Yvonne Bijl: Max

Zit jullie ok op Facebook? De Baos en ikke weh. Al doere wij niet aans as moppern en mekkern daw der of wilt. Wij zegt ok altied tegen menare dat het oons niet interesseert wat een aandere döt. Mar ondertussen bliew nog steeds loeren naor wat iederiene veur prachtige dingen beleefd. En verdomd as ’t niet waor is: Die bint vake prachtiger dan oonzend. Veural de foto’s. Mar dat kan natuurlijk ook an oonszölf liggen. De Baos zeg vake da’k een vrömde kop trekke op foto’s. En ik viene dat hij op een foto altied dronkent lek.

‘Vrouw Biel, zee de Baos lestdaags nao het eten toen ‘k hum een paar perfect uutziende plaaties under de neuze drokte. ‘Ie mut niet alles geleuven wat die mèensen op Facebook zet. Die lui laot allent mar hun mooiste foto’s zien. Ik hebbe op Facebook nog nooit iene in een tandartsstoel zien zitten mit een grote klemme in de mond en een paar beblödde watten an weerskaanten.’

Ofwezig knikte ik mit mien kop intied ik deur scrolde, want ik zagge een foto langes komen van een klein, zwart gevlekt hondtie die op zuuk was naor een nei golden maandtie.

‘Hé jong! Muj dit iens heuren’ bèulde’k enthousiast. ‘De tante van een vriendin van mien nichie en die heur buurvrouw bödt een twei-jaorig hondtie an umdat zien bejaorde baosie der niet meer veur zorgen kan. Zielig nie? Zöl dat niet wat veur oons weden? Kunnen wij ok iens een keer mooie foto’s op Facebook zetten.’

Andachtig bekeek hij het hondtie en zee tot mien grote verbaozing da’k mar mus reageren daw wel belang hadden bij het diertie.

‘Daor hew ’t al zo lange aover mien doefie’ zee de Baos, intied hij de smerige borden op ’t aanrecht zette. ‘Een hondtie derbij. Hoe heet hij trouwes?’

‘Max’ zee ik. ‘Wel een stoere name of nie veur zo’n klein ding.’ Daor achteran zee ik dat hij naor mien idee verneumd was naor het racemonster Max Verstappen. De Baos antwoordde daorop dat d’olde eigenaar waarschijnlijk nog nooit van Max Verstappen heurd had. Mar naor zien idee gewoon graag naor omroep Max keek. Nou ja! ’t Mèuk ja ok niks uut. As ’t biestie mar een name had of niet dan!

Ik typte under het bericht da’k wel belang had bij het hondtie en da’k de eigenaar goed kende. Dat zette zoden an de diek, want wij kunden gelieks d’aandere dag komen kieken.

Toen ‘k ‘t kleine mormeltie zagge, wa’k metiene verkocht. Dat begriep ie zekers weh. Ik har hum wel gelieks mit naor huus willen nemen.

‘Wij slaopt der eerst mar iens een nachie aover mien maj’ zee de Baos. ‘Kieken aj der morgenvrog nóg zo aover dèenkt.’

D’aandere dag hadden wij der een maandtie, een pute hondenvoer, speulties en een klein bollegie wol op veier pooties bij.

Ik appte oonze femilie en vrienden daw een mooi neigie hadden en lèut ze der nog eempies naor raoden.

‘Jullie kriegt zekers een naokomertie’ vrèug mien lolligste vriendin. ‘Of woj soms oma?’ reageerde een aandere.

As antwoord stuurde ik vrolijke foto’s en uutbundige filmpies van oonze haorige huusgenoot en appte dat hij al zo snel wende an oons gezin.

Vol vertrouwen op een goeie nachtrust gungen wij die aovend naor bedde. De beide honden in heur eigen maandtie. Locht uut. De gerdienen dichte.

Wij lagen der nog gien vief minuten in toen het gedonder begunde. Der klönk geblaf en gekrab van beneden. Dat betiekende weinig goeds zo dochtte mij. Die mus ik iens even een flink pak op zien pèense geven.

Ik slingerde mien bienen uut bedde, daverde de trappe of, trök de deure lös en keke regelrecht in een paar dröp oogies umringd deur zwartzachte wol.

‘FOEI’ fluusterde ik en greep Max daorbij zachthaandig in zien nekke. Hij vund ‘t óf wel een mooi spellegie óf hij was toch barre benauwd veur mij, want hij bleef mar deur blaffen en deur de kamer stoeven. Op een gegeven moment was hij zo an ’t boekslagen … Ik dachte dat hij der nog in zöl blieven jong.

Rond een uur of twei was hij eindelijk stille en nüstelde hij zich, schor van ’t keffen en hielemaolt an de latten van dat ge-ren, in zien maandtie.

Kats uuteput nao de zoveulste keer op en neer de trappe of lopen, gung’k weer naost de Baos liggen. Die dreide zich umme, zuchtte een paar keer diepe en zee: ‘Nou, oma. Ik dèenke dat oen Max Verstappen eerder verneumd is naor Mad Max heur. Tjonge Jonge. Wat een dogge. En zet dát mar niet op Facebook.’

 

Nou moi hè!

Yvonne Bijl-Hooijer

 

Deel dit bericht!

Geef een reactie