Hej ’t ok zo warm? En woj daor ok zo rillerig van?

Hej ’t ok zo warm? En woj daor ok zo rillerig van
‘t is niet kold hè, de leste dagen. De KNMI hef mit heur codes inmiddels weer alle kleuren van de regenbogen anekondigd, die de helfte van de tied kleurloos blieft. Ik wete niet hoe of ’t jullie vergiet. Mar ík kriege der de kolde rillings van. Dat het de warmste dag ooit giet worden, is ok zoiets. Dat vien’k umme te gruweln.

Het gesodemieter begunt ’s morgens vrog al a’k mien ogen lös doere.
‘Hej de slaop uut, mien doefie?’ is ‘t eerste wat de Baos mij zowat elke dag vrag, intied hij enthousiast zien beide bienen uut berre slingert. Mien antwoord is, net as ’t weer, een beetie afhankelijk van de temperatuur. As ‘t ’s nachts boven de 14 graoden blef, ist gebeurd mit mien rust. Ik woele en dreie. Drinke umme ‘t ure een glas water, waordeur ik umme ‘t aandere ure naor de WC murre. Slaore zo af en toe iens tegen mien dompe umda’k anevallen worre deur een leger moggen. Gooie mien bienen buten boord, kere mien kussen twintig keer umme en wringe net zo vake mien nachtponne uut. En ’t mooiste van ’t verhaal is. De Baos slap gewoon deur. Die zaagt ’t hiele Spaarbankbos umme mit zien gesnurk en markt niks van al mien ongemakken.

‘Mwah, ’t mag wel zo’, antwoord’k aoververhit mit een slaoperige kop. Bin’k eindelijk in slaop, ma’k hij mij weer wakker… op mien vrije dag nog weh. Mar goed. Al bin’k zo hellig as mar weden kan, ‘t komp mij argens ok wel goed uut. Kan’k mooi veur de hitte an bosschuppen halen.

Bij de supermarkt löp mij ‘t kiepevel d’hiele tied aover d’hoed hin. En dat komp niet allent deurdat ze de airco zo hoge hebt staon. D’iene nao d’aandere schaars geklede bloteling löp veur mij langes te spinnevoeten. In korte broekies mit kruusvèters die teveule billenvet laot zien, tino’s die teveule borstvleis toont en dan die open schoegies!! Och doen Liebe, daor mu’k niet naor kieken. Mit een beetie gelok zit der een mooi zomers kleurtie op de tiennagels, mar in ’t slechtste geval prikt der een paar dikke kalknagels op mien netvlies. En dan die verskrrrrikkelijke locht die sommigen bij zich draagt. Asof ze zich in gien dagen edoest hebt en hun gebruukte kleren elke dag vanneis uut de wasmaande griept. Bahh. Wát een intense zwietgeur.
Slaolommend slinger ik deur de winkel en griepe zo gauw as ‘t mar kan mien spullegies bij menaar. A’k mar zo rap meuglijk weg binne uut dit spookhuus. Veur de kassa stiet een grote groep zwietende zeurders. De rij is te lange. ‘t duurt te lange. ‘t is te warm. ‘t is te dreuge. Ik dèenke mar ien ding, a’k zo naor de vrouwe veur mij kieke. Trek fatsoenlijke kleren an jong. Does oe wat vaker. En ie magt ok wel iens scheermessies kopen. Én gebruken! Bokito zöl trots weden op oen behaorde bienen. Oeh blender! Dat was niet ien ding waor’k an dachte, bedèenk ik mij. Ik trekke een hiel register an commentaar lös. Deur mien te korte nachtrust zie’k alles deur een vergrootglas. Ok niet aordig! Wat zöl ’t volk wel van míj vienden. Da’k een snarre binne? Mit mien chagerijnige kop? Mit dit mooie weer nog weh! Ik beslute ter plekke da’k gao anhaoken an de zunne en mit hum mit gaore stralen. Ik wèens ’t maagie an de kassa dan ok een hiel mooie dag en zegge dat ze bliede mag weden dat ze mag warken. Zo! Dat was schitterend, toch? Vien’j nie?

Mien tassen hang ik an ’t stuur van mien fietse, waordeur ze bij elke trapbeweging tegen mien blode bienen an schuurt. Hmmm. Niet lekker. Mar … ‘Blieven stralen’, zeg ik tegen mijzölf. ‘Blieven stralen. Ie bint zo thuus.’

A’k de deure van de koelkaste lös trekke, zie’k tot mien grote schrik dat der een flesse wien elekt hef. Jaheur!!! Vanof de bovenste legger löp der een rood spoor via een pak vla naor een deuzie olijven langes een kladdegie kiepevleugels richting gruuntela. Eerst mar iens eempies een soppie maken umme die ellende weg te poetsen. Al poetsend zie’k dat de vloere van oons achterhuus barre smoesterig is. Die gao’k ok mar metiene mitnemen. Mit een vuurrooie kop boene en schrobbe’k zwietend as een malle, zodat het vocht in straolties langes mien rogge löp. Tussendeur hang ik in de braandende zunne ok nog een paar wassies op, laote de hond uut, stofzoege van boven naor beneden, hale een doek deur de does en dweile de keuken.

As de Baos ’s aovends thuus komp vanuut een koel kantoor stiet het eten op ’t gasfornuus en hang ik uutgeput van al dat gezwoeg in de hitte laankuut achteraover in een tuunstoel.

Mit zien autosleutels in zien iene haand en zien zunnebrille in d’aandere haand löp hij op mij of, bög zich, gef mij een kus op mien natte haornen en zeg: ‘Zooooo, mien doefie. Hej lekker geneuten van ’t mooie weer? Mij donkt, ie hebt ’t wel warm ekregen te liggen in die zunne. Ie magt oe wel iens doesen. Mar die korte broek en tino staot oe trouwes barre sexy heur!’

Nou moi hè!
Yvonne Bijl-Hooijer
yvonnebijl.nl

Deel dit bericht!

Geef een reactie