar echt graag wol ik dat niet. Nee, zékers niet graag … Angstvallig verkondigde ik dat ze mar mus doen wat zij dacht dat neudig was.

Mit mien ogen stief dichte eknepen, ondergung ik de marteling. Naodat de gapende wonde weer an menaar estikt was, wördde mien vinger spectaculair verbönden en mus ik nog even mit mien billen bloot veur de tetanusspuite. (En meinsen! Veur dat soort onverwachte toestaanden muj dus altied zorgen daj een schone, en veural gien kepotte onderbokse an hebt). Nao een half uurtie krepern en ofzien, strompelde ik mit de middelvinger wit omhoge en een zere, stieve konte naor buten. Naor de Baos. Die nog steeds geduldig in oonze auto zat te wachten.

Toen hij mij in de gaten kreeg, wördden zien ogen zo groot as schörrelties. Snel deud hij de deure veur mij lös en aaide mij een keer bezorgd aover mien rogge, asof ik net terogge ekeerd was van een slachtveld. Wat natuurlijk ok wel een beetie zo was.

‘Oh oh. Doefie toch’ grinnikte hij achter zien haandpalm. ‘Dat zet der sensationeel uut hé. Mar wat loop ie ja moeilijk. Of is ’t oe soms ok nog in de bille escheuten. Dat is haandig morgen op oen eerste warkdag. Dan muj dommiet dèenk gelieks in de Ziektewet. Dan hej oe ja mooi lillijk in de vinger esneden …’

 

Nou, moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een reactie