Column: Van hamsterwangen tot poedelnaakt

De Baos en ikke hebt ruzige weken achter de rogge. Mit een femiliebarbecue bij oons thuus en meerdere verjaordagen. Waoronder die van mijzölf. Elk jaor vanneis bedèenk ik mij da’k mien verjaordag niet gaore vieren. Zo ok dit jaor. Want dat gef ja zo’n drokte en gedoe. En ie hebt der as jaorige gien klap an. Ie bint ja d’hiele dag an ’t sjouwen en slepen!

Ach, doefie toch’ zee de Baos toen ‘k hum mien idee veurlegde, riedende naor oons zoveulste feessie. ‘Dat zeg ie elk jaor. Mar as ’t zover is, geniet ie zölf ’t meeste. En dan derbij: wees bliede daj ’t vieren KUNT.’

Jaa, jaa … Baos’ gromde ik intied ik mit mien kop veuraover ebèugen in mien tasse zat op zeuk naor mien rooie lippenstift. Waorumme he’k ok altied zo’n dikke bende in dat ding, vrèug ik mijzölf of. Ik zagge een stuk of wat smerige zakdoekies, kassabonnen, een half-verrotte banane, kauwgompies lös op de bodem, mit daornaost een penne in twei stukken. Zölfs een BH kwaan’k tegen. Kön mij niet herinneren da’k die der zölf in had estopt. En waorumme al hielemaolt niet.

Kuj ’t vienden Vrouw Biel?’ vrèug de Baos. Hij zat ontspannen onderuut ezakt achter ‘t stuur, zien blik geconcentreerd op de weg ericht. ‘Ie hebt hum vaste weh bij oe. Mij donkt. Mit die tasse van oe kuw wel een volle weke op vekaansie. ’t Verbaosd mij niks of ie trekt der zo dommiet nog een slaopzak uut.’

Grammieterig keek ik hum an. Meende hij nou dat hij grappig was of zo? Mien tasse en ikke hebt al vaker dan iens bewezen dat wij van grote weerde bint. De Baos hoeft mar wat op te nèumen wat hij neudig is en ik tover ’t teveurschien.

Een pleister of postzegel? Jow!

Een paperclip? Natuurlijk he’k die!

Een asperientie? Absoluut! Absoluut!

Dus!

Opgelocht stèuk ik mien stiffie de locht in. Daor ha’k hum dan eindelijks. Ik trökke de doppe derof en duwde het kleppie van ’t autospiegeltie naor boven.

Ik wördde niet zo bliede toen a’k mijzölf in ’t vizier kreeg. Wat zag ik der ja old en versleten uut. Bah! Wat een narigheid is dat toch, dat older worden. Hej ‘t in de kop eindelijk allemaolt onder controle, begunt de rest te zakken!

Baos, vien’j ok dat mien kraaiepooties barre opvalt de leste tied?’ Mit a’k ’t hum vrèug, trök ik ’t vel van mien beide oogleden zo wied naor boven da’k net een Chineesie leeke.

Ja jong. Zekers! Vien ik ok! A’k oe ware, zu’k een facelift nemen. Knap ie vaste van op. Mar eh … hol ie oen schoenen wel an asteblieft? Ik heb der gien belang bij zo dommiet oog in oog te staon mit oen eksterogen.’

Lachend um zien eigen grappie schuddeboekte hij ’t uut.

t Is ja net een dierentuune bij oe’ vervolgde hij zien betoog. ‘Kraaiepooties, eksterogen … ’t zöl mij niks verbaozen of ie zit zo dalijk nog poedelnaakt naost mij ok.’

Hij lachtte nou nog harder, waordeur de traonen hum aover de wangen lèupen.

Ja toe mar weer ieë, mit oen apestreken’ gromde ik terogge. ‘Ik hope daj oe in de broek miegt mit oen flauwe praot. En trouwes a’k oe ware zu’k ok wat laoten doen an oen eigen kop. Veural an die hamsterwangen van oe.’ Zo! Daor ha’k hum mooi te pakken. Of niet dan!

Hé, old doefie van mij’ hinnikte hij kiepig as een kiepe zonder kop. Hej misschien even een zakdoekie veur mij? Tjonge, jonge, ‘t water löp mij uut de neuze.’ Hij wreef intied mit de mouwe van zien jasse langes zien beide ogen, die der nogal glazig uutzagen.

Puhhh!’ mosterde ik. ‘Dat dèenk ik niet. Mar misschien he’k nog wel een slaopzak veur oe in mien tasse. Die maj weh gebruken …’

Toen wij nao een kwartiertie ankwamen op oons feestadres, ha’k nog steeds gien antwoord op mien vraoge. Mus ik mien verjaordag nou wel of niet viern ankomende weke?

Och, Vrouw Biel. Vier hum nou mar gewoon’ antwoordde de Baos. ‘Want ie weet toch wat ze zegt? Jaorig weden is gezond. Onderzeuk hef anetoond dat mèensen die meer verjaardagen viert langer leeft.

 

Nou moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een reactie