De locht is veur de kraaien!

Bint jullie al op vekaansie ewest? Of gaoj nog? En gaoj dan mit oen eigen auto of pak ie het vliegtuug? Aj mit ’t vliegtuug gaot, zu’k niet wieder lezen. De Baos en ikke bint namelijk al vurt ewest en wij hebt beslèuten dat wij nooit mar dan ok nooit meer gaot vliegen. Ikke dan.

Toen wij nog an de grond stunden, begunde het gesodemieter al. Umdat wij bijtieds waren, bedachten wij dat wij eerst even wat gungen eten. Ik wolle net een hap van mien croissantie nemen toen’k ze zagge staon. Een grote groep opgeschèuten jongen mit een bulte kebaal. Zij hadden elk minstens twei glazen bier in de haanden. As ’t niet meer is. En dat umme zes ure ’s morgens.
‘Hé … Baos’, siste’k aover het kleine taofeltie hin. ‘Die jongen zult toch niet bij oons in ’t vliegtuug stappen? Die hebt dommiet een beste dikke snee in ‘t oor en dan zuj net zien dat ze bij oons in de buurte zit!’
‘Ach doefie’, reageerde hij, mit as hij zien portmennee in zien kontebuuze stèuk. ‘Dat valt vaste weh mit jong, die lui slaopt zometiene as rozen.’

Tegen de tied daw in ’t vliegtuug stapten, wa’k de zoeperds alweer vergèten. Mar niet veur lange.

Umdat wij van teveuren gien stoelen hadden reserveerd, zaten de Baos en ikke niet naost menare. Hij zat zo wied veur mij, ik könne nog net een klein stukkie van zien toefie haor zien. Nou heur ik oe al dèenken: wat een knieperds bint die lui. Maj best dèenken, wat mij angiet. Mar wij mussen ok al dikke bijbetalen veur oonze tweide koffer. Ik ware die lui van Ryanair al meer dan zat mit al heur extraagies, die zwaor op oons vekaansiebudget drukten. De Baos vertaalt zölke bedragen altied in glazen bier. Wij hadden op dizze meniere weer hiel wat broene rakkers verdiend. Zo kuj ’t ok bekieken!

Wij waren nog gien kwartier in de locht toen as ter iniens een vrouwe twei rijen veur mij keihard begunde te bèulen. Ik schrökke mij kapot, want de keerl naost heur zag ter niet goed uut. Kats gries en grauw. Ien en al paniek bij iederiene natuurlijk. De bemanning wus zich der gien raod mit, dat zag ik metiene an hun verwilderde blikken.
‘Is er een dokter aan boord?’schrouwde der ientie mit een raodeloze blik in heur ogen. En wat dèenk ie wie as ter opstunden??? De zoeplappen van daornet. Nou hew klootn van de bok, dacht ik bij mijzölf. In dat volk ha’k hielemaolt gien fiducie. Mar wat dèenk ie. Zij waren verpleegkundigen en leken iniens hielemaolt nuchter. Snel onderzöchten zij de bewusteloze keerl, legden hum op zien zied op de stoelen veur mij en prebeerden hum bij kennis te kriegen. Ondertussen zat ik met ‘t zwiet doemdikke op de kop kats klem tussen al die hulpverleners en veulde mij, zo zunder de Baos an mien zied, zo zielig as ’t mar weden kan.

Toen wij laandden, had de patiënt gelokkig weer een beetie kleur op zien wangen en trök ik zölf ok weer een beetie bij.
‘Zo! Dat was mij het reisie weh,’ zee’k tegen de Baos toen wij richting bagagebaand lèupen, ‘ik deed ’t haoste in mien broek van angst umme die keerl. Hij zöl daor mar dood neervallen man. Poeh. En dan zit ik ok nog allenig …’

Nou mèensen. Dan dèenk ie: die beîen hebt al genogt bij de warken ehad. Dan zal de terogreise vaste wel goed gaon. Ja, dat haj edacht.

Tiedens het inchecken ha’k twei stoelen naost menare eboekt. Ik had der wel wat van eleerd inmiddels en de Baos had genogt bier ehad op vekaansie.

Zowat iederiene zat al op zien stoel toen as een vrouwe achter mij iniens mit een bulte bombarie opstund. Verbaosd staarde’k in heur ogen zo donker as stienkolen, waorop zij mit een voele blik terogge keek. Mit heur kop op onweer greep zij heur bagage uut ‘t rek en stèuf mit gaank richting uutgang. Poeh, wat een hekse! dacht ik bij mijzölf. Mar het wördde nog slimmer. Zij stapte uut het vliegtuug!! En deurdat zij uutstapte, mus alle bagage veier rijen veur en veier rijen achter heur veurmalige zitplekke controleerd worden. En dat an weerskaanten. Misschien dat de hekse wat achter elèuten had in ien van oonze tassen. En was zij dus gien toerist. Mar een terrorist. Misschien. En wol ze oons in de locht laoten vliegen … vast en zeker!

Daor kwaamp een lange stewardess mien kaante al op elèupen. Of ik mien bagage wel eempies uut het rek wol halen en de spullegies der uut. Mit trillende vingers trök ik an de rits en greep mit beide haanden naor de inhold. Mit vuurrooie wangen haalde ik oonze vieze onderbroeken, stinkende sokken en walmende tino’s veur de dag. Dizze tasse haw de ofgelopen twei weken in gebruuk as wastasse. Mit wapperende haanden gebaarde het lange ende da’k mien rommel wel weer op muche ruumen. Zij had genogt eziene! En erèuken, vreesde’k.

Mèensen, umme kort te weden. Deur de onverwachte actie van de voele feekse muchen wij het eerste ure niet opstijgen, zodat wij nóg langer an de grond bleven staon. (En ik vuulde mij al zo opelaoten, dat snap ie weh).

Stief tegen de Baos anedrukt, fluusterde ik zuchtend: ‘Baos, wat zuj der van zeggen as wij de komende jaoren mit de fietse op vekaansie gaot? Mij donkt: mien olde buurman hef geliek. De locht is veur de kraaien.’

Nou moi hè!
Yvonne Bijl-Hooijer
yvonnebijl.nl

Geef een reactie