Wij kriegt hiel wat veur de koezen

Ja, meinsen. Wij kriegt momenteel hiel wat veur de koezen. Het Corona virus legt oons hiele sociale leven plat. Mar deurdat wij daor de hiele dag al mit bestookt wordt, wol ik ’t ies aover hiel wat aans hebben. Want ja. Al lek ’t niet zo. Mar sommige dingen gaot gewoon deur … luuster mar.

Van de weke ha’k weer wat moois … mar niet heus. Dat begriep ie zekers wel. Ik harre oons lekkere zute sneupies ekocht. Mit caramel an de binnenkaante en sukelao an de butenkante. Mar ze waren ok wel wat an de harde kaante  …

‘Bliksiekaters …’ reup ik iniens uut toen a’k een hard stukkie onder mien koezen vuulde knarspern. ‘Volgens mij bin’k een stuk van mien vulling kwiet.’

Snel speide ik de resten van ’t sneupie in de geutstien umme ’t van daoruut te inspectern. En ja heur. Daor lag e te glienstern. Mien brok ellende. Geïnteresseerd keek de Baos mit mij mit. Umme tot dezölfde conclusie te komen: Vrouw Biel kreg weer een bezuukie an de tandarts veur de koezen.

Dezölfde weke kun’k gelokkig terechte bij de beste man. De nacht derveur ha’k al niet te best eslaopen. Want al is ’t een aordige keerl heur. Daor niet van. Mar ach. Wat he’k een gloepense hèkel an dat gereur in mien mond. Die angst komp ongetwiefeld deur mien schoeltandarts van vrogger. Op de legere schoele hadden wij een tandarts die iens in de zoveule tied (mar veur mien gevuul elke maond wel een keer)  in een grote, witte busse veur kwaamp rieden. Zij had volgens mij mar ien missie. Dat wij haor op oonze koezen kregen. As mien juffrouw mien name neumde da’k an de beurte ware, kree’k boekzeerte en begunden mien dunne bienties te klappern van benauwdigheid. Dat kleine vrouwgie was ja ok beslist gien lief vrouwgie. Mar in mien herinnering een regelrechte beul. De keren dat ze de bore zonder pardon op mien neie gebittie zette, bint niet meer op iene haand te tellen. Ok de Baos hef der een trauma an aover ehölden. Die had namelijk dezölfde tandarts. In dezölfde busse. En hij was nog schieteriger as ikke. Zo schieterig dat hij op kousevoeten de schoele uutrende umme zich vervolgens te verstoppen in een hoge boom an de raand van ’t dorp. Nou meinsen. Dat wil wel wat zeggen hoe zo’n hekse of dat was. Of niet dan. Want de Baos was as klein Baosie écht gien drietoele. Dat wee’k uut betrouwbare bron.

Mar goed. Ik musse dus naor de tandarts. En daor ha’k gien zin an.

‘Doefie. Zet ‘m op heur. Ik dèenke an oe’ zee de Baos intied hij mij stief umme d’hoed pakte veurdat hij hin warken gung. ‘Ie mut mar zo reken. Veur aj weet, staoj weer buten.’

As een boer miet koezenzeerte keek ik hum an. Ja. Dat was vrogger ok al zo toch? dacht ik bij mijzölf. Mar ie verstopten oe in een hoge boom. Ik dacht ‘t. Mar ik zee ’t niet. ’t Leek mij verstaandiger dizze lillijke gedachten mar niet te delen.

Toen a’k de behandelkamer van de tandarts binnenstapte, koerkte mien boek as een onwieze en ha’k muite umme stabiel naor de stoel te lopen. Daor stund e. Naost zien slachtbaank.

‘Zo mevrouw Bijl. Er is een stukje van uw kies af begreep ik? Laat maar eens kijken dan of dat te repareren is’ neudigde hij mij uut met een vriendelijke zwei van zien narm naor de martelstoel. Trillend zette ik mij tegen de leren bekleding umme gelieks verbliend te raken deur de felle laampe die in mien ogen scheen.

De tandarts beug veuraover, zette zien stofkappie veur de mond, dreide de laampe wat bij en begunde in mien koeze te prikken. Ja heur. Daor kun hij wel weer wat van maken, zee hij. Al was ’t best een groot stuk. Mar die lapte hij wel weer op. Hij ratelde opgewekt en monter veur zich uut. Mien zwiegende angst negerend.

’t Geluud van de bore drilde deur mien kop. ’t Water spetterde tegen mien neuze en mien tonge vuulde as een lappie leer, ondanks ‘t vocht . En ik had ’t hielemaolt niet meer toen hij een iezeren martelwarktuug op mien koeze dreide en een dikke kloeten watten der tegenan drukte. Ik sloekte en sloekte. Zwiete en zuchte. ’t Kleine maagie in mij lèut de angsten van vrogger via de achterkaante van mien rogge tegen de stoel an stromen. Leut plekken achter. En leut stoom uut mien oren wappern.

Toen de Baos an ’t ende van de middag oonze keuken in stapte, stund ik net de eerpels of te speulen in de geutstien. Hij kwaamp achter mij staon en pök mij stief umme d’hoed.

‘Hej de tand des tijds weer aoverleefd mien meitie?’ fluusterde hij tegen de achterkaante van mien linkeroor. Mij donkt. Daor mus hij wel d’hiele dag aover nao edacht hebben. Aover zo’n gevatte uutspraak. Iniens zag ik hum helder veur mij, klummend as een lenig apie op zeuk naor een hoge takke. Haopend dat hij vergèten wördde. En de daans ontspringen zul. En iniens ha’k mit terugwarkende kracht medelieden mit oons allebeîend. Dat wij zo verpest bint deur ien zo’n verschrikkelijke frabbe.

Ik dreide mij umme en hung as een zielig apie tegen de scholder van mien lotgenoot.

‘Ja Baos. Ik heb ’t aoverleefd’ zuchtte ik. ‘Mar, de tand des tijds hef oons nog steeds mooi te pakken. Of niet dan! Ik zölle ja haoste verlangen naor een kunstgebittie.’

 

Nou moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

 

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een reactie