Levertraonties

Levertraonties

Bi’j ok al egrepen deur het griepvirus? Of misschien hej zölfs de mannengriep wel te pakken. Nou! Dan he’k barre medelieden mit oe heur. Want dan bi’j ja dood- en doodziek.

Oons halve gezin lag vleden weke veur pampus vanwege mannengriepverschienselen. Ze kuchten, rochelden, blaften en piepten der wat an of. Allent de Baos en ikke waren nog op de bien. Mar wij hadden dan ok de neudige veurzorgsmaatregelen etröffen. Ikke dan. Dat dachten ie zekers al. Oonze keukenla lig vol mit vitamine A, B, C, D en E tabletten. Magnesium. Mit en zonder Citraat. Calcium. Davitamon Compleet en Totaal. En toen a’k lest bij de drogist ware, zag ik een duusie ‘Goed Humeur’ capsules liggen. Daor he’k der gelieks mar een stuk of wat van mitenèumen … Ie kunt ja nooit weten. Kan der altied een paar bij de Baos in ’t eten drukken, as hij franterig is.

Lèestdaags wa’k trouwes zölf ok een beetie van ’t rabat. Hoe dat kwaamp? Oooh man, man. Dat za’k oe vertellen.

’s Aovends ha’k niet zoveule e-èten, umda‘k ruumte aover mus holden veur al die tabletten. Vanzölf. Rommelend in de keukenla snuide ik tussen alle flessies, potties en pakkies. Ik had al een beste lading op ’t aanrecht liggen toen mien oge iniens völ op een nei uutziend flessie.

‘Hé Baos!’ schrouwde ik, intied ik het gruune ding de locht in höld. ‘Was dit nou dan? Ik wus niet iens daw ‘t hadden.’

Hij stund mit zien haanden vol smerige borden veur mij en keek mit opgetrökken wenkbrauwen naor de inhold van mien haand.

‘Is dat niet die levertraon die aj van oonze Noorse schoondochter ekregen hebt? Die wol ze ja veur oe mitnemen.’

Mit mien ogen tot spleeties dicht eknepen, prebeerde ik te lezen wat der op ’t etiket stund. Kun der niks van maken. Dan was ‘t vaste Noors. Mar ’t kön van mien part ok wel Russisch of Pools weden. Ik zieë ’t verschil niet.

‘Mar eh … waorumme hef ze mij eigenlijks vloeibare levertraon mitenèumen?’ vreug ik verbaosd. ‘Dat spul is ja niet te zoepen en volgens mij ha’k wel ezegd da’k graag levertraon tablètten wol hebben.’

Iene veur iene zette de Baos de borden in ’t ofwasblikkie, lèut der hiet water bij in lopen en pök borstel en ziepe uut ’t aanrechtkastie.

‘Vrouw Biel. Ik heb oe zölf heurn zeggen daj de vloeibare variant wolln hebben heur. ’t Is oen eigen schuld. Nou zuj ’t gebruken ok!’ Tiebelend mit ’t flessie, keek ik hum recht in d’ogen. Ik zagge metiene redenen umme ok iens wat van die bocht deur zien karnemelksepap te smieten. Die rommel smak toch al naor lauwe speie. Dan völlen een paar levertraonties meer of minder ok niet meer op.

‘Nou!’ zee ik kribbig. Ie kunt wel iens geliek hebben (…) Dan mu’k der mar an geleuven. En dan erbij. Ik hebbe gien tied veur griep.’ Mit ’t flessie in mien linkerhaand dreide ik veurzichtig de doppe der van of en legde die op ’t aanrechtblad. Uut de bestekla greep ik de grootste eetlèpel die a’k mar kön vienden. ’t Was nog net gien sliefe. Des te eerder wa’k der vanof ja. ’t Spul lèup der dunne uut en mit de lèpel veur mien mond stun’k paraat umme een beste slikker te nemen. De Baos zat intied mit zien beide haanden in ’t ziepsop en loerde andachtig hoe of ‘t mij vergung. En ie raodt ‘t al … toen de joechte mien smaakpapillen bereikten, schèut ik minstens viemveertig jaor terogge in mien herinnerings. Ik zagge mijzölf weer bij mij mien moe in de keuken staon. Te rèren umme zoveule smerigheid.

De levertraonen sputterden mij uut mien ogen, die van ellende alle kaanten opvlèugen. Van links naor rechts. Van boven naor beneden. Net de wiezers van een klokke. Die op tilt slat. Mien mond had intied de grootste muite umme de eulie binnen te holden. Laot staon deur te sloeken. Kokhalzend lèut ik der een  paar straolties uutzevern. Op mien shirt en aover mien spiekerbroek.

‘GADVERDAMME!!!!’ bèulde ik het uut. ‘Wat ver-skrik-ke-lijk GOOR!! Dat walgelijke draankie smak naor kold rottend vissewater.’

‘Och, mien doefie toch!’ lachtte de Baos, speuls mit de afwaskwaste naor mij wiezend. ‘Dat is ja niet zo gek. ’t Is toch ok viseulie. Dat smak naor vis. Wat haj dan edacht?’

‘Oooooohhhhh BAH’ karmde ik deur, mit mien beide haanden tegen mien mond edrukt. ‘Nou wee’k ok weer waorumme mien moe later capsules veur oons kochte. Dat was ja je reinste kiendermishandeling toen mit die joechte.’

De Baos legde de kwaste vurt, veegde zien natte haanden of an zien broek en slèug beide narms umme mij hin. Stief drukte hij mij tegen zich an, intied hij zien neuze verbörg in mien haornen.

‘Stille mar heur, mien viswiefie. Ie kunt zo dommiet altied nog een Goed Humeur tablettie innemen. Mar gooi ie oen goed straks wel bij de wasse? Aans wee’k zeker daj alle katten achter oe an kriegt aj dalijk de honden uutlaot.’

Nou moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer 

yvonnebijl.nl

 

 

Deel dit bericht!

Geef een reactie